Heimsmynd - 01.09.1986, Blaðsíða 51

EINAR ÓLASON
„Var mikill
jarðarfararprestur“
í verkamannabústað við Meðalholt í
Reykjavík á annarri hæð býr séra Por-
steinn Björnsson sem margir kannast að
minnsta kosti við fyrir að hafa sungið Ó
Jesú bróðir besti sem oft hefur heyrst í
óskalögum sjúklinga. Porsteinn hefur
ennþá hljómmikla, djúpa röddina en er
hættur að beita henni við söng og messu-
gjörðir. Hann fór á eftirlaun árið 1979 og
hefur ekki fengist við prestskap síðan
nema hvað hann neitar fólki ekki um að
skíra enda er það hans uppáhaldsembætt-
isverk. Þorsteinn er 77 ára.
„Það var annað hvort guðfræðin eða
læknisfræðin sem ég hafði áhuga á,“ segir
hann. „Ég var alinn upp í KFUM hjá
séra Friðrik sem mér þótti vænt um.“
Eftir að hafa lokið guðfræðináminu
stundaði Þorsteinn prestskap. Byrjaði
sem aðstoðarprestur hjá sr. Sveini
Guðmundssyni í Árnesi í Árneshreppi.
Hann var aðstoðarprestur hans í ár og
var þar síðan prestur í ein sjö ár. „Ég á
skemmtilegar endurminningar þaðan
enda náði ég þar í konuna mína sem
hefur reynst mér vel.“ Næst var Þor-
steinn prestur á Þingeyri. Þar var hann í
svipaðan tíma og í Árnesi. Svo sótti hann
um í Fríkirkjunni í Reykjavík og var
kosinn. Sigraði þar bæði Emil Björnsson
og Árelíus Níelsson. Þorsteinn var 69 ára
þegar hann hætti prestskap og segist hafa
verið orðinn lúinn þegar hann hætti. „Ég
„Gat komist upp í viku
þar sem ég jarðadi á
hverjum degi. Mér fannst
stundum eftir þannig
tarnir að ég vœri sjálfur
nœr dauða en lífi.“
var mikill jarðarfaraprestur. Gat komist
upp í viku þar sem ég jarðaði á hverjum
degi. Mér fannst stundum eftir þannig
tarnir að ég væri sjálfur nær dauða en
lífi.“
„Annars má segja um ellina að hún
hafi virkað þannig á mig að ég hef orðið
latur. Og það sem ég hef mest fundið
fyrir er minnið. Ég hrökk við þegar ég
kom ekki fyrir mig nöfnum góðkunn-
ingja.“
-Er heilsan annars ágæt?
„Já, það má segja það. Ég fékk í augun
einu sinni og fór að sjá allt tvöfalt. Það
lagaðist smám saman. Ég fékk þetta svo
aftur ekki alls fyrir löngu en það er aftur
farið.“
-Hver eru helstu hugðarefni þín?
„Ég keypti stundum bækur til að lesa í
ellinni. Það hefur nú orðið minna úr því
en til stóð. Ellinni hefur fylgt ansi mikil
leti.“
-Hvernig gengur að komast af? „Það
má varla minna vera. Konan er öryrki og
fær 10.000, það lagar það dálítið. Eft-
irlaunin mín með öllu eru 30.000. Við
skrimtum af þessu.“
Uppi á veggjum hjá Þorsteini er mikið
af myndum eins og gjarnan er þegar
aldur færist yfir. Á vegg fyrir framan
okkur eru fermingarmyndir af börnunum
hans átta. Sjö strákum og einni stúlku.
Barnabörnin eru orðin sautján.
-Myndirðu telja elliárin hamingjusöm
ár?
„Þau ættu að geta verið það,“ segir
Þorsteinn. „Ef þetta hefði ekki komið
fyrir konuna. Hún datt aftur fyrir sig í
stiganum og blæddi inn á heilann. Til
allrar hamingju skaddaðist hann ekki en
fallið hefur þó dregið dilk á eftir sér. Hún
er ekki söm á eftir. En við höfum þó
komist til Ameríku og Spánar eftir að ég
fór á eftirlaun."
-Þú hefur talsvert kynnst elli og dauða
í þínu starfi. Er það ekki rétt?
„Það er svo sem ýmislegt sem maður
hefur kynnst. Þar finnst mér hjónaskiln-
aðir leiðinlegastir. Og ef ég væri spurður
hvað ég teldi valda þar mestu um mundi
ég segja að það væri vínið. Ég man að
einu sinni kom til mín kona og sagði: „Ég
get ekki búið lengur með þessum ræfli.
Hann er kominn í brennivínið." Svo kom
maðurinn til mín og ég byrjaði: „Það er
vínið.“ og hann svaraði: „Já, hún drekk-
ur talsvert.“
-Hver eru viðhorf þín til dauðans?
„Það er eiginlega bara hin kristilega
skoðun að menn lifi eftir dauðan. Sann-
ast að segja hef ég orðið hrifnari af ka-
þólskunni eftir að ég eltist. Lútherstrúin
er svo hörð. Samkvæmt kenningum
hennar ferðu annað hvort til himnaríkis
eða helvítis. Það er ekkert millibil. Ka-
þólikkar hafa millibil. Hreinsunareldinn.
Hvernig sem hann er nú.“
-Hver eru viðhorf þín til elliheimila?
„Ég vil heldur vera heima. En konan
er meira á móti því að fara á elliheimili
en ég.“ -Þú söngst Ó Jesú bróðir besti
inn á plötu. Söngstu fleiri sálma?
„Já en en Ó Jesú bróðir besti féll sér-
lega vel að röddinni í mér. Ég hafði
gaman af að syngja en ég hefði aldrei
getað orðið neinn verulegur söngvari.
Það er alveg makalaust hvað ég á erfitt
að læra ljóð,“ segir Þorsteinn og hlær.
HEIMSMYND 51