Hlynur - 15.02.1981, Side 3

HLYNUfí
1. tbl. 29. árg. 1981
Útgefendur:
LfS og NSS
Útgáfustjórn:
Reynir Ingibjartsson, ábm.,
Vigdís Pálsdóttir,
Gunnar Sigurðsson,
Katrín Marísdóttir,
Páll Daníelsson.
Afgreiðsla:
Hamragarðar,
Hávallagötu 24,
sími 21944.
Umbrot og filmuvinna:
Repró.
Setning og offsetprentun:
Formprent.
Ljósmyndir:
Studio 28.
Forsíðumynd:
Það þarf víst varla að kynna
Pálma Gíslason fyrir lesendum
Hlyns. en færri kannast sjálfsagt
við unga manninn til hægri.
Sá heitir Atli Pálmason og
stundar nú nám við Samvinnu-
skólann að Bifröst. Myndin af
þeim feðgum er einmitt tekin í
Samvinnuskólanum, þegar Pálmi
kom þangað í 14 sinn, til að troða
upp á kvöldvöku gamalla nem-
enda, sem er árviss atburður í
skólalífinu. Já, hratt flýgur stund.
Samvinnustarfsmenn
— ræðið
stefnuskrármálið
Til umræðu eru stefnuskrármál fyrir samvinnuhreyfinguna. Forystumenn
hennar hafa skrifað um málið, m. a. í Samvinnuna og ýmsir hafa birt um það
greinar í landsmálablöðum. Hugmyndum hefur verið safnað á þingum og
fundum hreyfingarinnar og ræddar þar í hópvinnu og tekin saman bæklingur
„Drög að stefnuskrá samvinnuhreyfingarinnar“.
Góður árangur samvinnuhreyfingarinnar hérlendis blasir við um allt land.
Lokaáfanga er aldrei náð, verkefnin eru næg. Pess vegna er umræða nauðsyn
um framtíð hennar. Samvinna er leið þeirra sem vita, að „margar hendur
vinna létt verk“, sem einum og einum er ofvaxið. Bændur höfðu séð þetta og
stofnuðu fyrstu samvinnusamtökin til kaupa og sölu á vörum og enn eru
bændur sterkar stoðir í hreyfingunni. Frá því fyrir hundrað árum að það
gerðist, hefur orðið bylting í lífsháttum og búsetu þjóðarinnar. Bændum fækkar
stöðugt um leið og þjóðin stækkar, en þúsundir manna sem aldrei hafa átt ær
eða kýr, vinna á samvinnugrundvelli á æ fleiri sviðum. Pað er úreltur hugs-
unarháttur, en alltof almennur, að samvinnuhreyfingin í landinu sé sérhags-
munasamtök bænda.
Leið samvinnunnar hefur verið notuð við fleira en kaup og sölu á vöru.
Náðst hefur góður árangur og við erum margir, sem teljum að henni sé víðast
hægt að koma við og eigi að gera það.
í nútíma þjóðfélagi vaxa þjónustustéttir stöðugt. Stór hluti okkar sam-
vinnustarfsmanna mun tilheyra þeim. Flestir okkar munum félagar í samvinnu-
hreyfingunni og ekki telja aðrar leiðir betri sjálfum okkur og þjóðinni í heild
til framdráttar.
Við þær umræður sem nú fara fram um stefnuskrá samvinnuhreyfingarinnar,
finnst mér of lítið koma fram af röddum starfsmanna hennar. Pessar línur eru
skrifaðar til þess að hvetja starfsmenn til þess að láta skoðanir sínar í ljós.
Ótal athyglisverðum spurningum hefur verið varpað fram í þeim skrifum
sem orðið hafa um þessi mál. Aðeins skal hér drepið á tvö atríði.
Hvert á viðhorf hreyfinparinnar að vera gagnvart sjötíu ára starfsfólki, sem
er látið hætta störfum, en hefur vilja og getu til að vinna eitthvað áfram?
Erum við sátt við að vera af ríkisvaldinu stimpluð sem annars flokks starfs-
fólk, með því að okkur er ekki ábyrgst full verðlagsuppbót á lífeyrisgreiðslur,
eins og það opinbera gerir við starfsfólk sitt?
Öll gerum við ráð fyrir að verða sjötug og eigum því að hugsa um þessi mál,
sem önnur, sem ymprað hefur verið á.
Hugsum og tölum um okkar mál, ef það er ekki algjör „miðstýring" að
ofan eða neðan frá sem við viljum. Verum ábyrg — nöldrum ekki eftir á —
tökum jákvætt þátt í umræðunum, þær eru í gangi nú. Munið: „Hvað má
höndin ein og ein _____“
Pórður ]. Mapnússon.
HLYNUR 3