Heimsmynd - 01.09.1986, Blaðsíða 57

EINAR ÓLASON
„Þyrfti enginn að
láta sér leiðast“
„Frá því að ég lauk Verslunarskólan-
um árið 1930 vann ég við fyrirtæki föður
míns. Seldi þar allt mögulegt. Grammó-
fónplötur, hjólhesta og saumavélar. Það
var mikið að gera. Lifandis ósköp mikið
að gera,“ segir Sigríður Elín Ólafsdóttir
sem er komin á sjötugasta og sjötta
aldursárið. „Árið 1940 gifti ég mig og ég
á indælan son,“ heldur hún áfram. Sig-
ríður er þeldökk á hörund af mikilli úti-
veru. Grannvaxin og manni dettur frekar
í hug tíu ára stelpa en öldruð kona þegar
hún fer léttstíg eftir stofugólfinu í íbúð
sinni við Njálsgötu þar sem hún býr ein.
Ástæðan fyrir því hve Sigríður Elín er
hressileg tengist megináhugamálum
hennar: sundi, göngum og ferðalögum.
„Ég er félagi í Ferðafélagi íslands. Ég er
búin að ganga vítt og breitt um allt ísland
frá 1960.“ Sigríður hefur einnig mikið
ferðast erlendis. „Ég fór til dæmis í
heimsreisu árið 1966 með dönsku ferða-
félagi og sá þá öll Austurlönd nær og
fjær, Indland og Nepal. Fór yfir Norður-
pólinn og sá upphaf norðurljósanna,
stjörnur og tungl. Það var sýn sem ég var
heppin að sjá. Það var dýrðarinnar djásn
að sjá það. Ég skrifaði dagbækur á hverj-
um einasta degi í þessum ferðum.“ Sig-
ríður Elín fer og nær í bunka af kortum
og skjölum úr ferðalögum sínum. Hún
segist ætla að fara eitthvað í ár en er ekki
búin að ákveða hvert. „Ég fer í hóp. Ég
hef ellistyrkinn og svo fékk ég smáarf
eftir foreldra mína,“ segir hún, spurð um
hvort ferðirnar séu ekki dýrar. „Ég hef
alltaf farið á haustin. Ég vil ekki tapa
vorinu og sumrinu á íslandi.“
Annað aðaláhugamál Sigríðar er sund-
ið. Hún segist vera búin að synda frá því
hún var sex eða sjö ára. Hún segist alltaf
synda þúsund metra á dag. Þar til fyrir
nokkrum árum synti hún 2500 metra á
dag. Hún segist synda þúsund metrana á
hálftíma. „Þú hefur gagn af 500 metr-
um,“ segir hún. „En það er auðveldara
að fara seinni 500 metrana. Maður léttist
eitthvað í þessu.“
Sigríður segist aðallega snúast eitthvað
fyrir fólk í viðbót við útiveruna og lík-
amsræktina á daginn. Hún segist hafa
verið ákaflega heilsuhraust um dagana
og þakkar það hollu líferni. „Ég veit að
ég hef hendur og fætur,“ segir hún og
lyftir höndunum. „En ég verð bókstaf-
lega aldrei veik. Ég hef aldrei reykt,“
segir hún. „Ég er bara eins og sauðkind-
in. Borða bara.“
-Er aldrei einmanalegt að vera einn og
aldraður?
„Nei, guð hjálpi mér. Það ætla ég mér
aldrei að vera og þarf þess ekki. Það
þyrfti enginn að láta sér leiðast. Fólk sem
hreyfir sig ekki á að drífa sig út. Anda að
sér fersku lofti og sulla í laugum. Það
myndi bjarga því sálarlega og heilsufars-
lega. Maður er löngu hættur að tala um
þetta,“ segir hún,“ að fenginni biturri
reynslu. En ég er þakklát fyrir að ég hef
haft vit á að stýra mínu lífi.“ Sigríður
segist þekkja urmul af fólki í gegnum
sundið. „Það er stærri hópur sem ég hef
ekki nöfn á. Þetta fólk er yndislega gott
við mig. Heilsar mér í tugatali. Eins og
ein kona sagði við mig: „Þetta er hún
Sigríður laugasól." Það var nú svo falleg
kona.“
Sigríður segist hafa átt bíl einu sinni í
fjögur ár en aldrei lært að aka. Hún
segist ganga allra sinna ferða. „Ég geng í
Garðabæ, upp að Geithálsi. Á kvöldin
skrepp ég stundum inn að ám á hita-
veitustokkunum áður en ég fer að sofa.“
-Þú ert ákaflega brún.
„Já, ég er brún allt árið. Stundum köll-
uð brúna konan í laugunum. Faðir minn
var dálítið dökkur á hörund og líklega
hef ég fengið það í arf frá honum. Ég var
alltaf dökk. Auðvitað stunda ég líka sól-
böð. Það er lítið sem fellur af manni í
nóvember og desember. Sólin kemur svo
aftur þann 14. janúar. Aðalsólarmánuð-
urnir eru mars, aprfl og maí. Það var kalt
í maí en sól í þrjár vikur. Kuldinn gerir
mér ekkert til,“ segir Sigríður.
Sigríður er trúuð. Hún segist hafa beð-
ið sínar bestu bænir á fjallatindum. Hún
segist ekki fara mikið í kirkju en biðjast
fyrir bæði kvölds og morgna. „Mér finnst
það ekki góð lýsing að segjast vera trúað-
ur,“ segir hún. „En ég finn að það er til
almætti. Ég bið bænir hvar sem ég er
stödd. Heima hjá mér, í sundlaugunum.
Og ekki bara fyrir mér. Ég þakka guði
mínum fyrir allt sem ég fæ að njóta. Fyrir
nokkrum árum las ég alla biblíuna á ein-
um vetri. Ég met og virði þá bók mikið.
Það þarf að lesa hana til að geta rökrætt
við sjálfan sig og aðra. Það er spennandi
að geta rökrætt allt í biblíunni. Ég les
einnig mikið fræðibækur um himingeim-
inn, landafræði, ég hef líka grúskað í
fornfræðum og yfirleitt öllum náttúru-
fræðum og les til dæmis allar bækur
Cayce.“
-Þú telur að það sé líf eftir dauðann?
„Svo sannarlega. Fólk á að hafa það í
huga hvernig það lifir hér. Maður fer á
ákveðna hillu eftir dauðann eftir því
hvernig maður hefur lifað lífinu. Það er
alveg geysilegt viðfangsefni að vera sann-
kristinn maður. Að lifa í líkingu við það
er Kristur gerði er geysimikið atriði."
HEIMSMYND 57