Morgunblaðið - 30.09.2021, Side 50

50 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 30. SEPTEMBER 2021
Guðrún Hrund
var fyrsta barna-
barn þeirra systra á
Öldugötu 25a. Ég segi „þeirra
systra“ af því hvern móðurhug
þær þrjár báru til barna sinna
fjórtán og létu ná yfir til þeirra
barna eins langt og augað eygði.
Foreldrar Guðrúnar, þau
Hildur Vilhjálmsdóttir og Sig-
urður Þórðarson, voru nútímaleg
hjón og svo glæsileg að það var
engu líkara en Cathérine De-
neuve og Marcello Mastroianni
væru tekin að bolloka á jarðhæð-
inni – og spillti ekki fyrir að þau
óku um á frönskum bíl í rétt
rúmlega leikfangastærð, Renault
Dauphine. Þau eru fyrstu nú-
tímahjónin sem sögur fara af á
Öldugötunni og Siggi er fyrsti
karlmaðurinn sem ég sá hengja
upp úr vél. Hildur vann fullan
vinnudag á Tryggingastofnun
ríkisins og Siggi var í alltgleyp-
andi læknanámi hér heima fyrst
og síðan í Þýskalandi. Það kom
þar af leiðandi að ekki litlu leyti í
hlut ömmunnar Gunnu og afans
Villa að annast um frumburðinn.
Sjaldan hefur maður orðið vitni
að annarri eins endurnýjun líf-
daga og þegar þessi sólargeisli
tók að ferðast á milli hæða. Allir
kepptust við að bera hana á
höndum sér, það var slegist um
að fá að passa hana, vakað yfir
hverju hennar fótmáli og stans-
laus fréttaflutningur af öllu sem
hún tók sér fyrir hendur. Hún
var kölluð Gu og munaði ekki
nema einum staf að það segði alla
söguna.
Guðrún Hrund
Sigurðardóttir
✝
Guðrún Hrund
Sigurðardóttir
fæddist 31. maí
1960. Hún lést 3.
september 2021.
Útför Guðrúnar
Hrundar fór fram
28. september
2021.
Það skal þurfa
sterk bein til að þola
annað eins eftirlæti
og þau bein hafði
Guðrún Hrund og
sýndi strax og á
reyndi. Fermingar-
árið hennar veiktist
móðir hennar af
krabbameini og dó
frá þremur börnum,
Guðrún var elst en
bræðurnir Arnar
Þór á níunda ári og Andri Vil-
hjálmur eins og hálfs árs. Það
gefur augaleið hverjar skyldur
hafa flust yfir á mjóar herðar
ungu stúlkunnar, þótt móður-
amman Gunna og móðursystirin
Jódís væru ávallt umlykjandi og
allt um kring.
Það var glæsileg stúlka sem
síðan spratt úr grasi á Háaleit-
isbrautinni, með beinið í nefinu
frá mömmu sinni og kímnigáfu
pabba síns, en fyrst og síðast var
hún auðvitað hún sjálf. Hún lauk
stúdentsprófi frá Menntaskólan-
um við Sund, var einn vetur
skiptinemi í Finnlandi, nam tvo
vetur fatahönnun í Kaupmanna-
höfn og síðan við handavinnu-
deild KHÍ. Handmenntir í fjöl-
breytilegustu myndum urðu
starfsvettvangur hennar, ýmist
við kennslu eða útgáfu Gestgjaf-
ans þar sem hún var blaðamaður
og síðar ritstjóri. Hugur hennar
stóð til lista og málverkið átti
hug hennar í æ ríkari mæli og al-
farið síðasta spölinn.
Það átti fyrir henni að liggja
að veikjast af sama meini og
móðir hennar, þótt nær hálfrar
aldar framfarir í læknavísindum
hefðu náð að framlengja líf
krabbameinssjúklinga frá því
sem áður var. Fyrir kom að fund-
um okkar bar saman hér í hverf-
isbúðinni og þá var hún ýmist að
hefja, í miðri eða að ljúka með-
ferð – og alltaf af sama óbilandi
æðruleysinu.
Síðast bar fundum okkar sam-
an fyrir rúmum mánuði í jarð-
arför Jódísar frænku okkar.
Guðrún var sýnilega komin á
leiðarenda, við vissum öll að
sama fólk myndi að stuttri stund-
arbið koma saman yfir moldum
hennar. Sárastur harmur er
kveðinn að börnum hennar, Hildi
og Lárusi Georgsbörnum, og
dótturdætrunum Ragnhildi
Kötlu og Eddu Guðrúnu. En við
sem eldri erum leitum huggunar
í vissunni um að þetta dýrmæta
sem við áttum saman muni lifa
áfram og ávaxtast í afkomendum
okkar, fæddum sem ófæddum.
Pétur Gunnarsson.
Ég var á táningsaldri þegar ég
kynntist Guðrúnu Hrund mág-
konu minni, ég stóð á hlaðinu
heima í Holti ásamt 30 gæsar-
ungum þegar bróðir minn kom
akandi upp heimtröðina með
kærustuna. Eftirvænting var í
loftinu að fá að kynnast nýjum
fjölskyldumeðlim. Er hún steig
út úr bílnum hópuðust ungarnir
að henni en ég man að hún horfði
yfir skarann og beint í augun á
mér og brosti brosi sem ég man
svo vel eftir. Þannig var Guðrún,
hún tók öllum með innilegu brosi.
Og svo liðu árin og samband
okkar var mikið. Það voru ferða-
lög, sumarbústaðaferðir, matar-
boð, utanlandsferðir og svo
mætti lengi telja. Guðrún var
ákveðin og gat verið býsna föst
fyrir, alla vega fannst mér það
oft þegar ég var að kljást við
unglingaveikina. Svo fannst mér
hún fulleftirlátssöm við þessa
krakkaorma sem þau eignuðust
þannig að stundum tókumst við
á. En Guðrún var fljót að fyr-
irgefa manni barnaskapinn.
Guðrún lærði fatahönnun í
Kaupmannahöfn og vann er heim
var komið um tíma við að ritstýra
tískuþáttum fyrir tímarit og dag-
blöð. Þá fannst henni upplagt að
kippa mér inn í það með sér og
notaði mig sem „módel“. Þetta
var mikil upphefð fyrir mig á
mínum menntaskólaárum. Henni
fannst gaman að sjá hvernig ég
upphófst allur við þessa vinnu og
má segja að hún hafi bjargað
mér um ákveðið sjálfstraust.
Seinna meir, er hún ritstýrði
Gestgjafanum, setti hún mig og
Másu í kokkahlutverk og setti í
prent.
Þegar Guðrún og bróðir minn
bjuggu í Vestmannaeyjum fórum
við oft til Eyja að heimsækja
þau. Þá lenti maður í stór-
veislum. Matargerð var eitt af
áhugamálum Guðrúnar og í
veislum hennar var mein af
magaleysinu. Guðrún var afar
listræn, hún var listakokkur, list-
málari og teiknari og listasmiður
enda liggur eftir hana fjöldi lista-
verka hvort sem það er á striga
eða úr viði sem hún fékk verð-
laun og lof fyrir.
Guðrún hafði smitandi hlátur
og átti til að gera að manni góð-
látlegt grín þegar átti við og hló
þá þessum dillandi hlátri svo það
var algjörlega ómögulegt að taka
grínið eitthvað inn á sig eða
verða fúll. Eins og ég kom að hér
að ofan var samband okkar mikið
og þegar „krakkaormarnir“
Hildur og Lalli bættust við var
bara enn meira gaman, Guðrún
var mikil mamma og hugsaði ein-
staklega vel og fallega um börnin
sín og passaði vel upp á þau.
Guðrún atti langa og hetjulega
baráttu við sinn sjúkdóm sem því
miður bar hana ofurliði. Þrátt
fyrir veikindin bar hún sig alltaf
vel, var alltaf tilbúin með sitt
innilega bros er maður hitti hana
og hafði gaman af að spjalla.
Aldrei kvartaði hún eða kveink-
aði sér þó svo maður hafi vitað að
baráttan var oft og tíðum mjög
óvægin.
Blóm eru mismunandi, sum
fölna fyrr en önnur. Svo eru það
önnur sem koma manni stöðugt á
óvart, standa af sér sólarleysi og
sudda og eru alltaf í blóma þrátt
fyrir mikið mótlæti, þannig blóm
var Guðrún Hrund. Guðrún fór
frá okkur allt of fljótt en ég veit
að hún er umvafin ástvinum sín-
um, og er eflaust með eitthvað
gott í pottunum segjandi frá ein-
hverju skemmtilegu. Elsku Lalli
og Hildur, Guð veri með ykkur í
sorg ykkar.
Özur Lárusson.
Í dag geng ég
með þig síðasta
spölinn, mín kæra
vinkona og tengda-
móðir.
Ég var ekki hár í loftinu
þegar ég byrjaði að koma á
Laufás 4b Garðahreppi, eins og
Garðabær hét þá. Ég og Bimbi
sonur þinn urðum góðir vinir
strax í upphafi skólagöngu okk-
ar og spiluðum fótbolta í
Stjörnunni sem átti okkar hug
allan og alltaf tókstu vel á móti
okkur vinunum þegar vinahóp-
urinn var að troðast inn í and-
dyri hjá þér. Ég, Bimbi og Gísli
sonur þinn urðum óaðskiljan-
Dýrley
Sigurðardóttir
✝
Dýrley Sigurð-
ardóttir fædd-
ist 25. september
1936. Hún lést 19.
september 2021.
Dýrley var jarð-
sungin 29. sept-
ember 2021.
legir vinir og á ég
margar ljúfar
minningar með
þeim og Kalla sem
vísaði okkur veg-
inn á unglingsár-
unum. Við Gísli
lærðum vélvirkj-
ann saman í Stál-
vík og var hann
einstakur félagi og
vinur. Og svo mik-
ill var heimagang-
urinn minn að ég náði mér í
eldri heimasætuna á bænum,
Láru, sem síðar varð kona mín
og þú þá orðin tengdamamma
mín. Því spannar vinskapur
okkar yfir 50 ár. Þú varst mér
alltaf ljúf og góð og aldrei varð
okkur sundurorða. En þrátt
fyrir góð ár og ótrúlegan dugn-
að þinn í vinnu, koma upp sex
börnum og reisa þér lítið fal-
legt sveitasetur sem þú nefndir
Laufás, þá knúði sorgin of oft á
þínar dyr. Við misstum Gísla í
vinnuslysi 22 ára, sem var mik-
ið áfall fyrir alla en hann átti
von á sínu fyrsta barni með
Maju. Tengdapabbi Daníel lést
eftir snarpa baráttu við
krabbamein aðeins 64 ára gam-
all, litla barnabarnið þitt Sig-
rún Lára sem lést 7 mánaða og
svo misstum við Bimba úr
krabbameini aðeins 56 ára sem
lét eftir sig Önnu Kathrinu og
fjóra drengi í Færeyjum. Árið
1997 eignaðist þú góðan vin Eð-
varð (Ebbi) og áttir með honum
22 góð ár, þið voruð svo sam-
hent og samheldin og þótti öll-
um vænt um Ebba. Hann var
bara þannig. Ebbi lést í nóv-
ember 2019.
Ég kvaddi þig inni á spítala
þar sem þú lást orðin lasin og
þreytt en samt settir upp
skarpan svip þegar þú gafst
mér þín síðustu ráð, um leið og
þú yljaðir höndum mínum (ég
er svo handkaldur), sem ég
geymi í hjarta mínu.
Takk, elsku Dýrley mín, fyr-
ir samferðina í gegnum lífið og
sofðu rótt.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(ÞS)
Þinn tengdasonur,
Sigurður Harðarson.
Elsku Dýrley amma mun
alltaf eiga einstakan stað í
hjörtum okkar. Hjá okkur lifa
áfram góðu minningarnar af
sólbrúnni ömmu í sumarbú-
staðnum Laufási á hlýjum sum-
ardögum, umkringd óróunum
sem hún hafði sankað að sér úr
ólíkum heimshornum yfir árin,
eða í kaffibolla í Flatahrauni
þar sem við gátum spjallað
klukkutímunum saman um allt
milli himins og jarðar. Amma
Dýrley var svo opin og hjálp-
söm gagnvart börnunum sínum
og barnabörnum og gaf alltaf
bestu ráðin. Hún sýndi öllum
skilning og var svo hlý og góð
við okkur og börnin okkar
Brynjar og Jófríði Övu. Okkur
er fyrst og fremst þakklæti í
huga við þessi skrif og erum
svo innilega þakklát fyrir öll
samtölin sem við áttum saman.
Amma Dýrley tók öllum opn-
um örmum og studdi þá sem
stóðu henni næst í blíðu og
stríðu, hún var nefnilega okkar
stærsti stuðningsaðili. Hún var
til að mynda alltaf mætt fyrst í
veislurnar til að fagna lífs-
áföngum okkar, stórum sem
smáum. Þá er óhætt að segja
að við systkinin komumst ekki í
jólaskapið fyrr en við vorum
búin að kíkja í heimsókn til
ömmu á aðfangadag, fá okkur
nokkra mola með kaffinu og
skiptast á gjöfum.
Amma kenndi okkur að vera
góð hvert við annað, njóta
hverrar stundar og grípa tæki-
færin þegar þau gefa kost á
sér. Við höldum fast í fallegar
minningar um ömmu sem lifa
áfram í hjörtum okkar.
Gísli Már, Bryndís
og Tinna.
Kveðja til ömmu.
Elsku amma mín kær,
alltaf varst þú mér nær,
ég sakna þín, góða amma mín.
Já, mild var þín hönd
er um vanga þú straukst,
ef eitthvað mér bjátaði á.
Minningu um þig ég geymi
og aldrei ég gleymi
hve trygg og trú þú varst alltaf.
Við kveðjum þig, elsku amma,
og geymum í ramma
í hjarta okkar minningu þína.
Ég mun ávallt elska þig, amma
(KLS)
Elsku mamma, Danni og
aðrir aðstandendur, við vottum
ykkur samúð okkar.
Lena Ósk og Kristín Lára
Þóreyjar og Sigurðardætur.
Vesturhlíð 2 | Fossvogi | s. 551 1266 | utfor@utfor.is | utfor.is
VIÐ ÞJÓNUM ALLAN SÓLARHRINGINN
Útfararþjónusta
í yfir 70 ár
Sigurður Bjarni Jónsson útfararstjóriMagnús Sævar Magnússon útfararstjóri
Guðmundur Baldvinsson útfararstjóriJón G. Bjarnason útfararstjóri
Sálm. 17.5-6
biblian.is
Skref mín eru örugg
á vegum þínum,
mér skrikar ekki
fótur. Ég hrópa til
þín því að þú svarar
mér, Guð,...
Okkar ástkæri Finnbogi, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
FINNBOGI JÓNSSON,
verkfræðingur og fv.
framkvæmdastjóri, Helgamagrastræti
23, Akureyri,
lést í Vancouver í Kanada 9. september.
Útförin fer fram frá Hallgrímskirkju föstudaginn 8. október
klukkan 15.
Berglind Ásgeirsdóttir
Esther Finnbogadóttir Ólafur Georgsson
Ragna Finnbogadóttir Roberto Gonzalez Martinez
barnabörn og aðrir aðstandendur
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
AÐALHEIÐUR ÁRNADÓTTIR
frá Hnífsdal,
lést á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða á Ísafirði
28. september.
Útförin fer fram frá Ísafjarðarkirkju laugardaginn 9. október
klukkan 14.
Rannveig S. Pálsdóttir Ernir Ingason
Jórunn Jóhanna Þórðardóttir
Sólveig Friðbjarnardóttir Aðalsteinn Sigfússon
Árni Júlíus Friðbjarnarson Ágústa Marísdóttir
Snæbjörn Friðbjarnarson Anna Irena Smoter
Aðalbjörg Friðbjarnardóttir
og fjölskyldur
Ástkær systir okkar,
GUÐRÚN JÓNA ÞORKELSDÓTTIR
NANNÝ KEEN
lést sunnudaginn 5. september í Macon
Georgíu, USA. Útförin fer fram í Macon í
dag fimmtudaginn 30. september klukkan
15. (ísl. tíma).
Útförinni verður streymt hjá dignitymemorial.com
Hekla Þorkelsdóttir
Vilhjálmur Þorkelsson
og aðrir ættingjar
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
FRÍÐA KRISTBJÖRG
HJÁLMARSDÓTTIR
læknaritari,
frá Vestmannaeyjum,
lést á Landspítalanum fimmtudaginn
23. september.
Indriði Birgisson Elín Erna Steinarsdóttir
Steinar Birgisson Guðrún Geirsdóttir
Ragna Birgisdóttir Jóhann Brandur Georgsson
Gylfi Birgisson Rósa Hrönn Ögmundsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn