Heimsmynd - 01.09.1986, Síða 86

FELAGAR í klúbbnum
verða að éta rœkjuna eins og hún
kemur úr hafinu með haus og öllu
saman, sagði Hemingway og tók
rœkjuna og beit af henni hausinn og
bruddi hamingjusamur.
Ásamt þriðju eiginkonu sinni Martha Gellhorn. Þau giftu sig árið 1940 og skildu fimm árum síðar. Hún
var fréttaritari í stríðinu og hann tileinkaði henni bókina Hverjum klukkan glymur.
Ást Hemingways á
köttum var mikil.
Hemingway-sögum og ég get ekki stillt
mig um að tína hér til tvær.
Hotchner spurði eitt sinn Hemingway:
Hvernig á hinn fullkomni vinur að vera
að þínu mati?
Það er ósköp einfalt mál, svaraði Ern-
est, hann á að standa á fætur í flugvél í
þrjátíu þúsund feta hæð og segja sem svo
við flugfreyjuna: Frú, viljið þér gjöra svo
vel að opna dyrnar, ég þarf að stökkva
út. Um leið og maðurinn hoppar kallar
flugfreyjan skelkuð á eftir honum: En
góði minn, þú hefur enga fallhlíf. Það er
allt í lagi, svarar sá á fluginu, Ernie lofaði
að skaffa fallhlíf áður en en ég lenti.
Önnur saga: Þegar ég skildi við fyrstu
konu mína, Hadley, lenti ég í verulegum
vandræðum. Mér var ekki nokkur leið að
njóta ásta með Pauline, eiginkonu númer
tvö. Pauline var mjög góð og þolinmóð
og við reyndum allt mögulegt en ekkert
gekk. Ég var orðinn gjörsamlega nátt-
úrulaus. Ég hafði farið á fund fjölda
lækna. Ég setti sjálfan mig meira að segja
í klærnar á skottulækni sem festi raf-
magnsvíra við hendur mínar og haus, þó
lítið amaði að þeim líkamshlutum, og lét
mig drekka eitt glas af volgu kálfsblóði á
dag. En allt kom fyrir ekki. Einn dag
sagði Pauline: Ernie, hvers vegna
reynirðu ekki að leggjast á bæn. Pauline
var kaþólsk en ég var trúlaus, en hún
hafði verið svo væn að mér fannst ég vel
geta reynt þetta hennar vegna. f næstu
götu var lítil kirkja og ég fór þangað og
baðst fyrir. Síðan fór ég aftur heim. Paul-
ine var háttuð og beið mín. Ég háttaði
og hoppaði upp í rúm og við elskuðumst
eins og sjálfur ástarleikurinn væri okkar
einka, prívat uppfinning. Síðan hef ég
verið kaþólskur og mikill trúmaður.
Ernest Hemingway hefur verið sann-
kallaður Jekyll og Hyde. Þetta datt ég
niðrá í æfisögunni eftir Carlos Baker,
sem út kom vorið 1969. Ernest var að
boxa við mann að nafni Morley Callagan
og gekk miður vel. Morley kom á hann
stöðugum vinstri handar höggum og
Hemingway gat ekki varið sig.
Hann vissi hvað ég var að gera, sagði
Morley, hann beið eftir möguleika á að
negla mig ... það hlýtur að hafa tekið á
taugarnar að hann komst aldrei að. Varir
hans blæddu, og hann sleikti þær, skyndi-
lega hrækti hann beint framan í mig blóð-
slummu.
Rétt áður en ég settist niður til þess að
semja þessa grein las ég pistil eftir kenn-
ara í bókmenntum við háskólann í Indi-
ana, James H. Justus. Justus segir að
Gamli maðurinn og hafið sé engu betur
samin en skikkanleg grein í tímaritinu
Úrval.
Jæja, minn kæri Justus, hér sit ég uppi
á íslandi með glímuskjálfta. Af öllum
bókum Hemingway hef ég alltaf haldið
mest upp á þessa, og tilfinningalegt mat,
86 HEIMSMYND