Íþróttablaðið - 01.07.1978, Blaðsíða 54

Brenndi allar brýr að baki
Eftir hundrað ár, þegar fólk
verður spurt um mikilmenni
bandarískrar sögu mun það nefna
þrjú nöfn: George Washingtons,
fyrsta forsetans okkar, Neil
Armstrongs, er steig fyrstur
manna fæti sínum á tunglið, og
mitt nafn.
Það eru ekki nema örfá ár síðan
Mark Spitz, sundgarpurinn mikli, sem
þá baðaði sig í dýrðarljóma frægðar-
innar lét þessi orð sér um munn fara. En
nú hefur komið í ljós að í þessu efni,
sem og svo mörgu öðru hafði Spitz
rangt fyrir sér. Sex árum eftir að hann
vann sín frækilegu afrek í sundhöll
Olympíuleikanna í Múnchen, eru það
aðeins áköfustu íþróttaunnendur sem
láta nafn hans sig nokkru varða. Það
hefur meira að segja verið þurrkað út af
heimsmetaskrá sundsins, og var það þó
nokkuð annað en hann sjálfur átti von
á, þar sem hann hafði spáð því, að sum
meta sinna myndu standa í áratugi eða
jafnvel til eilífðamóns.
Segja má, að enginn íþróttamaður
hafi lagt heiminn eins að fótum sér og
Mark Spitz gerði á Olympíuleikunum í
Múnchen 1972, er hann hélt heimleiðis
með sjö gullverðlaun. Slíkan gullfeng
hafði enginn íþróttamaður hlotið fyrr á
einum og sömu leikunum og ólíklegt er
að það muni henda í framtíðinni. Lík-
legt er því að heimsmetabók Guinnes
geymi nafn Mark Spitz, jafnvel eftir
árhundruð, verði hún þá á annað borð
gefin út.
Eftir sigra Mark Spitz í Múnchen
greip um sig Spitz-æði í heimalandi
hans, Bandaríkjunum, og reis alda þess
jafnvel hærra en bítlaæðið sem
blómstraði á sjöunda áratugnum. Allt
snérist um þennan hávaxna, svart-
skeggjaða og svarthærða 22 ára garp,
sem varð allt í einu ímynd hreystinnar
og átti að verða fyrirmynd bandarískrar
æsku - dæmi þess hvað viljastyrkur og
ákveðni fá áorkað. Ungir menn létu sér
vaxa yfirskegg og sú tegund sundskýlna
Mark og Susan Spitz um borð í léttisnekkju þeirra. Siglingar eru helzta tómstundagaman
kappans, og segir hann oft við þá er spjalla við hann, að það ætti ekki að vera hætta á því að
hann drukknaði, þótt hann dytti fyrir borð.