Morgunblaðið - 07.04.2022, Side 47

Sólin skein í bjartar brekkur, Bláfjallanna
fegurð víst,
dásamlegri er en dagleg orð fá lýst.
Mig tefur ekki á skíðabrautum frost né
fjúk.
- Falleg er hún brekkan niður Skálahnjúk.
Tunglið varpar töfraljóma, á tinda og
dalinn allt um kring.
Langur skuggi liggur yfir Einstæðing.
Dalinn út ég held að lokum heim á leið,
Heimferðin er alltaf nokkuð svona greið,
niður Skarð sem leiðin liggur, leiðin sú er
ekki ströng.
Jósepsdal ég kveð með söknuði -
og söng.
(Rannveig Þorsteinsdóttir)
Auður, Guðrún,
Kristjana, Björk og
Bárður Harðarbörn.
Kæra Hulda, nú er komið að
leikslokum hjá þér.
Ég kynntist ykkur Árna í Jós-
efsdal, skíðasvæði Ármenninga,
fyrir um 60 árum þegar ég byrjaði
að venja komu mínar þangað. Við,
auk annarra frábærra skíðafélaga,
urðum sem ein stór fjölskylda. Frá
þessum tíma er margs að minnast.
Okkur þótti vænt um dalinn okkar
og við lögðum hart að okkur til að
komast þangað. Einnig var mikið
fyrir því haft að halda skálanum
við. Árin liðu og dalurinn fór í eyði
en vinaböndin héldust með okkur
gömlu Ármenningunum.
Ég vissi að þið Árni hefðuð kom-
ið ykkur upp fallegum skrúðgarði
við heimilið ykkar. Eftir að ég hafði
lært skrúðgarðyrkju fór ég í heim-
sókn til ykkar svona til að forvitn-
ast um garðinn. Ég kom að sumri
til og allt var í blóma. Undrun mín
var mikil þegar ég sá allt blóma-
skrúðið.
Allt var svo snyrtilegt og vel
skipulagt. Allar plöntur merktar
bæði á íslensku og latínu. Þarna
voru ýmsar plöntur sem ég hafði
aldrei séð áður og vissi því ekkert
um. Þið hjónin voruð mjög fróð um
hverja plöntu, ætt hennar og af-
brigði.
Mér er minnisstætt hvað Árna
fannst ég vita lítið um plöntur, þó
útskrifaður garðyrkjumaður. Það
fór svo að ég kom til ykkar á öllum
árstímum og sótti mér fróðleik.
Smám saman fór ég að hjálpa til
við að klippa, flytja og skipta plönt-
unum ykkar. Ég sagði við ykkur
hjónin að mér fyndist rósirnar ekki
rétt klipptar sem leiddi til þess að
ég fékk leyfi til að klippa tvær rósir
til að byrja með. Það heppnaðist
svo vel að þau báðu um að klippa
allar rósirnar, sem mér þótti mikil
viðurkenning. Síðar breyttum við
garðinum og gerðum hann enn fal-
legri með fjölbreyttari rósagarði.
Sá tími kom að þið gátuð ekki
sinnt garðinum lengur eins og þið
vilduð hafa hann. Þá lá beinast við
að biðja mig um að taka við, enda
þekkti ég garðinn orðið mjög vel.
Vorin voru mér ásamt ykkur
hjónum sem helgistund, þar sem
garðurinn var alltaf í mótun. Við
gengum um garðinn og ræddum
um sérhverja plöntu, hverjar ætti
að fjarlægja, skipta eða færa til.
Nýjar plöntur fengu einnig sitt
rými.
Eftir að Árni dó héldum við
Hulda áfram okkar striki. Á síð-
asta ári gat ég þó ekki hreinsað
garðinn en klippti þó allar rósirnar
sem var það mikilvægasta, að okk-
ar mati.
Þann 29. mars síðastliðinn var
ég á leið út úr bænum en fékk hug-
boð um að ég yrði fyrst að fara og
skoða garðinn hennar Huldu. Ég
snéri við og fannst eins og Hulda
tæki á móti mér. Það var eins og
við gengjum saman um garðinn og
ræddum saman eins áður fyrr.
Komum næst að garðskálanum og
horfðum einu sinni enn yfir garð-
inn og vorum bæði ánægð með
hann.
Hún kyssti mig á vangann og
kvaddi sátt. Þetta fannst mér fal-
leg og sérstök tilviljun að hún
kvaddi mig þennan dag þarna í
garðinum sínum.
Kæra Hulda, ég þakka þér fyrir
dásamlegar stundir sem við áttum
saman í garðinum öll þessi ár. Þar
áttum við góða samleið, takk fyrir.
Kristján Vídalín.
MINNINGAR 47
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 7. APRÍL 2022
✝
Ingibergur Þór
Kristinsson
fæddist í Keflavík
18. desember 1949.
Hann lést í faðmi
fjölskyldunnar á
heimili sínu 24.
mars 2022.
Foreldrar Ingi-
bergs voru hjónin
Kristinn Jónsson, f.
3. febrúar 1897, d.
11. október 1982,
og Kamilla Jónsdóttir, f. 11.
október 1904, d. 17. október
1958. Systkini Ingibergs eru: Jó-
hanna, f. 11. október 1929, d. 21.
janúar 2013; Jón Marinó, f. 21.
september 1930, d. 1. apríl 2012;
Börn Ingibergs og Guðrúnar
eru Kamilla, f. 22. apríl 1979, og
Ingi Þór, f. 5. október 1981,
kvæntur Önnu Margréti Ólafs-
dóttur, f. 30. desember 1981.
Börn þeirra eru Bergrún Björk,
f. 2007, Skarphéðinn Óli, f. 2009,
og Rannveig Guðrún, f. 2018.
Fyrir átti Ingibergur Lárus
Kristján, f. 7. janúar 1971, með
Guðrúnu Kristínu Ívarsdóttur, f.
16. desember 1953. Lárus er
kvæntur Amal Quadi El Idrissi,
f. 18. mars 1978. Börn þeirra
eru Ingibergur Karim, f. 2003,
og Ísabella Sara, f. 2006.
Ingibergur var fæddur og
uppalinn í Keflavík. Hann lauk
meistaraprófi í húsasmíðum frá
Fjölbrautaskóla Suðurnesja og
starfaði við smíðar auk þess sem
hann spilaði á trommur í hljóm-
sveitum frá unglingsaldri.
Útför fer fram frá Keflavík-
urkirkju í dag, 7. apríl 2022,
klukkan 13.
Júlíus Friðrik, f. 26.
september 1932, d.
7. apríl 1986;
stúlka, f. 16. maí
1938, d. 16. maí
1938; Sigurður
Birgir, f. 28. nóv-
ember 1939; Egg-
ert Valur, f. 7.
ágúst 1942; Sólveig
María, f. 28. maí
1947.
Ingibergur
kvæntist Guðrúnu Júlíusdóttur
25. ágúst 1975. Foreldrar Guð-
rúnar eru Júlíus Rafnkell Ein-
arsson, f. 6. júlí 1930, d. 2. mars
2008, og María Guðrún Ög-
mundsdóttir, f. 7. janúar 1935.
Nú þegar minn guðdómlegi
bróðir Ingibergur hefur kvatt
þessa jarðvist er ekki laust við að
minningarnar streymi fram. Ég
kynntist Inga þegar Hinir demón-
ísku neanderdalsmenn leituðu að
trommuleikara ljósum logum. En
sú leit hafði lítinn árangur borið,
vegna mjög svo framúrstefnu-
legra hugmynda okkar félaganna
á tónlistarstefnu sem vafalítið
leiddi til þess að þeir, sem þó
þorðu að reyna sig, voru snöggir
að hypja sig og hafa ekki litið tón-
list sömu augum eftirleiðis – og
eru þeir hér með beðnir afsökun-
ar. En Ingi birtist galvaskur eins
og frelsandi lukkuriddari, ein-
hverjum plús tuttugu árum eldri
en við. Með gráa makkann tekinn
saman í tagl, grásprengt skeggið
og kringlóttu gleraugun. Og eftir
að við höfðum útskýrt á allgóðu
mannamáli fyrir Inga lagið – sem
innihélt einhverja fimmtán kafla
og ýmsar tóntegundir og taktaf-
brigði – sló Ingi fyrsta taktinn. Ég
vildi að ég gæti sagt að hann hefði
tekið með okkur flugið í einni
svipan og gagnkvæmur skilning-
ur hefði ríkt. En svo var aldeilis
ekki. Skelfingarsvipurinn á hon-
um var slíkur, að við engu öðru
var að búast en hann ryki á dyr
hið fyrsta og hyrfi eins og hinir
trommuleikararnir. En Ingi var
nú einu sinni þannig gerður, að ef
hann stóð frammi fyrir jafn stór-
brotnum lífsgátum og tónlist
Hinna demónísku neanderdals-
manna var í upphafi, þá bretti
hann upp ermar, og fann leið út úr
vandanum. Með bros á vör, oftast
nær, en svo líka með spurnarsvip.
Og hér skal engu logið um það að
stundum þurfti margar atrennur
og endalausar bollaleggingar til
að ná svo mikið sem einhverjum
tökum á viðfangsefninu, en Inga
tókst það ævinlega á endanum.
Og þá var ekki að sökum að
spyrja; framlag hans var engu
líkt. Hrein og tær snilld. Enda var
Ingi góður og æði sérstakur
trommari og stíll hans einstakur.
Mig langar að lokum að þakka
Inga rausnarskapinn, vináttuna,
hlýjuna, húmorinn, hjálpsemina
og elskulegheitin. Á slíku var
aldrei skortur. Okkur var iðulega
boðið inn í kaffi eða mat þegar
þannig stóð á og fjölskyldan á
Norðfjörðsgötunni var einstök.
Rúna, Ingiþór, Kamilla, Lárus.
Ykkur votta ég mína dýpstu sam-
úð. Ást og friður kæri bróðir, hvíl í
friði. Bið að heilsa Elvis.
Meira á www.mbl.is/andlat
Þröstur Jóhannesson.
Í dag kveðjum við Ingiberg Þór
Kristinsson, Inga frænda.
Ingi var bróðir mömmu. Það
voru 20 ár á milli þeirra. Móðir
þeirra Kamilla Jónsdóttir dó
langt fyrir aldur fram og var Ingi
þá rétt að verða níu ára gamall.
Mamma, þá 29 ára, gekk systk-
inum sínum Inga, Maju, Edda og
Sigga eiginlega í móðurstað.
Mjög náið samband var alla tíð á
milli hennar, afa og systkinanna.
Ingi varð eiginlega stóri bróðir
minn, tveimur árum eldri en Ís-
leifur bróðir minn og sex árum
eldri en ég. Ingi var mikill fjör-
kálfur í æsku og með frábæran
húmor. Hann gat sagt sögur og
skáldað ógleymanleg leikrit fyrir
fjölskyldusamveruna á aðfanga-
dagskvöldum á Sólvallagötunni.
Það eru margar minningarnar
sem ég á um Inga og langar mig
til að setja nokkrar á blað.
Ingi fór í trésmíðanám hjá
pabba og voru þeir miklir mátar.
Pabbi stóð alltaf með Inga þegar
verið var að finna að honum. Ingi
vildi safna hári eins og þá var í
tísku, en hippatískan var í al-
gleymingi á hans unglingsárum.
Það var oft verið að hnýta í hann
og spyrja hvort hann ætlaði ekki
að fara að fara til rakarans. Pabbi
ákvað þá að safna líka hári og þeg-
ar Inga fannst orðið nóg um fóru
þeir saman til rakarans, pabbi
fékk herraklippingu en Ingi hár-
snyrtingu og hélt alla tíð sínu síða
hári.
Ingi bjó hjá afa á Sólvallagöt-
unni. Þegar ég var 18 ára kom ég
heim í jólafrí og auðvitað fór ég í
heimsókn til afa. Þar var Ingi að
taka sig til og spurði mig hvort
hann liti nógu vel út til að geta far-
ið í bæinn að kaupa jólagjafir!
Satt best að segja datt af mér
andlitið og ég spurði með hverjum
hann væri að fara að kaupa jóla-
gjafir? Jú, hann var að fara með
Rúnu! Þá vissi ég að hann hafði
fundið stóru ástina sína. Það hef-
ur verið yndislegt að fylgjast með
þeim blómstra saman, búa til og
nostra við sín fallegu heimili og
sumarbústaðinn Hulduheima,
yndislegu börnin og barnabörnin.
Ingi var alla tíð hippi og mjög
stoltur af því. Einu sinni sagði ég
við hann að hann væri „hippi í
handbremsu“. Hann leit á mig
sposkur á svip og ég var að spá
hvort ég hefði móðgað hann.
Nokkru seinna fékk ég staðfest-
ingu á að svo hefði ekki verið, því
hann nefndi eina hljómsveitina
sína „Hippi í handbremsu“.
Það er mikill söknuður að Inga
og bið ég algóðan guð um styrk
fyrir Rúnu, Lárus, Kamillu, Inga
Þór, Önnu Margréti og barna-
börnin og sendi þeim mínar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Guðrún Sigríður (Nunna
Sigga).
Fyrst og síðast
Við megum ekki missa af
neinu sem er fyrst,
hvort sem það er bað eða bros,
orð eða tönn
ógleymanleg augnablik.
Sama er með þau síðustu
við sitjum og bíðum
grípum hvert andartak
sem gæti orðið það síðasta.
En allt þar á milli
er.
(Harpa Rún Kristjánsdóttir)
Síðustu daga hafa komið upp í
hugann minningar – endalausar
minningar af Sólvallagötunni og
Vallargötunni og Miðtúninu. Og
það eru minningar baðaðar í sól,
kærleik og glaðværð og grallara-
skap.
Í bréfum frá afa frá árunum
1951-52 sem við fundum nýlega,
voru frásagnir af litlum þriggja
ára ólátabelg sem bræddi öll
hjörtu. Ólátabelgur sem missti
mömmu sína níu ára og hefur
sjálfsagt alltaf borið þess merki.
Á þeim tíma var ekkert verið að
flíka tilfinningum eða leyft að
leggjast í sorg og sút.
Ingi var litli bróðir hennar
mömmu og úr hlutverki litla bró
komast menn ekki svo glatt.
Henni þótti svo óendanlega vænt
um hann og hún og þau systkinin
taka vel á móti honum í Sumar-
landinu.
Ingi var hagur bæði á orð og
tré og handverkið sem liggur eftir
hann í húsunum og görðunum á
Vallargötunni og sumarbústaðn-
um ber þess merki. Hann var org-
inal töffari, rokkari, grallari. Ein-
stakur. Hann var líka óðsnillingur
og það birtist í jólakortunum,
lausavísum og ljóðum földum inni
í veggjum og núna síðast í ævin-
týrinu um Hoffmann Elexír og
fleiri kúnstnera sem hann las fyr-
ir mig í haust.
En það er ekki hægt að nefna
Inga án Rúnu – þau voru alltaf
Ingi og Rúna – óaðskiljanlegur
dúett og áttu svo fallegt og far-
sælt samband. Samstiga alla leið
og ég dáðist alltaf að þeim.
Ég var ekki há í loftinu þegar
ég var send í Sölvabúð að kaupa
kók og sígó fyrir hann. Síðan var
ég í vist og passaði þessa krútt-
mola Kamillu og Inga Þór og í
vistinni var ég nestuð með bækur
og kassettur. Bækur sem voru
margar langt fyrir ofan minn
skilning þá en þannig var Ingi,
hann kom fram við börn eins og
fullorðna. Undanfarna daga hef
ég rifjað upp kynnin við Alan Par-
sons Project sem var einmitt á
einni af kassettunum. Klassam-
úsík og mun alltaf minna mig á
kæran frænda.
Ég kveð hann með laginu Eye
in the Sky.
Hann er þar.
Ást og friður fylgi Vallargötu-
fjölskyldunni um ókomin ár.
Sigrún Björk Jakobsdóttir.
Síminn á æskuheimilinu mínu
hringir. „Já, góðan daginn,“ segir
dimmraddaður maður svolítið
valdsmannslega á hinum enda lín-
unnar. „Þetta er lögreglan í
Keflavík. Er þetta Jón Marinó?
Hefur þú verið að hanga aftan í
bílum nýlega?“ Skjálfandi neita
ég því en dimmraddaði maðurinn
segir að það hafi sést til mín og nú
verði þeir að koma og sækja mig
og stinga mér beint í steininn.
Með beyg í röddinni neita ég því,
en áður en ég get sagt meira
heyrist: „Nei blessaður Jónsi,
þetta er Ingi frændi hérna á efri
hæðinni. Nennirðu nokkuð að
skreppa fyrir mig niður á Ísbar og
kaupa ís í sjeikboxi, Camel-pakka
og maltextrakt?“
Svona eru fyrstu minningarnar
mínar af honum Inga frænda.
Hann gat tekið mann alveg á
taugum en upp úr þessu var vin-
átta okkar mörkuð til lífstíðar þó
að það væri 15 ára aldursmunur á
okkur. Litli frændi var montinn
að fá að hanga með stóra frænda
uppi í herbergi, tannlaus með
hippaband í hárinu og hlustandi á
nýjustu tónlist þess tíma, ég átta
ára og Ingi 23 ára. Ingi var ein-
staklega orðheppinn og gat hann
skáldað heilu ævintýrin og haldið
okkur krökkunum í heljargreip-
um með sögunum sínum. Ég
minnist svo sérstaklega fimmtu-
dagskvöldanna þegar Rúna var á
vakt í bíóinu sem urðu þá vídeó-
kvöld hjá okkur frændunum. Þá
drukkum við Pripps blå, mauluð-
um popp og horfðum á margar
myndir í „surround stereo“ í nýju
HiFi VHS-vídeótæki sem Ingi
hafði fengið sér.
Ingi var einnig mjög laghentur
og lærði húsasmíði á þessum ár-
um og ég man þegar hann kom
heim til okkar einn daginn og gaf
mér spjót og sverð sem hann hafði
tálgað, mér til mikillar gleði. Þeg-
ar ég varð eldri lærði ég húsa-
smíði og fékk tilsögn hjá Inga
með mörg handtökin. Til dæmis
þegar ég hjálpaði honum að end-
urbyggja Vallargötu 22 sem varð
svo framtíðarheimili hans og
Rúnu. Þá tengdumst við enn
sterkari vinaböndum, við pældum
mikið í tónlist, æfðum saman í
hljómsveit og skemmtum okkur.
Svo þegar endurbyggingunni var
lokið héldum við partí og Ingi sá
um að setja saman skemmtidag-
skrá sem endaði með því að allir
gengu glaðir út í nóttina. Svona
hafði hann Ingi áhrif á alla sem
voru í kringum hann. Þegar fram
liðu stundir stofnuðum við svo
verktakafyrirtæki saman sem við
nefndum Fjölina. Saman rákum
við það í sjö ár sem var frábær
tími.
Það var alltaf gott að leita ráða
hjá Inga og hjálpaði hann mér til
dæmis að kaupa mína fyrstu íbúð.
Hann hvatti mig í gegnum allt
ferlið en af hvatningu og jákvæðni
átti hann til nóg. Þannig mann-
eskja var hann - jákvæður, hvetj-
andi og vildi öllum vel. Það verður
skrítið að geta ekki lengur hringt í
Inga frænda til að leita ráða eða
bara tala um daginn og veginn.
Síðastliðið rúmt ár barðist Ingi
eins og hetja og af miklu æðru-
leysi við illvígan sjúkdóm sem
hann að lokum varð að láta í minni
pokann fyrir. Mikill er missir okk-
ar og söknuðurinn er sár en mest-
ur er þó missir þeirra Rúnu,
Lalla, Kamillu, Inga Þórs og fjöl-
skyldna sem ég sendi allan minn
styrk á erfiðum tíma og samúðar-
kveðju. Minningin um hann Inga
frænda mun lifa hjá mér að eilífu.
Ást og friður,
Jón Marinó Jónsson.
Við kveðjum nú kæran vin. Við
hálfnafnarnir kynntumst sumarið
1970 á Hellissandi. Þar lékum við
í hljómsveit skipaðri heimamönn-
um frá Sandi og Ólafsvík og þar
var sem sé líka þessi taktfasti
trommuleikari og ágæti blús-
söngvari frá Keflavík, hann Ingi
Þór. Vinátta okkar átti eftir að
endast í rúmlega hálfa öld og bar
aldrei skugga á. Það liðu þrjú,
fjögur ár án þess að við værum í
sambandi en svo fórum við nýgift
hjónin til Keflavíkur í heimsókn
til Inga og Rúnu einnig nýgiftra
og upp frá því varð þetta hjóna-
vinátta þar sem Dagrún og Guð-
rún urðu líka svo góðar vinkonur.
Aldrei mátti líða of langur tími á
milli þess að við hittumst. Saman
fórum við í ferðalög utanlands og
innan eða bara snæddum saman
eða hittumst í kaffispjalli. Oft
runnu upp úr Inga okkar frásagn-
ir með miklum ævintýrablæ sem
tóku furðulega snúninga og kom
þá fljótt í ljós að stór hluti þeirra,
ef ekki allt, var uppdiktaður.
Ingi lærði húsasmíði og var
mikill hagleiksmaður þegar kom
að smíðum. Þau Rúna gerðu upp
fallega húsið sitt að Vallargötu,
fluttu sig svo yfir götuna í minna
fyrir nokkrum árum og tóku auð-
vitað strax til við að betrumbæta
það og kölluðu Hippakot. Sama
var með sumarhúsið Hulduheima
þar sem við áttum saman margar
góðar stundir.
Í garðinum í Keflavík var stór
bílskúr sem að hluta varð að æf-
ingahúsnæði fyrir hljómsveitir og
hýsti líka hljóðver sem ber enn
nafnið Lubbi Peace. Þar eyddi
Ingi mörgum stundum með ýms-
um músíkhópum, þar á meðal
Hippum í handbremsu og ekki
síst Hinum guðdómlegu Nean-
derdalsmönnum sem urðu költ-
hljómsveit með sinni sérstöku
músík sem var sem betur fer
hljóðrituð að hluta til. Má segja að
æfingahúsnæðið Lubbi Peace hafi
verið eins og félagsheimili rokk-
ara á ýmsum aldri.
Um allt hús, og líka utandyra,
voru hátalarar sem streymdu all-
an daginn músík af ýmsu tagi en
helst rokk; rólegheitarokk, blús-
rokk, djassrokk, proggrokk, me-
tall og fleira, en líka djass og hug-
leiðslumúsík og fleira. Ingi sagði
að músík væri honum jafn lífs-
nauðsynleg og að anda. Það fór
ekki á milli mála. Sítt hárið sem
var gjarnan sett í tagl og klæða-
burðurinn minnti alla tíð á blús-
rokk og progg. Það var hans stíll.
Það var nefnilega svolítill hippas-
tæll á okkar manni alla tíð. Við-
kvæðið hjá honum var líka: „Í ást
og friði“. Já, þannig skyldi það
vera. Lífið.
Svo var það lesarinn og bóka-
safnarinn, Ingi. Það var ekki bara
plötusafnið sem var mikið að vöxt-
um, bókasafnið var það líka og
bækurnar voru lesnar.
Ingi var fjölskyldumaður.
Samheldni fjölskyldunnar var
enda mikil og samband Inga og
Rúnu sem og samband beggja við
aðra einkenndist af ást og friði.
Við minnumst umræðna um
heima og geima, spaugsamra at-
hugasemda og kostulegra frá-
sagna en fyrst og fremst góðrar
vináttu og kærleiks.
Elsku Kamilla, Ingi Þór, Lárus
og frábæra Rúna. Innilegar sam-
úðarkveðjur frá okkur og Ársæli
Þór og Hófí Sunnu. – Í ást og friði.
Ingvi Þór og Dagrún.
Ingibergur Þór
Kristinsson
Vesturhlíð 2 | Fossvogi | s. 551 1266 | utfor@utfor.is | utfor.is
VIÐ ÞJÓNUM ALLAN SÓLARHRINGINN
Útfararþjónusta
í yfir 70 ár