Hlynur - 15.02.1981, Qupperneq 34

Kve^ið
i . > .d
skjainn
Meira af hagyrðingum í Holtagörðum
Óskar Pórðarson hjá Innflutn-
ingsdeild Sambandsins í Holta-
görðum hefur sent Hlyni vænan
bunka af kveðskap þeirra Holta-
garðamanna og stuðst þar að
sjálfsögðu við „andlegu fóður-
bókina" hans Páls Kristjánssonar,
eins og sjá mátti í 5. tbl. Hlyns í
fyrra. Gefum nú Óskari orðið.
Júlíus Ásgeirsson, verkstjóri í af-
greiðslu, fékk sér möppur, til að
raða í afgreiðslunótum, sem ekki var
í frásögur færandi, en Óskari varð
það samt að yrkisefni:
Mappan tekur víða völd
veldur stundum fári.
Talsverð merki um tækniöld
telst á nýju ári.
Að flækja það sem auðvelt er
með umstangi og grillum,
og týna jafnvel sjálfum sér
í sínum eigin villum.
Pegar rætt var um köld veður og
hörð á Góu, varð Guðnýju í Starfs-
mannaversluninni að orði:
Glampar klaki Góu nú
geislum þakið hennar enni.
Alltaf vakir vonin sú
að vorið taki við af henni.
Samveran við góða vinnufélaga er
mikils virði og afturkoma þeirra
34 HLYNUR
eftir sjúkleika ómælanleg ánægja.
Um það vitnar þessi vísa Óskars:
Ei mér kom á auga dúr
eyddist fjör og kraftur.
Páll er heimtist helju úr,
hressast tók ég aftur.
Sagt er að eitt stórskálda okkar
íslendinga hafi eitt sinn látið sér
þau orð um munn fara, ,,að hið
hefðbundna Ijóðform væri loksins
dautt“. Hvort sem þau orð hafa
verið sögð í hálfkæringi ellegar í
alvöru, er ekki svo að sjá, að fer-
skeytlan hafi lotið þessum örlögum,
þótt að mjög hafi sneiðst um gengj
annarra hefðbundinna (rímaðra)
ljóða.
A. m. k. er ekki sú raunin hjá
þeim í Innflutningsdeildinni í Holta-
görðum og bera bækur Páls Krist-
jánssonar þess vitni. Hann hefur enji
sem fyrr haldið til haga allri slíkri
framleiðslu.
Um Lúðvík Lúðvíksson, sölumann
í Búsáhaldadeild SlS, mikinn fjalla-
garp, gerði vísu Arnór Guðlaugsson
,,bóndi“ og kvað dýrt:
Oft til fjalla lá þín leið
löngum skallar jökla seiddu.
Þó var valla gatan greið
grýttir hjallar þreki eyddu.
Óskar Pórðarson.
Sigtryggur Runólfsson var spurður
þess af kunningja sínum og sjálfsagt
frekar í gríni en alvöru, er hann
mætti til vinnu á ný eftir veikindi,
hvort hann væri nú að nálgast sitt
skapadægur. Sigtryggur svaraði:
Enginn markið færist fjær
fæstum ljær það trega.
Einum nær því enn í gær
erum vissulega.
Óskar Þórðarson orkti um vinnu-
félaga, sem honum þótti kvennakær:
Er á vappi Amorstappi
út um hvappinn hér og þar.
Morgunslappur kunnur kappi
konur nappar allsstaðar.
Pessa vísu sendi Óskar, Páli rit-
stjóra „Andlegu fóðurbókarinnar".
Páll er mikill furðufugl
fáir skrifa betur.
Ambögur og annað rugl
ekki þolað getur.
Ingvar Björnsson, húsvörður í
Holtagörðum er ekki saklaus af sam-
neyti við ferskeytluna. Á afmæli
Óskars Þórðarsonar kvað hann:
Aldur þó að yfir færist
ekkert það á honum sér.
Óskandi að öðrum lærist
Óskar minn, að líkjast þér.