Heimsmynd - 01.09.1986, Blaðsíða 110

„Pabbi hafdi ord á því aö þessi reynsla míri sem unglings myndi
hugsanlega gera mig kaldrifjadan.“
fitla við kassagítara og félagshyggju eða í
tungumálanámi við Háskólann," eins og
hann orðar það.
Sem sé, Jakob Frímann alías Kobbi
Magg er mættur á staðinn röskum áratug
síðar. Hann biður afsökunar á því að
vera heilum tuttugu mínútum of seinn.
„Ég varð að fara í sturtu," segir hann. Og
ég velti fyrir mér hvað það hafi tekið
hann langan tíma að setja gel í hárið á
sér, sem nú er stuttklippt og stendur upp
eins og broddar. Gamaldags jassbursta-
klipping með pönkívafi. Foknir eru ljósu
lokkarnir frá blómaskeiðinu. Auðvitað
ræðum við þá löngu liðnu tíma fyrst.
Húsið sem Stuðmenn leigðu á Rauðarár-
stíg og nefnt var Rauðará. Nú löngu
rifið. Pangað kom ég einu sinni í mat-
rósakjól eftir jólaball í skólanum og
hlustaði á Bjóluna í flekkuðum bol ræða
heimspeki við aðra gáfumenn úr eldri
bekkjum. En það er önnur saga.
Hér er það Jakobs saga Magnússonar.
Yfir humarsúpunni rifjar hann upp
bernskudaga í miðstéttarlegu umhverfi í
Hlíðunum. Frá Ceasarsalati og graflaxi
berast böndin að upphafsárum í London,
endurvakningu Stuðmanna, frá óeiningu
innan hljómsveitarinnar til kvikmynda-
ævintýra og Kínaferðar. Og loks, yfir
kaffi og koníaki, að árunum í Los Ange-
les. Ár sem hann starfaði sem hljómlist-
armaður, þar sem fyrsta hjónabandinu
lauk og þar sem heimþráin kallaði á hann
aftur hingað. Og loks talar hann um
ástina sína Röggu.
Hann talar hægt og langar helst að tala
um pólitík, endurholdgun, microbiotic
fæði, nauðsyn þess að neyta alls í hófi,
vissuna um að mannssálin sé eilíf, áhuga
sinn á erfðum, lífefnafræði og fyrir-
byggjandi heilsufræði. Hann talar af
hlýju um sveitamenningu þessarar þjóð-
ar, eitthvað sem ég hafði ekki gert mér
grein fyrir að væri honum hugstætt en
veit að hefur oft verið hlýlegur skotspónn
Stuðmanna, samanber flókaskór og sitt-
hvað í þeim dúr. Og síðar þegar við
löbbum miðbæinn í rökkrinu talar hann
eins og Pétur mikli forðum um nauðsyn
þess að opna glugga þessarar þjóðar fyrir
umheiminum.
Hann missti móður sína fyrr í sumar.
Hún hét Bryndís Jakobsdóttir og þótti
mikil hæfileikakona. Hún lék á píanó en
tónlistaráhugi kom fljótt fram hjá Jakobi
sjálfum. „Foreldrar mínir reyndu þó að
stemma stigu við að ég færi að leika í
hljómsveit mjög ungur. Pau töldu skóla-
námi mínu stafa hættu af slíkri tóm-
stundaiðju. Við vorum tvö systkinin, ég
og yngri systir mín Borghildur. Uppeldið
var eins og tíðkast hefur ef til vill víða á
sjöunda áratugnum. Faðir minn vann
mjög mikið og það hefur ef til vill sett sín
spor á hjónabandið, en hún fór frá okkur
þegar ég var sextán ára. Systir mín fór þá
til ömmu og afa fyrir norðan, en ég og
pabbi bjuggum á Hótel Skjaldbreið sum-
arlangt áður en við fluttum í nýuppgert
hús á Fjölnisveginum. Þar bjuggum við
til að byrja með tveir í nokkrum her-
bergjum, hitt var óklárað. Ég man að
pabbi hafði stundum orð á því að þessi
reynsla mín sem unglings myndi hugsan-
lega gera mig kaldrifjaðan. Sjálfur held
ég ekki. Ég held að ljóðlínur skáldsins
um að sannleikans perlur liggi á sorgar-
hafsbotni séu lýsandi. Auðvitað geri ég
mér grein fyrir því að á einhverju tímabili
hefur einhver hluti tilfinningalitrófsins
lokast en ég er genetískt lánsamur og það
skiptir sköpum. Auk þess sem það hefur
verið mér mikil gæfa að eiga föður minn
sem fyrirmynd og besta vin.“
Hann talar um ömmusystur sínar í
Borgarfirðinum sem höfðu ekki hrukku á
andlitinu níræðar en sjálfur er hann lítt
markeraður í framan, enda aðeins búinn
að upplifa einn þriðja af því sem ömmu-
systur hans hafa gert eða hvað? „Ég er
gömul sál. Ég hef upplifað önnur tilveru-
stig. Pað veit ég. Mannsandinn fjarar
ekkert út þótt blóðið hætti að streyma
um æðarnar. Pví finn ég að sumum sálum
hefur maður kynnst áður. Ég hef fengið
heilmikla reynslu í arf, á ansi mörgum
sviðurn," segir hann.
Undanfarið segist hann hafa verið
mjög upptekinn af vangaveltum um erfð-
ir, efnalegar erfðir, eiginleika efnis. „Ég
er viss um að allar tegundir sálsýki, geð-
sveiflur, alkóhólisma og fleira megi rekja
til einhvers efnaójafnvægis í líkamanum
og tengsla þess við hugsanaferlið," segir
hann. „Alla helstu sjúkdóma sem
mannkynið hefur staðið frammi fyrir má
rekja til efnalegra þátta, vanhugsaðrar
neyslu á vitlausum fæðutegundum. Ég
veit þetta hljómar hippa-kosmoslegt en
ég hef haft áhuga á þessum hlutum árum
saman og mikið pælt í þeim. Ég tel að
alvöru átak í fyrirbyggjandi læknis- og
heilsufræði myndi spara okkur stórfé og
ómældar þjáningar.“
Hefði hann haldið áfram í þjóðfélags-
fræðinni og lagt tónlistina á hilluna hefði
hann ugglaust endað sem pólitíkus?
„Ekki vafi,“ segir hann og ræðir nokkra
stund um Davíð Oddsson og charismat-
íska leiðtogahæfileika. Hann nefnir líka
Jón Baldvin. „í pólitíkinni er þetta
spurning um forystuhæfileika. Ég hef
aldrei getað kosið einhvern stjórnmála-
flokk samvisku minnar vegna, en margar
hafa leitað eftir stuðningi manns. Hins
vegar hefði ég óhikað skrifað undir marg-
umræddan stuðningslista Davíðs hefði ég
verið á landinu síðastliðið vor.“ Um hæfi-
leika sjálfs sín til að koma sér og sínum á
framfæri segir hann: „Allt það sem ég
þurfti að læra um almenningstengsl lærði
ég á stuttu skeiði á DV. Þar lærði ég
hvernig maður á að umgangast fjöl-
miðla.“
„Þú ert nokkuð shrewdl“ sletti ég.
„Quite shrewd," slettir hann á móti og
bætir við: „Hvernig myndir þú þýða það
orð? „Slægur, kannski...,“ svara ég.
„Kænn er betra“ svarar hann. „Veraldar-
vanur?“ spyr ég aftur. „Veraldarvanast-
ur,“ segir hann með tilvísun til félaga
sinna og það víkur sögunni að upphafi
Stuðmanna.
„Okkur greindi talsvert á í menntó og í
byrjun samstarfsins,“ segir hann. „Við
Valgeir stofnuðum þessa hljómsveit.
Hann er frábær félagi þótt oft hafi komið
upp misklíð á milli okkar í áranna rás,
sem rekja má til upphafs þessa alls.
Pannig er mál með vexti að í menntó var
Valli í upphafi einhver mesti holdgerv-
ingur eiginhagsmuna sem ég hef þekkt.
Ég hins vegar var á þeim árum að deyja
úr fórnarlund og samhygð. Síðan kú-
vendist þetta. Að afloknu stúdentsprófi
fór ég til London. Á meðan var Valli í
móðurgarði að fitla við kassagítar og nú
með geislabaug hinnar sósíalísku hug-
sjónar umhverfis sig. Ég henti mér hins
vegar út í hringiðu hins harða bransa í
erlendri stórborg. Ég hef aldrei gunga
verið né feiminn við að koma mér á
110 HEIMSMYND