Heimsmynd - 01.09.1986, Síða 63

hurðin fer aftur.
Eftir að þessir atburðir gerðust heyrði
Jón sögu Appollóníu Schwarztkopf og
seinna kvaðst hann hafa komist í sam-
band við hana í andaglasi. Spurði hann
hana þá hvort hún hafi verið konan sem
vitraðist sér með börnin og játti hún því.
Næst spurði Jón hví hún væri svo bundin
við þennan jarðneska heim og svaraði
hún því til að hún hefði syndgað svo
mikið, það er tekið sjálf inn eitur og
kennt það öðrum. Börnin skýrði hún svo
að þegar hún fyrirfór sér hafi hún gengið
með tvíbura. Að síðustu spurði Jón hana
hvað hun hefði ætlað að segja þegar hann
hefði hrokkið við og sagðist hún þá hafa
ætlað að biðja hann um að biðja fyrir sér.
Lauk þar með þessu sérstæða samtali.
Jón varð seinna var við ýmsa reimleika
á Bessastöðum, heyrði umgang,
heimreið og högg án þess að nokkur
lifandi mannvera væri sýnileg. Þann tíma
sem Einar H. Kvaran bjó á Bessastöðum
nokkru síðar, bar það svo við að kona
hans naut ekki hvíldar í svefni. Hún hafði
orðið vör við einhver ókennileg áhrif,
einkum í rúminu á kvöldin, rétt eins og
hún yrði fyrir veikum rafmagnsstraumi.
Var hún magnlaus og eins og ber-
dreymnari en áður. Einhvern veginn
komst inn í huga hennar að þarna væri
ósýnileg vera á sveimi sem eitthvað gengi
að og væri að leita liðsinnis. Ákvað hún
því að hugsa gott til verunnar og biðja
fyrir henni, „ef hún væri nokkur." Einar
heldur áfram:
„Nú brá svo við, þegar hún fór að gera
þetta, að mátturinn tók að aukast og líð-
anin að verða betri.
Svo var það eitt kvöld ekki löngu síðar,
þegar magnleysið var liðið frá, að við
hjónin lágum vakandi í rúmum okkar. Þá
sá konan mín kvenveru koma frá einu
horninu í svefnherberginu, ganga fram
hjá rúmgöflunum og staðnœmast við
rúmhliðina hjá sér. Hún sá veruna all-
greinilega; hún hélt um hárið ófléttað með
vinstri hendinni, líkast því, sem hún vœri
eitthvað að gera við það. Hægri hendinni
hélt hún á lofti, og það flaug í gegnum
huga konunnar minnar, hvort hún væri
að greiða sér.
Þá sagði konan mín við mig: „Nú hefi
ég þó áreiðanlega séð nokkuð. Þetta er
ekki missýning. “
Veran virtist glaðleg, brosleit, og hún
kinkaði kolli til konunnar minnar. Með-
an veran var á leiðinni fram með rúminu,
fanst konunni minni leggja um sig algert
máttleysi. Þá hvarf sýnin. “
Magnleysið og óþægindatilfinningarn-
ar tóku sig aldrei upp eftir þetta en það
gerðist tvisvar á miðilsfundum að konu
Einars bárust þakkir frá þessari kvenveru
með ófléttaða hárið. Var því haldið fram
að veran hefði staðið undir valdsáhrifum
annarrar lakari veru og þurft að leita
Hólm mæðgur gáfu kirkjunni að Bessastöðum forláta kertastjaka sem enn eru varðveittir þar. Áhöld
eru engu að síður um hvort gjöfin hafi nægt til að bjarga sálu þeirra fyrir horn eða þá hvort þess hafi
gerst þörf.
hvað snemma sé komið með kaffið, þar
sem hann hafi ekki beðið um það fyr en
sex og hálf. Ekki kemur honum annað til
hugar en að þetta sé önnur hvor stúlkan.
Og hann segir: „Kom inn“.
Þá er hurðinni lokið upp og í dyrunum
stendur kona. Hún leiðir tvö börn, sitt við
hvora hönd. Þau eru pínulítil, eins og
nýfædd börn, og með augun aftur. Samt
er eins og þau standi á gólfinu.
> Hann athugar konuna vandlega, og
kveðst muna betur eftir henni en
nokkrum manni, sem hann hafi séð í
svip. Hún var raunamædd á svipinn,
meðalkvenmaður á hæð, nokkuð þrekin
og breiðleit; stóreygð, gráeygð og úteygð;
augabrúnirnar Ijósar og snöggar; hárið
skollitað, grófgert, ófléttað og eins og ný-
greitt aftur. Konan var í léreftskjól, líkust-
um líkklæðum, og engu öðru.
Konan tók til máls.
,/Etlar þú að verða mér jafn-erfiður og
aðrir, sem hér hafa verið?" mælti hún.
Jóni Þorbergssyni virtist þetta sagt á
útlendingslegri íslenzku, hreimurinn ekki
íslendingslegur, og orðmyndir eitthvað
aflagaðar.
Nei - hann kvaðst ekki vilja verða henni
erfiður. Þá virðist honum svipurinn á
konunni verða blíðlegri. Hún færir sig
nær rúminu og hallar sér áfram. Honum
finnst hún vilja segja eitthvað meira. Þá
hrekkur hann við í rúminu. Við það
hverfur hún skyndilega út um dyrnar, og
HEIMSMYND 63