Morgunblaðið - 14.07.2022, Qupperneq 40

40 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 14. JÚLÍ 2022
✝
Jón I. Tryggva-
son fæddist á
Kaldranesi á
Ströndum 13. októ-
ber 1948. Hann lést
á krabbameinsdeild
Landspítalans 4.
júlí 2022. Foreldrar
hans voru Tryggvi
Bjarnason, fæddur
á Bassastöðum á
Ströndum 22. jan-
úar 1917, dáinn 13.
október 1997, og Arnfríður
Kristbjörg Benediktsdóttir,
fædd 1. september 1926 á
Brúará á Ströndum, dáin 2.
mars 2007. Systkini Jóns eru:
Svanur Tryggvason, f. 20. mars
1945, og Anna G. Tryggvadóttir,
f. 7. október 1951. Maki Jóns var
Guðbjörg I. Jóhannesdóttir, f. 6.
janúar 1950. Börn
þeirra eru Margrét
Jónsdóttir, f. 18.
júlí 1968, maki Jón
Helgi Bragason, f.
11. desember 1967,
Halldór Jónsson, f.
8. febrúar 1973,
maki Sólveig Sam-
úelsdóttir, f. 16. júlí
1972, Steinar Jóns-
son, f. 7. júlí 1980.
Fyrir átti Jón Arn-
fríði Evu Jónsdóttur, f. 2. sept-
ember 1965, maki Atli Örn Jóns-
son, f. 8. október 1960, móðir
Arnfríðar er Fanny Laustsen.
Barnabörn Jóns eru þrettán og
langafabörnin þrjú.
Útförin fer fram frá Selja-
kirkju í dag, 14. júlí 2022, klukk-
an 13.
Mig langar með nokkrum
orðum að minnast tengdaföður
míns sem við kveðjum í dag.
Fyrstu kynni mín af Jóni voru
fyrir rúmum 40 árum þegar við
Addý fluttum til Reykjavíkur. Í
mínum huga var hann hinn full-
komni tengdafaðir, traustur
bakhjarl og vinur sem alltaf var
gott að leita til. Hann var alltaf
tilbúinn að rétta fram hjálpar-
hönd, einstaklega laghentur og
hjálpsamur og alltaf mættur
með stóru verkfæratöskuna. Við
gerðum snemma samkomulag
okkar á milli að hann sæi alltaf
um alla rafmagnsvinnu á okkar
heimili, hann sá það mjög
snemma að þau verkefni væru
betri í hans höndum. Seinna
meir fór hann að kenna mér
meira og treysti mér smátt og
smátt en alltaf var hann nálæg-
ur til að grípa inn í. Svo voru
líka ófáar stundir í spjalli um
fótbolta svo ekki sé minnst á
bílaáhugann. Hann hafði mikið
yndi af bílum og duglegastur
allra við að þvo og bóna. Ég
man satt best að segja ekki eftir
því að hafa séð hann á skítugum
bíl. Fara bílasölurúnt og fylgj-
ast með fasteignasölum var líka
mikið áhugamál. Það skorti
aldrei umræðuefnin. Hjálpsemi
og ósérhlífni er lýsing sem allir
sem kynntust Jóni þekkja, hann
var alltaf tilbúinn að hjálpa öðr-
um og alltaf mættur þegar
þurfti. Það lýsir honum vel að
þegar hann var farinn að vinna
sjálfstætt var það að rukka fyrir
vinnu eitt það erfiðasta sem
hann gerði. Það lýsir honum vel.
Sú barátta sem Jón háði síðustu
þrjú ár sýndi mjög vel hvað í
honum bjó, hetjuleg barátta,
mikill kraftur og þrjóska. Með
söknuði í hjarta er gott að rifja
upp og ylja sér við dýrmætar
minningar um góðan vin, og
okkar yndislegu samverustund-
ir sem við Addý, Daníel Örn og
Andri Þór þökkum fyrir.
Atli Örn Jónsson.
Í dag kveðjum við þennan öð-
ling, tryggan og góðan vin til
fimmtíu ára, með þakklæti fyrir
svo fjöldamargar ánægjustund-
ir saman.
Nú hvílist um stund þessi starfsama
hönd
á ströndinni ókunnu nýju.
Í víddinni nýju svo nemurðu lönd,
nærður af guðdómsins hlýju.
Við hittumst þar bráðum í sumri og
sól
við sjúkdóma lausir og meinin.
Verum þá kátir og komnir á ról,
En krossmarkið letrað á steininn.
Ég kveð þig nú, vinur, með klökkva í
lund,
Kistuna signi ég þína.
Þér skal ég votta á þessari stund
þakklæti og virðingu mína.
(Kristján Árnason)
Elsku Didda og fjölskylda,
innilegustu samúðarkveðjur til
ykkar allra.
Þorkell og Stefanía
(Doddi og Bebba)
Jón I. Tryggvason
✝
Helga Guðjóns-
dóttir fæddist
23. maí 1935 að
Hróarsholti í Flóa.
Hún lést á Hjúkr-
unarheimilinu
Ljósheimum 5. júlí
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Guðjón
Guðjónsson bóndi á
Bollastöðum, f.
18.6. 1908, d. 27.9.
2001, og Kristín Guðmunds-
dóttir húsfreyja þar, f. 13.10.
1901, d. 10.3. 1988. Helga var
næstelst af fjórum systkinum og
átti einn uppeldisbróður. Systk-
ini Helgu eru Sigríður Guðjóns-
dóttir, f. 25.1. 1933, d. 26.11.
2021, Gróa Steinunn Guðjóns-
dóttir, f. 5.6. 1936, og Ólafur
Guðjónsson, f. 16.9. 1938.
Frændi Helgu, Bragi Antons-
son, f. 22.2. 1949 kom barn að
Bollastöðum í Hraungerðis-
hreppi og ólst þar upp. Á æsku-
árunum var hún einnig töluvert
á nágrannabænum Langholts-
parti hjá föðursystur sinni Ey-
rúnu og manni hennar Sveini
Jónssyni.
Árið 1955 útskrifaðist Helga
frá Samvinnuskólanum sem þá
var enn í Reykjavík og var þar í
bekk með Helga eiginmanni sín-
um. Þau fluttu á Selfoss og
bjuggu á nokkrum stöðum í
þorpinu áður en þau reistu sér
einbýlishús að Lyngheiði 20,
fluttu þar inn 1959 og býr Helgi
þar enn. Helga starfaði á skrif-
stofu Mjólkurbús Flóamanna en
einnig á skrifstofu Kaupfélags
Árnesinga. Hún var síðan verk-
stjóri hjá Sláturfélagi Suður-
lands í um aldarfjórðung.
Helga átti margvísleg áhuga-
mál og í öllu því sem hún tók
sér fyrir hendur kristallaðist
ást hennar á náttúrunni og
sveitinni, gestrisni og gleði af
mannlegum samskiptum.
Útför Helgu fer fram frá Sel-
fosskirkju í dag, 14. júlí, klukk-
an 13.30. Jarðsett verður í
Hraungerðiskirkjugarði.
aldri í fóstur að
Bollastöðum og ólst
þar upp.
Helga giftist
Helga Guðmunds-
syni frá Súluholti í
Flóa þann 25. febr-
úar 1961. Börn
þeirra eru: 1) Vil-
borg, f. 6.1. 1962,
maki Jónas Magnús
Andrésson, f. 11.4.
1960. Synir þeirra
eru Helgi Gunnar og Sigurjón
Guðbjartur. 2) Sveinn, f. 18.6.
1967, maki Kristín Guðbrands-
dóttir, f. 11.4. 1974. Dætur
þeirra eru Þórkatla og Dýrleif
Birna. Sonur Sveins frá fyrra
hjónabandi er Ívar Elí. Maki
hans er Kristín Björg Sigurvins-
dóttir og sonur þeirra Ágúst
Elí.
Helga fluttist um eins árs
gömul með foreldrum sínum að
Mamma var í essinu sínu þegar
hún var með mörg járn í eldinum,
hvort sem það var í Lyngheiðinni,
á Bollastöðum eða í Langholts-
partinum. Hún fór þá hratt yfir,
hitti marga og kom miklu í verk.
Mamma átti langa og farsæla ævi
og í um 70 ár var hún samferða
pabba í lífinu. Þau elskuðu hvort
annað af öllu hjarta. Missir pabba
er því mikill og við systkinin syrgj-
um móður sem elskaði okkur skil-
yrðislaust. Mamma var líka alltaf
til staðar fyrir mig og Kristínu og
barnabörnin veittu henni mikla
gleði. Langömmustrákurinn
Ágúst Elí var svo ljósgeisli sem
gladdi enn frekar á ævikvöldinu.
Mamma lét sig varða velferð
samferðafólks síns og hjálpaði
mörgum á lífsleiðinni. Hún þvoði
þannig tóbaksklúta frá nafna mín-
um Sveini í Langholtsparti en líka
keppnisbúninga af yngri flokkum
Selfoss í knattspyrnu. Hún naut
þess að vera í sveitinni, reka og
rýja kindur og draga þær í dilka í
réttunum. Í gegnum árum voru
það ótalmargir sem borðuðu rétt-
asúpuna á Bollastöðum og
mamma lagði metnað í þá matseld
– líka í Lyngheiðinni – enda klikk-
aði súpan aldrei. Hestar og hesta-
mannamót voru hennar líf og yndi
og stundum fékk ég að fljóta með í
þær ferðir. Aldrei gleymist t.d.
landsmótið á Hellu árið 1980 þar
sem við sátum í brekkunni og
Hekla byrjaði að gjósa í miðri
gæðingasýningu. Heimili mömmu
og pabba var alltaf opið vinum
mínum og aldrei var kvartað þó
það væri hækkað í græjunum á
efri hæðinni eða þegar við lögðum
stofuna undir vídeógláp. Mamma
lagði mér lið í fyrstu skrefunum á
braut fréttamennsku og útgáfu-
starfsemi enda fylgdist hún alltaf
grannt með fréttum og
þjóðfélagsmálum. Hún hafði skýr-
ar pólitískar skoðanir, var með
ríka réttlætiskennd og vildi að í
samfélaginu gæti fólk notið ávaxt-
anna af vinnu- og framtakssemi en
líka að þeim sem stæðu höllum
fæti væri komið til hjálpar.
Mamma og pabbi eru af þeirri
kynslóð sem byggði upp Selfoss.
Fólk sem var fætt í sveitunum í
kring og fluttist svo í þetta bæj-
arfélag sem í raun var þá að slíta
barnsskónum. Mamma vann
þannig á skrifstofunni í gamla
Mjólkurbúinu – húsinu sem nú
hefur verið endurbyggt í nýja
miðbænum en líka á skrifstofu
Kaupfélags Árnesinga. Lengst
vann hún þó hjá þriðja máttar-
stólpanum í atvinnulífi Selfoss á
þessum tíma, Sláturfélagi Suður-
lands. Hún var verkstjóri í vamba-
hreinsun og þar naut sín drifkraft-
urinn sem hún hafði til að bera en
líka hæfni í mannlegum samskipt-
um. Mamma kom eins fram við
alla, hvort sem það voru forstjórar
eða farandverkafólk.
Mamma prjónaði ótal vettlinga
um ævina og aðrar flíkur auk þess
að hekla og sauma út af listfengi.
Hún hafði yndi af tónlist og að
ferðast, hvort sem það voru lengri
eða styttri ferðir. Fjallahringur-
inn á Suðurlandi var í miklu upp-
haldi hjá henni og náttúran var
griðastaður – ekki síst í Flóanum
sem var henni kær. Ég á eftir að
sakna þess að tala við mömmu um
barnabörnin, pólitík og margt
fleira sem bar á góma hjá okkur.
Ég var strákurinn hennar og fyrir
það er ég þakklátur.
Hvíl í friði elsku mamma.
Þinn sonur,
Sveinn.
Með ást og hlýju minnist ég
tengdamóður minnar, Helgu Guð-
jónsdóttur. Hún var falleg, lífleg,
rösk og skemmtileg kona sem
gaman var að vera í kringum. Hún
fylgdist vel með því sem var að
gerast í þjóðfélaginu og hafði
sterkar pólitískar skoðanir. Það
fór ekkert á milli mála hvort
Helgu líkaði eitthvað eða ekki.
Hún var mikill mannvinur og sér-
staklega góð við þá sem minna
máttu sín.
Við tengdamæðgur deildum
áhuga á garðyrkju og handavinnu.
Helga var handlagin og var iðu-
lega með eitthvað á prjónunum.
Við fjölskyldan nutum svo sann-
arlega góðs af því. Hún passaði
upp á að við ættum nóg af ullar-
sokkum og vettlingum.
Íslenska hestinn, garðyrkju,
blómstrandi lauka, handavinnu,
íslensk fjöll, kjötsúpu, pönnukök-
ur og gott kaffi tengi ég sterkt við
minningu Helgu. Hún átti mikið af
myndum frá sínum yngri árum og
hafði yndi af að sýna okkur al-
búmin sín. Þar var fjársjóður
minninga og margar sögur rifjað-
ar upp þegar flétt var í gegnum
þau. Hún elskaði börnin sín og
barnabörn og tók okkur tengda-
börnunum afar vel. Hún gaf sér
góðan tíma með barnabörnunum
þegar þau komu í heimsókn. Það
var spilað, þeim kennt að þekkja
litina á hestum og heilmikið
spjallað.
Það var alltaf svo gott að koma
í Lyngheiðina til Helgu og Helga,
setjast við eldhúsborðið og spjalla
yfir kaffibolla. Mér er það heiður
að hafa fengið að vera samferða
Helgu í lífinu í hart nær aldar-
fjórðung og ég á eftir að sakna
hennar.
Kristín Guðbrandsdóttir.
Ég á mér ótal minningar um
hana ömmu, en ein af þeim sem
stendur uppúr fyrir mér er af því
þegar hún kenndi mér að gera
laufabrauð. Ég og bróðir minn
höfðum oft hjálpað henni að gera
laufabrauð, en þá bara við að
skera út, en hún hafði séð um að
gera deigið, fletja út og svo
steikja. En ég er mikill áhuga-
maður um eldamensku, og lang-
aði að kunna að gera þetta frá
grunni, og féllst hún á að kenna
mér. Á meðan ég hnoðaði deigið
hugsaði ég hversu töff mér fynd-
ist það að læra að búa til svona
þjóðlegan rétt af ömmu minni, því
ég taldi að uppskriftin hefði geng-
ið kynslóð fram af kynslóð, til
hennar og svo að lokum til mín.
Ég spurði hana hvort svo væri
ekki, en svarið sem ég fékk var
langt frá því sem ég hafði ímynd-
að mér, og brýndi fyrir mér að
staðalímyndum er alls ekki
treystandi. Amma hafði nefnilega
fundið uppskriftina í tímariti.
Vertu sæl elsku amma og takk
fyrir allt,
Helgi Gunnar Jónasson.
Amma elskaði sögur, og í gegn-
um hana hef ég lært mikið um
sögu Flóans, fjölskyldu minnar,
sjálfa mig og ekki síst um líf henn-
ar. Amma sagði sögur fyrst og
fremst í gegnum myndir. Þegar
ég kom í heimsókn var hún dug-
leg að draga fram þær ótal mynd-
ir sem hún átti og segja frá liðinni
tíð. Hún átti líka sínar uppáhalds-
myndir sem lifnuðu við í hvert
skipti sem ég sá þær því að með
þeim öllum fylgdi ítarleg og
áhugaverð saga sem erfitt er að
gleyma.
Inni í eldhúsi gat amma djöfl-
ast lengi við að elda hina full-
komnu kjötsúpu, undirbúa kaffi
eða spila lúdó með okkur systr-
um. Á meðan var hlustað á út-
varpssögur um allt frá pólitík nú-
tímans til Edith Piaf. Útvarpið
var alltaf skrúfað í botn og þar
með var ekkert annað í boði en að
hlusta og öðlast einhverja nýja
þekkingu. Þar að auki fékk ég
alltaf að heyra hvað ömmu fannst
um efnið sem var tekið fyrir, enda
var hún kona með sterkar skoð-
anir og óhrædd að láta í sér
heyra.
Þegar ég var hjá ömmu fékk
ég að upplifa heiminn á nýjan
hátt með því að minnast. Myndir,
sögur, kvæði og orðatiltæki var
leið ömmu til að deila reynslu
sinni og þekkingu með okkur. Ég
er ævinlega þakklát fyrir að hún
hafði svo mikla ástríðu fyrir því
vegna þess það leyfir okkur að
segja sögu hennar.
Þórkatla.
Það fór ekki mikið fram hjá
Helgu Guðjónsdóttur. Hún var
fróð og vissi mikið um íslenska
tungu, sögu, gróður og hesta og
var hún tilbúin að segja þér frá
því öllu ef að þú myndir spyrja.
Amma vissi hvað var einu sinni
mýri, hver gerði hana að frjóu
landi, hvar afkomendur þeirra
bænda væru í dag og hvað henni
fannst um það allt saman. Hún
var tilbúin að leggja dugnað í allt
sem hún tók að sér en var líka
tilbúin að verja tíma og um-
hyggju í að prjóna handa mér eða
öðrum vettinga eða elda kjötsúpu
þegar maður þyrfti á því að halda.
Það var gott að spjalla við
ömmu og hún var mér náin.
Dýrleif Birna.
Nú er hún amma Helga dáin
og fyrst að ég kann ekki að skrifa
minningargrein þá tel ég það
vera best að segja litla sögu um
hana. Það var alls ekki fyrir svo
löngu að ég komst að því að hún
amma neitaði að drekka úr svört-
um bollum. Mér fannst þetta hálf
skondið og það vaknaði í mér for-
vitni um af hverju hún skyldi að-
hyllast slíka reglu. Einn daginn
ákvað ég að spyrja hana: „Amma,
af hverju er það að þú villt ekki
drekka úr svörtum bollum?“
Svarið sem hún gaf mér var að
einu sinni hafi verið kona sem hafi
eignast bollastell sem hafi verið
samansett af svörtum bollum og
gulum bollum. Konan henti öllum
bollunum, bæði þeim svörtu og
þeim gulu og var sagan ekki
lengri en það. Síðan sagði hún
amma eitthvað um að þetta væru
ekki góðir litir fyrir bolla. Og
lengra náði útskýringin ekki
heldur. Núna eftir á sé ég eftir því
að hafa ekki spurt hana frekar
varðandi þessa dularfullu hefð.
Bless amma og takk fyrir allt
saman.
Sigurjón Guðbjartur
Jónasson.
Þegar Helga vinkona og ná-
grannakona um langa tíð er öll
koma ótal minningar upp í hugann
og verður fæst af því sagt í stutt-
um minningarorðum. Þau hjón
Helgi og Helga byrjuðu að byggja
á Lyngheiðinni sama vor og við
Gulla og við vorum nágrannar
lengi. Það varð strax vinskapur
milli heimilanna sem haldist hefur
til þessa dags. Þegar ég var feng-
inn til að leiða framboðslista Al-
þýðubandalagsins við sveitar-
stjórnarkosningar vorið 1974
skipaði Helga sér í sveit með okk-
ur vinstra fólki. Þar var hún í starfi
árin 1974-1986 en það voru mín ár í
sveitarstjórn. Helga var tillögugóð
og gott að heyra hennar skoðanir
og tillögur sem lausar voru við
áreitni í garð annarra. „Ég verð
alltaf sveitakona“ sagði hún eitt
sinn við mig. Henni var alltaf annt
um landbúnaðinn og hagi hans
enda fædd og uppalin í sveit. Ein
gamansaga kemur upp í hugann
þegar ég minnist Helgu, en eftir
henni var haft: Það eru mínar sæl-
ustu stundir þegar hann Sigurjón
er í baði! Þannig var að eldhús-
glugginn hjá Helgu og baðglugg-
inn hjá mér stóðust á. Gæti því
þessi yfirlýsing Helgu virkað eins
og mér bregði fyrir nöktum í bað-
glugganum! Nei, sælan fólst í því
að ég söng hástöfum í baðinu, var í
1. tenór í karlakórnum og þandi
mig upp úr öllu valdi í baðinu.
Það voru gagnkvæmar heim-
sóknir milli heimila okkar og hist á
góðum stundum. Eitt sinn eftir að
við Helga vorum hætt þátttöku í
bæjarmálum komu hagstæð kosn-
ingaúrslit. Þá kom Helga með eð-
alvín á pela og staup og tók eitt
staup heima hjá okkur Gullu.
Helga hefir áreiðanlega ekki tekið
nema eitt staup við hátíðleg tæki-
færi því hún var hófsmanneskja í
því eins og öðru.
Þegar hallaði undir fæti með
heilsuna hjá Helgu fékk hún vist á
Heilbrigðisstofnun Suðurlands. Þá
skall kórónuveiran yfir og var ekki
um heimsóknir að ræða nema frá
þeim nánustu. Einu sinni náði ég
að heimsækja Helgu, þá fann ég að
líkamlegi mátturinn hafði bilað
talsvert en hún var andlega hress.
Góð kona er gengin. Mæt er
minning hennar.
Við hjónin færum nánustu að-
standendum innilegar samúðar-
kveðjur.
Sigurjón
Erlingsson.
Helga
Guðjónsdóttir
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ÞORGERÐUR BRYNJÓLFSDÓTTIR,
lést sunnudaginn 10. júlí á öldrunardeild
Vífilsstaða. Útförin fer fram í Garðakirkju
fimmtudaginn 21. júlí klukkan 13.
Fyrir hönd aðstandenda,
Ævar Harðarson Gerður Tómasdóttir
Gunnar Örn Harðarson Anna Kristinsdóttir
Birgir Harðarson Sif Hauksdóttir
Hörður Már Harðarson Guðfinna Dröfn Aradóttir
Elsku hjartans bróðir okkar, mágur
og frændi,
REYNIR RÍKARÐSSON,
Viðarrima 42,
Reykjavík,
lést laugardaginn 2. júlí á hjartadeild
Landspítalans við Hringbraut. Útför hans fer
fram frá Grafarvogskirkju mánudaginn 18. júlí klukkan 13.
Heimir Ríkarðsson
Hildur Ríkarðsdóttir Ellert Már Jónsson
Steinberg Ríkarðsson
Ingimundur Bergmann Þórunn Kristjánsdóttir
systkinabörn og fjölskyldur