Morgunblaðið - 05.05.2022, Side 52

52 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 5. MAÍ 2022
✝
Ingibjörg Þ.
Jónsdóttir var
fædd á Sölvabakka
25. september 1928,
fjórða barn í röð sjö
systkina. Hún lést á
sjúkrahúsinu á
Blönduósi 12. apríl
2022.
Foreldrar Ingi-
bjargar voru
Magdalena Kar-
lotta Jónsdóttir frá
Balaskarði, f. 7.12. 1892, og Jón
Guðmundsson frá Skrapatungu,
f. 26.11. 1892. Systkini Ingi-
bjargar voru Jón Árni, Guð-
mundur Jón, Guðný Sæbjörg,
Finnbogi Gunnar, Sigurður
Kristinn og Jón Árni. Eig-
inmaður Ingibjargar var Einar
Þorgeir Húnfjörð Guðlaugsson
frá Þverá, f. 30.3. 1930. Þau giftu
Rakel Einarsdóttir, f. 7.12. 1975.
Ingibjörg ólst upp á Sölva-
bakka og gekk í farskóla sem
starfræktur var á Síðu, Sölva-
bakka og Breiðavaði. Hún
skráðist í Kvennaskólann á
Blönduósi árið 1947 og lauk
þaðan prófi. Í byrjun hjúskapar
vann hún við umönnun á „gamla
spítalanum“ á Blönduósi og síð-
ar á Héraðshælinu á Blönduósi.
Einar og Ingibjörg hófu fljót-
lega fjárbúskap á Blönduósi
samhliða barnauppeldi og vinnu
utan heimilis. Þau voru mjög
samhent í skepnuhaldi sínu og
eignuðust jörðina Neðstabæ í
Norðurárdal, sem þá var komin
í eyði. Bústofninn stækkaði með
árunum og þegar Blönduósbær
hafði keypt jörðina Vatnahverfi
tóku þau hana á leigu og héldu
kvikfénað sinn þar allt þar til
þau hættu búskapnum. Ingi-
björg lést á sjúkrahúsinu á
Blönduósi 12. apríl sl. eftir
nokkurra ára dvöl þar.
Útförin fer fram í Blönduós-
kirkju í dag, 5. maí 2022, klukk-
an 15.
sig 16. maí 1948.
Börn Ingibjargar
og Einars eru: 1.
Skarphéðinn H.
Einarsson, f. 11.9.
1948, kona hans er
Sigrún Kristófers-
dóttir. Börn Skarp-
héðins eru María Ís-
fold, Hrefna
Finndís, Rakel Hún-
fjörð og Ágúst Ingi.
2. Jón Karl Ein-
arsson, f. 6.2. 1950, kona hans er
Ágústa Helgadóttir. Börn Jóns
Karls eru Helgi Þór, Einar Geir
og Daði. 3. Guðlaugur H. Ein-
arsson, f. 6.2. 1951, d. 29.11.
1990. 4. Kári Húnfjörð Ein-
arsson, f. 23.2. 1963, kona hans
er Björk Ágústsdóttir. Börn
Kára eru Ingi Björn, Ari Bragi
og Einar Húnfjörð. 5. Magdalena
Mamma fæddist á Sölvabakka
25. september 1928, fjórða í röð
sjö systkina. Pabbi og mamma
gengu í hjónaband 16. maí 1948.
Þau bjuggu á nokkrum stöðum á
Blönduósi, þar til þau fluttu á
Húnabraut 30.
Mamma var fyrst og fremst
glaðlyndur einstaklingur og gríð-
arlega gestrisin, stundum
kannski um of. Hvenær sem var
ársins gat fólk utan fjölskyldunn-
ar birst á tröppunum á matmáls-
tíma vitandi að því yrði boðið í
mat. Þegar við bræður vorum
komnir á skólaaldur, stækkuðum
hratt og urðum fyrirferðarmiklir
snerust allir dagar hjá mömmu
um sinna okkur, þvo af okkur,
baka og elda ofan í okkur og alla
diska höfðum við rutt í lok mál-
tíðar. Ég man eftir að einu sinni
var mamma búin að steikja klein-
ur í tvo stóra kökudunka og til-
kynnti okkur að við mættum fá
okkur eins og við vildum. Við
náðum okkur í næga mjólk og
kláruðum volgar kleinurnar upp
úr öðrum dunknum, áður en hún
náði að stoppa okkur af með rétt-
mætri skammarræðu. Þannig gat
mamma, þrátt fyrir glaðværð,
líka verið fljót að láta í sér heyra.
Á heimilinu var það hún sem tjáði
skoðanir sínar, en pabbi hélt sín-
um fyrir sig, þar til gesti bar að
garði. Þá var það hann sem hafði
orðið, með skemmtisögum og eft-
irhermum. Þegar við bræður
höfðum lokið skólaskyldu, farnir
að vinna fyrir okkur og orðnir
„töffarar“ þá þurftum við stund-
um að sýna fullorðinsdóm okkar
með því að gera gys að hugmynd-
um og verklagi pabba, auðvitað
bara ef hann var ekki viðstaddur.
Þetta þótti mömmu óskaplega
fyndið. Sennilega hafði aldrei
hvarflað að henni að hægt væri
að gantast með persónu hans eða
atferli. Það var svo einmitt hún
sem rak okkur bræður af stað ef
pabbi þurfti á okkur að halda.
„Ætlarðu að láta hann pabba
þinn bíða eftir þér?“ „Drífið ykk-
ur strákar, hann pabbi ykkar er
búinn að setja bílinn í gang.“
Þegar hægðist um á heimilinu
gat mamma farið að sinna ýmsu
sem hún hafði ekki gefið sér tíma
til áður. Hún fór að prjóna meira
og gafst tækifæri til að setja upp í
vefstól. Mér finnst það hafa verið
einkenni á eldhúsinu hjá
mömmu, kaffi á könnunni, eld-
húsborðið fullt af jólakökum,
kleinum, heimabökuðu rúgbrauði
og rúllupylsu eða kæfu frá henni
sjálfri. Útvarpið í gangi og pabbi
við borðið með einhvern gest,
með góða tófusögu á vörum eða
vel sagða gamansögu. Mamma
kunni allar þessar sögur eftir
áratuga hlustun, en var kannski
eitthvað farin að slá þeim saman,
pabba til mikillar hneykslunar.
Það er dálítill vandi að segja
frá eða aðgreina allar hliðar á
einstaklingi sem stendur manni
jafn nærri og móðir stendur
barni, einkum þegar hún er jafn
mikill félagi og mamma var okk-
ur strákunum. Maður þekkir
nefnilega ekkert nema bestu hlið-
arnar.
Mamma fékk góðan tíma til að
undirbúa sig andlega fyrir það að
flytja burt af heimili sínu og inn á
öldrunarheimili. Hún tók þó
strax þá ákvörðun, að þegar að
því kæmi, ætlaði hún að vera
ánægð á staðnum. Hún hvarf
aldrei frá þeirri ákvörðun sinni.
Hún sættist við það hlutskipti sitt
að verða háð hjólastól í lokin og
hún hlaut það andlát sem óska
mætti öllum.
Blessuð veri minning hennar.
Jón Karl.
Amma heilsaði mér alltaf með
orðunum „sæll, elskan“ og ég
sagði við hana í kveðjuskyni:
„Amma, ég elska þig.“ Þannig
endurspeglaðist kynslóðamunur-
inn í tungutakinu.
Það var þó annað sem ég lagði
mig fram um að segja henni. Á
seinni árum fór ég að taka betur
eftir eiginleikum Immu, eins og
amma var alltaf kölluð. Hún
kunni þá list að segja hlutina
hreint og beint – án þess þó að
vera særandi eða tala niður til
fólks. Þetta er ekki öllum gefið og
ég sagði við hana: „Amma, þú ert
fyrirmyndin mín. Ég vil verða
eins og þú.“ Ömmu fannst þetta
svolítið sérkennilegt að heyra, en
ég veit henni þótti vænt um það.
Það reyndist mikil gæfa að
ramba á hugmyndina um óvissu-
ferð með ömmu og Lenu frænku,
ári eftir fráfall afa, hans Einars
heitins. Áfangastaðurinn reynd-
ist vera Lónkot, örlítið norðan við
Hofsós. Þar fengum við dýrindis
kvöldverð og góðan aðbúnað all-
an. Þegar við amma stóðum á út-
sýnispallinum eftir fjóluísinn og
horfðum yfir Skagafjörðinn sagði
hún mér að hún hefði kviðið því
svolítið á leiðinni að værum
kannski á leiðinni út í Drangey.
Hún hefði nú treyst sér til að fara
upp brattann, en gat bara ekki
séð fyrir sér hvernig hún ætti að
komast niður aftur!
Eftir þetta varð það eitt af vor-
verkunum að finna veitingastað
til að heimsækja í júníbyrjun.
Óvissuferðirnar gáfu af sér heim-
sóknir hér og þar í Húnavatns-
sýslum, Skagafirði og Eyjafirði.
Þetta voru dýrmætar stundir og
margar sögur sagðar. Amma
sagði mér frá því að hún lærði að
ganga á moldargólfinu í torbæn-
um. Þá var búið að steypa kjall-
arann á nýja steinbænum og eitt-
hvað af heimilisfólkinu flutt
þangað yfir, en það voru kaldari
húsakynni. Það var ekki fyrr en
búið var að steypa upp húsið og
koma upp betri kyndingu sem
yngstu börnin fluttu líka.
Sögurnar kveiktu spurningu
sem við veltum oft fyrir okkur:
Hvor kynslóðin skyldi nú hafa
gengið í gegnum meiri breyting-
ar á samfélagsháttum og líferni;
kynslóð foreldra hennar sem
fyrst sá gúmmístígvélin eða sú
sem fæddist í torfhúsi, ólst upp í
kreppu, kom undir sig heimili
upp úr heimsstyrjöld og byggði
upp þéttbýli á Íslandi? Mig grun-
ar að kynslóð ömmu hafi gengið í
gegn um fleiri og stærri breyt-
ingar en flestar aðrar kynslóðir.
Það þurfa allir Immu í sitt líf,
ég er enn að reyna að ná orðum
utan um hvað hún var mér dýr-
mæt. Sem lítill drengur í heim-
sókn á Húnabrautinni var svo
ótalmargt sem mér fannst ég
eiga að skilja betur og hafa svör
við, en amma hafði lag á því að
róa mig niður og láta mig finna að
stundum þarf ekki svör við öllum
hlutum og það er allt í lagi.
Stundum koma svörin síðar og
stundum bara alls ekki og það er
líka allt í góðu. Þetta var ekkert
endilega útskýrt með orðum,
heldur með góðri hlustun, hlýju
faðmlagi og alltaf lét hún mig
finna að ég væri samþykktur.
Amma kenndi mér svo margt,
sem ég áttaði mig ekki á fyrr en
löngu síðar og er auðvitað ennþá
að öðlast skilning á. Hún gerði
það bara með því að vera hún
sjálf, án þess að setja sig í sér-
stakar stellingar.
Nú heyri ég hana fyrir mér
kalla til mín kveðjuorðin sín:
„Bless, elskan.“
Helgi Þór Jónsson.
Við kveðjum Immu frænku,
ættmóður í sinni fjölskyldu.
Húnabraut 30 var hringiða al-
heimsins og þar réðu ríkjum
Imma og Einar frændi, sem nú er
látinn. Gestrisnin átti sér engin
takmörk og gestagangur mikill.
Öllum tekið opnum örmum.
Glaðlyndi Immu var smitandi
og öllum leið vel í návist hennar.
Kynslóðunum fjölgaði, allar ferð-
ir fjölskyldunnar norður í land
áttu viðkomu á Húnabrautinni og
auðvitað stækkaði faðmur Immu
í takt við það og allir velkomnir,
hvort sem það var til að gista eða
þiggja kaffisopa. Fyrir þetta er-
um við ævinlega þakklát.
Fyrir utan að sinna stóru
heimili og koma fimm börnum á
legg sinnti Imma ýmsum störfum
um ævina, meðal annars við
Heimilisiðnaðarsafnið á Blöndu-
ósi. Hún var mikil hannyrðakona
sjálf og naut þess vel. Þau hjón
voru náttúrubörn. Ræktuðu
grænmeti, gróðursettu tré og
Imma vílaði ekki fyrir sér að
stunda silungsveiðar í net með
manni sínum og gekk til alls kon-
ar verka. Alltaf glöð í sinni. Alltaf
með blik í auga.
Að leiðarlokum vottum við
systurnar og fjölskyldur okkar
öllum aðstandendum okkar
dýpstu samúð og þökkum kær-
lega fyrir gönguna langan ævi-
veg.
Húnabrautin verður alltaf höll
minninganna.
Rakel Ketilsdóttir,
Bergþóra Karen
Ketilsdóttir.
Með Immu frænku okkar eru
þau öll farin, börn afa og ömmu
frá Sölvabakka. Foreldrar okkar
og Imma og Einar bjuggu lengi í
sama húsi, Húnabraut 30. Síðan
fluttum við, en ekki langt, á
næstu lóð, Húnabraut 32. Imma
og pabbi okkar voru mjög sam-
rýnd, enda stutt á milli þeirra alla
tíð. Imma var stórglæsileg kona.
Hún var líka góð kona, vildi öllum
vel og var alltaf í góðu skapi. Það
var sama hvað kom upp, ekkert
gat tekið gleðina frá henni. Þann-
ig sáum við systkinin hana. Það
vantaði nú ekki matinn og kök-
urnar hjá móður okkar, en ófáa
bitana þáðum við hjá Immu
frænku sem krakkar og einnig á
fullorðinsárum.
Imma og Einar eignuðust
fimm börn, fjóra drengi; Skarp-
héðin, Jón Karl, Gulla, sem
kvaddi allt of snemma, og Kára,
og svo hana Lenu. Óhætt er að
segja að mikill samgangur hafi
verið á milli frændsystkinanna á
Húnabrautinni og er enn í dag.
Allir miklir vinir.
Eftir að Imma fór á sjúkrahús-
ið á Blönduósi heimsóttum við
hana í hvert sinn sem við komum
á Blönduós, við sem ekki búum
þar. Það fór ætíð vel á með okkur
þar sem við sátum og ræddum
menn og málefni.
Hugur okkar er hjá ykkur;
Skarphéðinn, Jón Karl, Kári og
Lena.
Minningin um Immu frænku
lifir um ókomna tíð.
Karlotta, Ingimar, Jóhann
og Auðunn Steinn.
Húnabrautin við Blönduós var
gatan, þangað flutti Jónas frændi
í nýbyggða höll sína haustið 1959,
hjá honum leigði fyrstu misserin
fjölskylda Guðmundar frá Sölva-
bakka og litlu utar bjó systir
hans, Ingibjörg Jónsdóttir frá
Sölvabakka, og Einar maður
hennar. Þau Imma ólu þar upp
tónlistardrengi sína og –svanna.
Millum húsanna, þessara með
númer 26 og 30, myndaðist sterk
vinátta sem hefur ásamt dúrum,
mollum, trompetum og sögum
orðið traust bindiefni í tónlistar-
lífi héraðsins.
Ingibjörg Jónsdóttir var snjöll
og ráðagóð, lifði langa ævi á
Blönduósi og sá springa út fjöl-
skrúðug blóm á menningarakrin-
um við flóann bjarta.
Ég vil kveðja þessa merku
konu – nú á miðju vori – með vís-
um Jónasar Tryggvasonar um
vor í blænum:
Ég opnaði alla glugga
sem unnt var á gamla bænum
því vorylur vakti í blænum
og vorið á enga skugga.
Sem væri þar ennþá vetur
var von minni þungt um sporið.
Ég veit, það er aðeins vorið
sem vermt hana að nýju getur.
Nú inn bar um opinn glugga
þess yl um mín húsakynni.
Og bjart varð þar aftur inni
er áður ég sat í skugga.
(JT)
Ingi Heiðmar Jónsson.
Elsku Imma mín, mikið á ég
þér margt að þakka.
Okkar vinátta var yndisleg,
heil og sönn.
Við áttum sannarlega okkar
góðu stundir og af svo mörgu að
taka sem kemur upp í hugann
þegar ég hugsa til baka.
Ferðirnar okkar í bænum,
kjólabúðir heimsóttar og kaffi-
húsin. Seinni árin fannst þér gott
að koma með prjónana þína og
eru peysurnar þínar fallegu ófáar
og svo allar bílferðir um sveitina
með viðkomu í gróðrarstöðvum
að skoða blóm og plöntur og finna
svo stað til að taka upp nestið.
Skemmtilegur var tíminn okk-
ar í Borgarfirðinum og við und-
um okkur við að planta trjám á
meðan pallurinn var stækkaður
við sumarhúsið og svo var grillað
og spjallað.
Í mínum huga varstu svo óend-
anlega dugleg, alltaf eitthvað að
stússa og að hugsa um alla þína,
þér þótti skemmtilegast þegar
allir voru samankomnir og mikið
stóð til.
Ég og drengirnir mínir áttum
öruggt skjól og góðar stundir hjá
ykkur á Blönduósi.
Elsku Imma mín, takk fyrir
allt og allt.
Þín
Ingunn.
Imma mín hefur fengið hvíld-
ina, nærri 94 ára gömul. Mér er
tregt tungu að hræra en fagna
því að hún hefur fengið frelsi frá
ellikerlingu.
Imma elskaði lífið, alltaf glöð
þótt undirtónninn væri alvarleg-
ur, skemmtileg með afbrigðum,
heiðarleg, trú og trygg sínum.
Imma og Einar voru einstaklega
samhent hjón sem vart var hægt
að nefna án hins. Einar var ráðs-
maður hjá foreldrum mínum á
Akri og á milli þeirra allra mynd-
aðist órjúfanleg vinátta. Þegar
við Gunnar og börnin okkar tók-
um við búinu var eins og þau
fylgdu með. Tryggðin óbilandi.
Ég nefndi einu sinni að við hefð-
um fengið þau í arf og eftir það
sagði Imma oft þegar hún
hringdi: „Blessuð og sæl, þetta er
arfurinn þinn!“ Um leið kvað við
skellihlátur eins og henni var
einni lagið. Mér var það mikill
heiður að hún taldi mig með í
hópnum sínum. Þau reyndust
okkur fjölskyldunni ráðagóð, hlý
og hjálpsöm. Í augum barna okk-
ar voru þau líka amma þeirra og
afi. Oft var komið við á Húna-
brautinni og ekkert okkar gleym-
ir öllum samverustundunum sem
við áttum með þeim hjónum.
Eftir að Einar féll frá dýpkaði
vinátta okkar Immu og áttum við
oft trúnaðarstundir þar sem ým-
islegt var rætt og mál leyst.
Margt brölluðum við saman, bök-
uðum kleinur, prjónuðum, fórum
í bíltúra, og aldrei þurfti mikinn
undirbúning fyrir Immu að skella
sér með enda félagslynd með af-
brigðum: „Taktu mig með því þú
veist að ég vil ekki missa af
neinu!“ Imma var einlæg kvenna-
skólastelpa og þótti alltaf vænt
um skólann sinn. Ósjaldan kom
hún með stuttum fyrirvara á
ýmsa atburði á vegum erlendu
listamannanna sem þar dvelja.
Skipti þá engu hvaða tungumál
var talað, Imma virtist skilja það
sem sagt var. Alltaf til í allt, bros-
andi og með sín skemmtilegu
snaggaralegu tilsvör þegar hún
sá eitthvað spaugilegt út úr að-
stæðum sem öðrum þættu hvers-
dagslegar. Imma tók virkan þátt
í að prjóna á staura á Blönduósi
og áttum við margar góðar
stundir við að hengja prjónlesið
upp. Alltaf opin fyrir einhverju
nýju.
Ljóslifandi er mér ferð okkar
Immu fyrir rétt tveimur árum,
um æskuslóðir hennar. Við feng-
um okkur tertusneið í upphafi
ferðar, fórum að leiði Einars og
heilsuðum upp á hann. Áfram var
haldið að Sölvabakka þar sem
æskuminningarnar streymdu
fram og síðan þáðum við pönnsur
og kaffisopa hjá Boggu mágkonu
hennar. Að endingu keyrðum við
fram að Akri og niður að Húna-
vatni þar sem þau hjón höfðu átt
margar sælustundir við silungs-
veiðar. Stoppað var á veiðistöð-
um og sagðar voru sögur. Augun
blikuðu. Þetta reyndist verða síð-
asta ferð hennar að Akri. Þær
ferðir voru orðnar margar í gegn
um tíðina og alltaf jafn kærkomn-
ar hjá heimilisfólkinu, sama hver
kynslóðin var.
Komið er að leiðarlokum og
kveð ég mína kæru Immu með
söknuði og þakklæti en fagna því
að hún er komin á sumarströnd-
ina til Einars síns og Gulla sonar
þeirra. Elsku Skarphéðinn, Jón
Karl, Kári, Lena og fjölskyldur,
við fjölskyldan sendum ykkur
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur vegna fráfalls mömmu ykkar.
Hún var einstök. Guð blessi
minningu hennar.
Jóhanna Erla Pálmadóttir.
Ingibjörg Þórkatla
Jónsdóttir
Vesturhlíð 2 | Fossvogi | s. 551 1266 | utfor@utfor.is | utfor.is
VIÐ ÞJÓNUM ALLAN SÓLARHRINGINN
Útfararþjónusta
í yfir 70 ár