Börn og menning - 01.05.1999, Síða 6

BÖRN OC mENN|N6
Að venju veittu Börn og bœkur - íslcindsdeild
ÍBBY viðurkenningar fyrir framlag til barna-
menningar á sumardaginn fyrsta. Helga Arnalds
var ein afþeim sem hlutu viðurkenningu að þessu
sinni en hún hefur lagt drjúgan skerftil íslenskrar
barnamenningar með brúðuleikhúsinu Tíu fingur. Helga sagði Guðlaugu Richter frá
sjálfri sér og brúðuleikhúsinu yfir tebolla einn kaldan eftirmiðdag í apríl.
SÆeð tíu fíngur
Sögukonur
Ég er komin af sögukonum. Amma mín er ennþá á lífi.
Hún heitir Áslaug Thorlacíus og er alin upp í
Þingeyjarsýslunum. Mamma hennar var líka sveita-
kona og snillingur í að segja sögur. Ég hlakkaði alltaf
mikið til að fá ömmu í heimsókn. Hún kann alveg
óteljandi sögur en það er ekki minna um vert hvemig
hún segir þær. Hún kann þær svo vel, nýtir þagnimar og
byggir upp spennu af mikilli snilld. Hvemig hún gat
náð manni og haldið allan tímann og togað mann inn í
einhvern heim. Það er ákaflega sérstakt og gaman að
láta toga sig inn í svona heim. Og mamma, Hallveig
Thorlacíus, hún lifir nú af því að segja sögur, er með
brúðuleikhúsið Sögusvuntuna. Hún reyndi að forðast
þetta eins og hún gat, ætlaði að verða kennari. Það var
svo fáránlegt á hennar tíma að verða brúðuleikari. Hún
kynntist brúðuleikhúsi í Rússlandi þar sem hún var við
nám og heillaðist alveg. En hún fór í Kennaraskólann
og lærði aldrei leikbrúðulist í skóla. Síðan kenndi hún í
mörg ár en kynntist loks fólkinu í Leikbrúðulandi og
slóst í hóp með þeim. Og nú er hún með Sögusvuntuna.
Hún hefur verið mér frábær fyrirmynd.
Nærúð
Ég byrjaði að fara í brúðuleikhús þegar ég var fimm ára
en ætlaði alls ekki að verða brúðuleikari. Það bara
gerðist alveg óvart. Ég leiddist þannig út í brúðu-
leikhúsnámið að ég fór til Barcelona á Spáni og ætlaði í
myndlistarnám. Þar eru mjög ströng inntökupróf í
listaskóla en þar sem ég hafði alist upp við
brúðuleikhús, hafði búið til fullt af brúðum og var alltaf
að leika svona leikrit með systur minni þegar við vorum
litlar þá vissi ég að ég kæmist auðveldlega inn í
brúðuleikhúsdeild í leikhúslistaskólanum. Þar ætlaði ég
að vera í eitt ár og læra betur spænsku og fara síðan í
myndlistaskólann. En það var svo gaman í brúðuleik-
húsnáminu að ég var þar í þrjú ár og var svo úti eitt ár í
viðbót að vinna. Við settum upp sýningu, þrjár stelpur,
og fórum í skólana. Þá var ég alltaf vondu kallamir því
ég talaði með hreim.
Ég var samt alls ekki búin að ákveða að ég ætlaði að
verða brúðuleikari þótt ég hefði klárað skólann og væri
komin heim. En ég ákvað að gera eina sýningu fyrst ég
var búin að læra þetta og var eitt ár með Leikbrúðulandi.
Síðan sótti ég um starf hjá Þjóðleikhúsinu en sá sem ég
talaði við þar hafði séð hjá mér sýninguna með Leik-
brúðulandi. Hann sagðist gjaman vilja fá mig í vinnu en
miklu heldur vildi hann sjá mig gera mitt. Það var mikil
gjöf í raun og veru þótt mér hafi kannski ekki fundist
það þá.
Brúðuleikhúsið
Ég stofnaði brúðuleikhúsið Tíu fingur 1993 og nú hef
ég sett upp fjórar sýningar. Ein af þeim heitir Jólaleikur
og byggist á jólaguðspjallinu. Ég sýni hana alltaf í
desember og hún er orðin fastur liður hjá mörgum
leikskólum, partur af jólaundirbúningnum. Svo gerði ég
sýningu eftir að ég fór til Bali í Indónesíu. Þar em
brúðuleikarar æðstu þjóðfélagsþegnarnir, enda er
brúðuleikhús þar trúarathafnir og brúðuleikarar tengi-
liðir milli guða og manna. Þeir nota mikið skugga-
leikhús og ég kynntist því hjá brúðumeistara einum.
Þegar ég kom heim gerði ég skuggaleikhúsverk sem
heitir Sólarsaga. Þar flétta ég saman þjóðsögum um
sólina. Ketils saga flatnefs, sýningin sem ég er með í
gangi núna, er þannig til komin að mig langaði að gera
brúðusýningu fyrir fullorðna en svo er hún einhvem
veginn þannig að ég hef sýnt hana bömum alveg niður í
4