Hlynur - 15.02.1981, Page 35

Óskar fannst hér væri kveðið of-
lof, en kunni að meta góðan hug og
vel gerða vísu.
Veður gerðust risjótt, þegar ftngi-
tími nálgaðist. Arnór „bóndi“ gekk
þá í stígvélum einum miklum og
þótti sumum samstarfsmönnum og
öðrum hann nokkuð tregur til að
fara úr stígvélunum, er hann gekk
að vinnu á þurru gólfi. Pá kvað
Ókar:
Enn þá bregst þú Arnór minn
öllum mínum vonum..
Ekki skil ég þráa þinn
að þrauka í stígvélonum.
Arnór svaraði:
Pó mín stígvél beig þér baki
best er eigi slíku að flíka.
Sé í lofti súld og raki
sef ég jafnvel í þeim líka.
Pótti það hressilega sagt en ekki
trúlegt og áfram gekk rófan:
Við stígvélin batt ég órofa ást
í öllu mínu puði.
Ég átti þau vís, þegar annað brást
og elska þau mest — næst Guði.
Um faðerni vísunnar eru tvennar
sögur, en talið að hún sé orkt í
Arnór Guðlaugsson.
orðastað Arnórs. Að síðustu virtust
umvandanir og gamansemi hafa haft
áhrif.
Arnór, sviptur allri ró,
eftir rugl úr Páli.
hefur loksins skipt um skó
en skapið enn í báli.
Svartsýni er slæmur Iöstur og
Óskar getur varla þvegið hendur
sínar af henni eftir þessa vísu:
Senn er lokið ársins önn
eftir stranga göngu.
Mig hefur nagað tímans tönn
í tætlur fyrir löngu.
Mengun er vinsælt orð í umræðum
manna um óhollustu á vinnustað. í
orðastað þeirra er þessi vísa Óskars
ef vera skyldi . . .
Ekki er framtíð okkar björt
en örugg dauðans gata.
Lungun orðin loðin og svört
og lítil von um bata.
Pegar rætt var um að koma á
bónuskerfi við afgreiðslu á vörum í
Holtagörðum, svo sem varð, sýndist
sitt hverjum. Birgir Eðvarðsson gerði
þá þessa vísu:
Lárus Hermannsson.
Hér ég sit og horfi á
hef' ei vit á neinu.
Alveg bit á bónusþrá
bara strit — á hreinu.
Fleiri vildu leggja eitthvað til mál-
anna. Óskar kvað:
Að mér þrengja bónus-bönd
ber því síst að fagna.
Stressa bæði hug og hönd
heift og efa magna.
Og hann virðist hafa orðið reynsl-
unni ríkari, ef taka má mark á þess-
ari vísu:
Víst er það bölvað, bónusstritið
bakraun þung og sálarkvöl.
Að endingu tók það frá einum vitið
með annan var ei á slíku völ.
Páll Kristjánsson fann í dóti leik-
fangabyssu og þótti sýna nokkra til-
burði á hermannavísu við meðhöndl-
un vopnsins, en Sigtryggur gerði
vísu:
Með litla byssu leikur sér
ljómar gleðistrengur.
Gamall maður orðinn er
aftur lítill drengur.
Matur er manns megin (og kaffi
einnig) og flestir vilja hafa sitt kaffi
og engar refjar. Lárus Hermannsson,
fyrrum starfsmaður í Innfl.deild,
ágætur hagyrðingur, kvað, er honum
þótti kaffið ekki vera sem hann
vildi:
Ofan í bjartan botninn sé
bragðið vont — því miður.
Kaffið hérna kostar fé
ég kem því ekki niður.
Óskar Pórðarson svaraði Lárusi
á þennan hátt:
Kaffið þótti þunnt í dag
en því er til að svara.
Að sjálfsagt kemstl það senn í lag
svo við þraukum bara.
Óskar vildi láta Lárús njóta sann-
mælis, þótt þeir hefðu átt nokkur
HLYNUR 35