Heimsmynd - 01.09.1986, Blaðsíða 45

stóra fjölskyldu og sterka ættingja sem
hægt er að selja fyrstu sýningarnar.
Mikilvægt er líka að breyta ekki útaf vin-
sælum stíl því sjái fólk verk ákveðins
listamanns hjá kunningjum sínum vill
það eignast annað svipað. Uppa-hreyf-
ingin hefur haft sín áhrif á nýjustu kyn-
slóðina og má segja að nú sé kominn
fram mótleikurinn við hinum léttklikk-
aða bóhemíska listamanni. Ungt listafólk
er eins og hvert annað athafnafólk á
framabraut og liggur ekki lengur í fylleríi
uppá risherbergi innan um litatúbur og
strigastranga, en bregður sér þess í stað á
barina rétt fyrir lokun að loknum anna-
sömum starfsdegi við bréfaskriftir og
samningsgerðir. Þar hittir það kunningja
sína sem á uppleið eru í öðrum geirum og
reynir þá e.t.v. að beina tali að munn-
legri sölu.
Þeir útsjónarsömustu fást mestmegnis
við grafík og aðra léttari myndgerð, sem
einna best gengur að selja nú til dags, er
á viðráðanlegu verði fyrir viðráðanlegt
fólk og mikið tekið til gjafa. Athyglisvert
er þetta grafíkæði í íslendingum, þar sem
myndin er oft prentuð í einum fjörutíu
eintökum og því e.t.v. sjáanleg á jafn-
mörgum heimilum, en kostar vart minna
en orginal teikning sem aldrei verður
endurtekin. Skýringin er mögulega sú að
grafíkin hérlendis er mjög tæknilegs eðlis
og áferðarfalleg, allt að því meinlaus, í
vönduðum römmum stálslegnum eða
viðarlitum undir gleri sem vel fara við
hinar nýrri húsgagnalínur frá Casa og
Ikea.
Málverk eru því mjög í minnihluta á
sölulistum unga fólksins og mörgum
þykja þau of dýr, enda verð þeirra oft á
við mánaðarlaun dagvinnufólks. En þó
skal mönnum bent á það að verð hefur
staðið í stað nú á annað ár vegna þenslu-
minnkunar í þjóðfélaginu, þannig að nú
ætti að vera rétti tíminn til þess að kaupa
málverk áður en til kosninga kemur og
stjórnarskipta með lausbeislaðri verð-
bólgu á öllum sviðum. Listamennirnir
eru nefnilega alltaf tilbúnir til að selja og
boltinn því ætíð hjá kaupandanum. Ef
heppnin er með eru málverk örugglega
langbesta fjárfestingin, ef mönnum tekst
til dæmis að krækja sér í ódýr byrjunar-
verk verðandi stórmálara. En svo getur
líka illa farið og það sem mönnum þótti
tíðindum sæta í nútímanum hangir síðan
eins og hvert annað dauðyfli á veggjum
framtíðarinnar.
Listin verður ekki í peningum vegin,
eins og minnst var á hér í upphafi, en
spurning er þó hvort verðlagning lista-
verka sé ekki hinn eini áþreifanlegi mæli-
kvarði á listgildi þeirra sem við eigum völ
á. Því varla er það tilviljun ein að bestu
verk heimslistarinnar eru jafnframt þau
dýrustu.
HEIMSMYND 45