Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.2008, Page 54

Hakan á honum var farin að síga niður
að bringu en hann náði henni alltaf aftur
upp, með einhverjum undraverðum
hætti, til að fá sér gúlsopa af pelanum
sínum og skola því niður með fleiri
bjórum. Gólfið við fæturnar á honum
var eins og úrgangshaugur frá einhverri
álbræðslunni, þakið krumpuðum dósum
sem ískraði og skrölti í þegar hann
hreyfði fæturna.
– Ég get svo svarið það! Mér finnst
alveg eins og við höfum verið að keyra
hérna fram hjá rétt áðan, tafsaði hann
þegar við ókum aftur í gegnum Selfoss og
ég sagði honum að það væri bara ímynd-
un, vonaði að bráðum myndi hann sofna.
Miðja vegu á milli Selfoss og
Hveragerðis tók bíll fram úr okkur með
nokkuð glannalegum hætti. Mágurinn
reisti sig upp í sætinu, tók föstum tökum
um mælaborðið og starði rauðglóandi
augum á eftir bílnum. – Þetta er nú meiri
déskotans vitleysingurinn! Ætlar hann
að drepa okkur alla? Ég skil ekki svona
vitleysinga í umferðinni, þeir eiga ekki
að hafa bílpróf!
– Eru allir vitleysingar í þínum
augum? missti ég út úr mér og fattaði
um leið að þessi spurning yrði varla til
þess að svæfa manninn.
54 - Sjóm­annablaðið Víkingur­
– Nei, auðvitað ekki, vitleysingurinn
þinn! Sá sem fann upp viskíið er til
dæmis mesti snillingur allra tíma. Og sá
sem fann upp bjórinn er næstmesti snill-
ingurinn. Það er til svona fólk þótt það
sé sjaldgæft. Ég er þannig fólk en ég held
að þú sért það ekki. Þú ferð alltaf í sömu
fisklausu ána ár eftir ár. Djöfull hlakka
ég til að hanga þarna með þér í þrjá daga
og sanna fyrir þér að það er ekki branda
í sprænunni og hefur hér um bil aldrei
verið. Bölvaðir vitleysingar allir saman.
– En hver er þá mesti vitleysingur allra
tíma?
– Mesti vitleysingur allra tíma? Það
er einfalt; auðvitað sá sem fann upp á
fréttatímanum. Þar tala bara vitleysingar
við vitleysinga um vitleysinga. Ferlegt
að maðurinn skyldi hafa fundið upp á
fréttatímunum. Þeir eru plága.
Hann lognaðist endanlega út af þegar
við ókum upp Kambana, þá búinn með
eina og hálfa bjórkippu og næstum því
tvo viskípela.
Klukkan sló tólf á hádegi þegar við
komum aftur inn í borgina en ég þorði
ekki fyrir mitt litla líf að kveikja á útvarp-
inu til að heyra yfirlit hádegisfrétta því
mágurinn hefði örugglega vaknað við
allan vitleysisganginn. Vitleysingar að tala
við vitleysinga um vitleysinga.
Frúin tók mæðuleg á móti manni
sínum þegar ég studdi hann heim
að húsdyrum einbýlishúss þeirra í
Austurbænum. Eitt augnablik bráði af
máginum og hann vildi endilega faðma
mig að sér, sagði að þetta hefði verið fínn
veiðitúr þótt auðvitað hefði enginn fiskur
verið þarna, hann hefði getað sagt mér
það fyrirfram.
– Þrír andskotans dagar með þessum
vitleysingum að berja beinlaust vatn!
Samt var tíminn svo ótrúlega fljótur að
líða, sagði hann upplitsdjarfur við eig-
inkonu sína, eins og hún ætti að trúa því
að þrír dagar hefðu liðið frá því hann
kvaddi hana um morguninn. Sjálfur virt-
ist hann ekki í nokkrum vafa um að þess-
ir dagar hefðu liðið við veiðiskap með
vitleysingum.
Þremur dögum síðar hringdi Bjössi
vinur minn, nýkominn heim frá Brussel,
til að vita hvernig gengið hefði í veiði-
túrnum með mági sínum. Ég þagði lengi í
símann, andaði djúpt en sagði síðan skýrt
og skorinort:
– Þú ert nú meiri vitleysingurinn.
Síðan lagði ég á.
Kastað fyrir bleikju í kvöldkyrrðinni við Hlíðarvatn í Selvogi. Myndin er greininni óviðkomandi.