Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.2008, Blaðsíða 16

Þriðji hluti
Áður en við sláum botninn í viðtalið
við Rafn þarf að leiðré­tta villu sem
slæddist inn í síðasta þátt. Þar segir að
hvalbakur Fylkis hafi verið það síðasta
sem sjómennirnir sáu af bátnum. Þetta
er ekki ré­tt. Eftir sprenginguna hallaðist
Fylkir á stjórnborða og stefnið tók að
sökkva. Seinast stóð skuturinn einn upp
úr sjónum. Við þetta má bæta að á kápu
Víkings stendur: Fylkir strandar – sem
er augljóslega rangt. Það skal einnig
tekið fram að allar ljósmyndirnar sem
prýða þennan þriðja rabbþátt Sverris og
Rabba, fyrir utan þá af briddsmönnum,
eru teknar af Ásgrími Ágústssyni.
Gefum svo Rabba orðið um leið og
Víkingur þakkar honum og Sverri
skemmtilega og stórfróðlega frásögn.
Tilviljun eða ... ?
– En þú hefur farið á sjóinn aftur?
– Það var ekki um annað að ræða. Þetta
var það, sem maður kunni og kunni
bærilega við, þótt fjarvistir væru miklar
og stundum erfiðar. Ég átti til dæmis þess
ekki kost að vera viðstaddur útför móður
minnar, eftir að hún féll frá.
– Og nú var enginn Fylkir!
– Nei, en þá ræðst ég á togarann Geir,
þar sem Gunnar Auðunsson var skip-
stjóri. Yfirleitt gekk þar allt eins og í sögu
og við fiskuðum yfirleitt vel. Einu atviki
man ég eftir, sem frásagnarvert er. Trollið
hafði farið vitlaust út og vír hafði slitnað.
Við vorum að hífa aftur inn og allt var að
hrynja niður og geri ég mér grein fyrir
því að það er að slitna. Þríf ég til Hinriks,
kalls frá Akranesi, gríp í stakk hans og
við köstum okkur upp að lunningunni.
Síðan slitnar og bobbingarnir kastast til
einmitt yfir þann stað þar sem við stóð-
um. Átti Gunnar Auðunsson ekki von
á öðru en að við værum í klessu undir
bobbingunum, sagði hann mér á eftir. En
svona geta tilviljanir verið eða kannski
finnur maður eitthvað á sér áður en það
gerist.
Það voru oft vandamál ef við lentum í
festum. Þá þurfti að fara til baka til að
ná vörpunni úr festunni. Margar festur
þekktum við og vissum hvar þær voru.
Ýmist voru þetta gömul skipsflök eða
hraun og klettar á hafsbotni. Þurfti oft
ítrustu útsjónarsemi til að ná veiðarfær-
um sem minnst sködduðum úr festunum.
Shanghæjaðir um borð
– Nú fer að síga á seinni hlutann á
þínum sjómennskuferli.
– Síðustu skipin, sem ég var á voru ann-
ars vegar togarinn Egill Skallagrímsson og
Ásbjörn, bátur frá Reykjavík. Ekkert stór-
vægilegt bar til tíðinda á Agli. Egill var
gott sjóskip og sérstaklega góður á lensi.
Þótt skipin væru svipuð að gerð og lögun
og jafnvel smíðuð eftir sömu teikningum
gátu eiginleikar þeirra verið ólíkir. Skipti
ferming höfuðmáli í því efni. Í vondum
verðum þurfti stundum í myrkri að nota
kastara til að fylgjast með sjólagi til að
forðast hnúta eftir föngum með stýringu.
Engar stórvægilegar bilanir urðu í minni
tíð enda fóru skipin í klassanir þar sem
búnaður allur var yfirfarinn undir eftirliti
góðra manna.
– Enginn einstaklingur samskipa þér á
Agli, sem er öðrum eftirminnilegri?
– Nú voru komnir þeir tímar, að erfitt
var að fá vana menn á togarana og betri
kostir þóttu gefast í landi eða við aðrar
veiðar. Einhverju sinni vorum við að fara
út á Agli og Gunnar skipstjóri ákvað að
við skyldum kasta á grunninu út af bugt-
inni áður en hann fór í koju. Ég var þá
1. stýrimaður og lóða skömmu seinna á
fisk nálægt landhelgislínunni. Ég ákveð
16 - Sjóm­annablaðið Víkingur­
Sverrir Ólafsson
Rabbað við Rabba
Ágrip af sjóferðasögu Rafns Kristjáns
Kristjánssonar stýrimanns 1943 – 1968