Svava - 01.03.1904, Qupperneq 39

379
' ói'ð mÍD, seni afsökun fyrir því, er eg ætla 'aS segja
yður’.
„Mér fellur illa að heyra vður tala þannig’, mælti
Alice. ,,Þér sem ávait sýnið hugrekki í öllu yðar
. staríi’.
,,En í þessu cilliti er engin von. Þér eruð dóttir lá-
varðs, lafði Alice, en eg er í tölu þeirra, sem þéf. kaliið
kunuáttumenn. Dirfská mín iiefir valdið því, að eg
sveima sem íiiigan kring um ijósið. — Eg hefi vog'aö
mér nð elsk'á 'yður — yður, sem mér hefir verið sagt, að
hafi neitað göfugustu aðalsmönnum þessa lands. —
Eftir ínörg ömurleg liðin æfiár mun eg þó meta það
mikils, að ng bauð forlögunum hyrginn;, að eg vogaði
að gjöra það — vogaði að segja yður sannleikaun. —
Þér megið fyririíta mig — hata mig, fyrir dirfsku mína;
en, þér ættuð jafnframt; að íhuga, að' þér sundurkremjið
hjarta, sem elskár yður’.
Iiin einlæga ást og djarfmenska, sem lá í orðum
hans, hafði auðsjáanlega mikil áhrif á hana.
„Hvers vegna ætti eg að auðsýna yðtir fyrirlituing-u’,
mælti hún í þýðum róm. „Mér er óeðlilegt að sýna fyr-
irlitning’.
„í yðar augum stend eg langt fyrir neðan yð-
ur’.