Heimsmynd - 01.09.1986, Blaðsíða 108

eftir Herdísi Þorgeirsdóttur
JAKOB
ÆRLEGUR
Hinn þöguli leiðtogi Stuðmanna er
Jakob Frímann Magnússon, fram-
kvæmdastjóri stofnunarinnar Stuðmenn
sem nú hefur verið við lýði í einn og
hálfan áratug. Hljómsveitin var stofnuð í
Menntaskólanum við Hamrahlíð upp úr
1970 og fáa ef nokkra hefur grunað þá að
lífdagar hennar yrðu þetta langir eða að
Stuðmenn yrðu með tíð og tíma cult í
landinu fremur en rösklega þrítugir
skallapopparar.
Víkjum aftur til árdaga. Það er
kennslustund í 1. A, stelpubekk í Hamra-
hlíðinni. Kennsla í efnafræði eða annarri
raungrein í svokallaðri tilraunastofu.
Örnólfur Thorlacius talar af ákafa en
stelpurnar sitja með hönd undir kinn,
einhverjar taka upp varagloss og bíða
spenntar eftir frímínútum. Aðrar eru
stöðugt að spyrja hvort prófið verði 6.
eða 7. des. Hvort það sé sjens að fresta
því, vegna þess að frönskuprófið sé þann
5. Einni er sagt að þegja þegar hún segir
stundarhátt að það skipti ekki máli, hér
sé hvort eð er um kjaftafag að ræða.
Örnólfur svarar henni ákveðið - en hún
er í frönskubekk og hefur það takmark
eitt að skríða á þessu prófi. Hann hefur
þá þolinmæði að vísa ekki þessum von-
lausa nemanda út (sem er undirrituð),
augljóslega viss í sinni sök að hér er
enginn framtíðar-Einstein á ferð. Ugg-
laust vissi hann líka (þótt það hafi verið
fjarri hans áhugasviði) að þessi blessaði
í opinskáu viðtali
um eigið líf
stelpubekkur gekk undir nafninu ilm-
vatnsklíkan eða glossliðið allt fram til
endalokanna og hvítu kollanna á þjóð-
hátíðarárinu. Á þetta skal bent því þessi
umræddi bekkur stakk mjög í stúf við allt
annað sem átti sér stað í Hamrahlíðaskól-
anum á þessum árum. Sagt var að þáver-
andi rektor kæmi helst ekki niður í kaffi-
salinn í frímínútum, þar sem sjoppan
Sómalía var og liðið sat í lopapeysum og
reykti pípur - einhverjir töluðu um hass-
ský. Einn núverandi virðulegur banka-
stjóri rak sjoppuna Sómalíu. En flestir
aðrir nemendur höfðu án efa meiri áhuga
á söguhyggju Marx en viðskiptum enda
prýddu plaköt af Marx og félaga Engels
ómúraða veggina.
En víkjum aftur að tilraunastofu Örn-
ólfs. Ilmvatnsklíkan nær ekki árangri í
því að fá efna-eðlisfræðiprófinu frestað.
Þá er bankað á dyrnar. Hávaxinn ungur
maður vippar sér inn. Hann er úr eldri
bekk. Ljóshærður með hippalegt engla-
hár og liði niður á axlir. Klæðnaðurinn
yfirmáta snyrtilegur með ívið hippalegu
yfirbragði. Hann spyr Örnólf kurteislega
og af einstöku öryggi hvort hann megi
aðeins trufla þessa kennslustund. Vin-
kona mín klípur í mig og ég aftur í hana.
Parna eignaðist Jakob Magnússon alla
vega tvo einlæga aðdáendur, ef ekki
fleira, en það er önnur saga.
Erindi Jakobs Magnússonar við
ilmvatnsklíkubekkinn var að minna á
ferð til Saltvíkur um næstu helgi. Hljóm-
sveitin Stuðmenn átti að halda uppi fjör-
inu og rútur færu frá Hamrahlíðar-
skólanum um fimmleytið síðdegis.
Allt þetta og fleiri minningar frá
Hamrahlíðardögum runnu í gegnum
huga minn þegar ég beið eftir Jakobi
Magnússyni kvöld eitt á veitingahúsi.
Mér varð hugsað til hins vingjarnlega
Valgeirs og sjarmörsins Egils, Sigurðar
Bjólu og reyndi að rifja upp hvar mörkin
lægju á milli hljómsveitarinnar Rifs-
berju, Stuðmanna, Þursaflokksins og
Spilverksins. íslensk poppsaga síðasta
áratugar er ekki mín sterka hlið. Ég man
þó þegar ilmvatnsklíkan hélt partý
skömmu eftir að platan Sumar á Sýrlandi
kom út. Flestar voru þá komnar í flug-
freyjustarfið yfir sumartímann og stórt
hlutfall hafði eytt vetrinum í frönsku-
námi í Frakklandi. Einhver gífurleg
spenna myndaðist í þessu umrædda
partýi, þegar Valgeir birtist með nýja
kærustu (áður hafði það verið ein úr
ilmvatnsklíkunni) og Egill kom með nú-
verandi konu sína (áður höfðu það verið
tvær úr ilmvatnsklíkunni). Kobbi hefur
hins vegar ekki haft smekk fyrir \
ilmvötnum. Hann var kominn til London |
þá, byrjaður að „höstla“ eins og hann |
orðar það, leita umboða, vinna við upp- í
tökur og syngja með Long John Baldry. %
„Meðan hinir voru enn í móðurgarði, að \
108 HEIMSMYND