Heimsmynd - 01.09.1986, Síða 80

áramótin kenndi ég við Menntaskóla
Austurlands í forföllum. Þjálfarinn kom
síðan frá Texas hingað heim um sumarið
og gekk frá öllum pappírum varðandi
styrkveitinguna og ég fór út um haustið.
Þetta var ansi erfitt fyrsta ár. Ég náði
lítið að æfa því það fór geysilegur tími í
námið. Allur námsárangurinn þarna úti
er metinn á kúrfum þannig að það er
hægt að falla með sjötíu og jafnvel áttatíu
prósent þekkingu. Ég náði ekkert að
bæta mig í spjótkastinu. Ég hlaut einnig
smávægileg meiðsli þetta fyrsta ár vegna
skorts á uppbyggningarþjálfun. Þetta var
erfiður tími að ganga í gegnum,“ segir
Einar og brosir.
„Ég var síðan í byggingavinnu við
Brúnás fyrir austan sumarið eftir og var
að velta því fyrir mér að hætta þessu. Svo
gerðist það að ég fór á meistaramót ís-
lands á Selfossi. Þar náði ég að kasta
78,50 metra. Tveimur vikum síðar náði
ég að kasta 80,60 metra. Þá voru þrjár
vikur í Evrópumeistaramót og ég vissi
ekki hvort ég yrði valinn. Ég hringdi í
formann frjálsíþróttasambandsins og
spurði hvort ég gæti farið. Hann sagði já.
Ég ákvað að hætta vinnunni og freista
gæfunnar og æfa. Ég veit í dag að það er
rangt að breyta svona gjörsamlega um
þjálfunaraðferðir, sem vinnan á vissan
hátt var, svona skömmu fyrir keppni.
Það raskar miklu af tilfinningu og tíma-
setningu. Ég fór samt til Aþenu stað-
ráðinn í að standa mig.“ Einar hlær hálf-
vandræðalega. „Það má segja um þá
keppni í heild sinni að ég muni lítið eftir
ákvarðanatöku. Ég hef ekki upplifað
annað eins. Ég var búinn að fá nákvæmar
upplýsingar um tímasetningar á upphit-
un, bið í klefa, eftirlit og fleira fyrir
keppnina. Þetta breyttist allt saman. Ég
var búinn að setja svo fast hvernig ég
ætlaði að ganga í gegnum þetta að það
var eins og spilaborg hryndi þegar út af
brá. Það byrjaði á því að innkalli var
frestað um hálftíma. Ég gekk í gegnum
tékkið og var ekki nógu ánægður með
fyrstu tilraunina. Ég hafði svo fengið þær
upplýsingar að hver keppandi fengi tutt-
ugu mínútur á aðalleikvangi og þá gæti
hver maður kastað eins og hann vildi.
Raunin var sú að það var nafnakall og
hver keppandi fékk tvö köst. Þetta var
rútínuröskun tvö. Sjokkið kom svo þegar
ég gekk að spjótagrindinni og sá að þar
var ekki sú tegund spjóta sem ég hafði
ætlað að nota. Þau voru áttatíu metra
Appollóspjót, rauð og hvít. Þá gerðist
eitthvað. Ég vildi labba út af vellinum og
var að velta því fyrir mér hvert ég gæti
farið. Fyrra upphitunarkastið veit ég
ekki hvað ég kastaði. Hvort það voru
fimmtíu metrar. Ég er ekki viss. Ég tók
annað spjót og kastaði því fimmtíuog-
fimm metra.“ Einar rifjar þetta upp með
hryllingi. „Það voru áttatíu þúsund