Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.2008, Blaðsíða 61

Eitt af því versta, er þegar skrökvað
er að fólki aftur og það aftur. En
ef skrökvað er nógu oft verður skrökið
sannleikur. Ein alvarleg skrök eru þegar
matvælaframleiðendur senda skilaboð á
pökkum sínum um að vítamín sé­u svo
og svo mikil í viðkomandi matvælum.
Þetta stenst því miður ekki, vegna þess
að flest unnin matvara er hituð upp fyrir
þau mörk sem halda einhverjum efnum
eftir í upphaflegu matvörunni og þess
vegna eru sett eftir á kemísk efni í vör-
una sem kölluð eru vítamín, sem gera
hana jafnvel enn verri en ella.
Nú kann einhver að spyrja af hverju
verri, erum við ekki að fá fullt af vítamín-
um í kroppinn? Jú, mikil ósköp við erum
að fá vítamín í kroppinn, en kemísk vít-
amín eru kemísk og þar liggur hundurinn
grafinn. Við manneskjurnar erum nefni-
lega náttúruleg og því eru kemísk vítamín
ekki eðlileg fyrir mannslíkamann og virka
því ekki sem slík. Margir foreldrar flaska
einmitt á þessu, halda að þeir séu að gera
börnum sínum gott og kaupa gjarnan
varning sem utaná stendur, vítamínbætt
eða kaupa jafnvel handa þeim vítamín/
fæðubótaefni, sem unnin eru á kemískan
hátt. En fátt verra gætu foreldrar einmitt
gert börnum sínum, vegna þess að þetta
eru nánast gerfi vítamín, fölsk skilaboð,
vegna þess að þessi fæðubótaefna virka
aðeins brota brot á við náttúruleg efni.
Svo geta kemísku efnin sem notuð eru
við framleiðsluna skaðað. Þessi efni eru
í rauninni eiturefni fyrir mannslíkamann
og geta hlaðist þar upp og valdið sjúk-
dómum. Nýmóðins læknavísindi, þ. e.
lyfjafyrirtækin í heiminum hafa í áratugi
átt í harðri baráttu við hinar hefðbundnu,
náttúrulegu lækningar, náttúrulyf og
fæðubótaefni sem þekkt eru í gegnum
árþúsundin og hafa margsannað sig, bæði
sem forvörn og til að lækna sjúkdóma.
Þeir vilja nefnilega hafa einkaleyfi á að
lækna fólk með sínum kemísku lyfjum
með öllum sínum skelfilegu aukaverk-
unum. Þeir eru endalaust að reyna að
finna upp hjólið, en átta sig greinilega
ekki á því að það er löngu búið að finna
það upp. Peningagræðgin er svo gegnd-
arlaus og blindandi.
En náttúran á sig sjálf og því geta
lyfjafyrirtækin ekki nælt sér í einkaleyfi
á henni og það svíður, geta ekki sett R
innan í hring sem táknar einkaleyfi við-
komandi aðila og selt vöru dýrar út á
eRið. En í einkaleyfunum liggur gróðinn.
Peningagræðgin stjórnar venjulegast ferð-
inni, að hámarka gróðann er markmiðið.
Skítt með það sem best er fyrir manneskj-
una. En náttúrulyfin hafa yfirleitt vinn-
inginn þegar kemur að því að uppræta
eða fyrirbyggja sjúkdóma og þá erum
við að tala um að uppræta sjúkdóma og
ástæður þeirra, en ekki aðeins að við-
halda ástandi eins og nýmóðins lyf virð-
ast gera. Gróðinn verður auðvitað minni
ef sjúkdómum fækkar eða jafnvel hverfa
og því er betra upp á sölu lyfja að við-
halda þeim bara.
Rannsakendur í læknavísindum sem
aðhyllast frekar eðlilegar náttúrulegar
leiðir til viðhalds heilsu og eða til að
útreka sjúkdóma eru, jafnvel daglega, að
uppgötva ný efni í náttúrunni sem verka
stórkostlega gegn sjúkdómum og til að
koma í veg fyrir þá. Vafalítið á náttúran
svör við öllum sjúkdómum þótt ekki sé
enn búið að uppgötva alveg allt í þeim
efnum ennþá.
En nú bregður svo við að ný lög taka
gildi í janúar á Íslandi, eins og víða ann-
arstaðar í hinum vestræna heimi, í Asíu
eða Austurlöndum dytti mönnum aldrei
í hug svona fáránleg heimska, að gera
þekkt fæðubótaefni uppáskriftar skyld frá
læknum. Hvernig heldur þú að það verði
þegar þú þarft að heimsækja lækni til að
fá uppáskrift til að kaupa C-vítamín eða
kannski lýsistöflur? Þetta nær auðvitað
ekki nokkurri átt.
Lyfjafyrirtækin og fólk halt undir þau
hafa keppst við að sýna fram á með sýnd-
arrannsóknum að fæðubótaefnin séu
gagnslaus og ef svo er, af hverju er fólki
þá ekki bara frjálst að því að nota þau
óháð læknavaldinu? Það ætti alla vega
ekki að skaða þeirra hag. Eða hvað?
Þarna liggur meinið, fæðubótaefnin virka
og þar með eru þeir færri sem þurfa á
lyfjum að halda og það er náttúrulega
óþolandi fjandi fyrir lyfjafyrirtækin. En
aðeins um 20% fólks í heiminum notfærir
sér nýmóðins lækningar, svo það er á
brattan að sækja fyrir lyfjafyrirtæki og
lækna. Þetta er vonandi í færri tilfellum
læknum að kenna, vegna þess að það eru
lyfjafyrirtækin í krafti fjármuna sinna
og gróðahyggju eigendanna sem stjórna
ferðinni og hafa haft áhrif á stjórnir landa
og lyfjaeftirlit í hinum vestræna heimi
til að ná fram banni eða takmörkun á
fæðubótaefnin. Lyfjafyrirtækin reyna hins
vegar að líkja eftir náttúrunni á ódýran,
kemískan hátt og er til óhugguleg saga af
því til sönnunar.
Fyrir mörgum árum uppgötvaðist efni
í jurt í regnskógum Amason sem getur
unnið á flestum tegundum krabbameina.
Í heil sjö ár reyndi lyfjafyrirtæki að líkja
eftir jurtinni og setja saman kemískt efni
sem virkaði eins, líklega til að geta sett
eRið í hringinn og láta alla halda að þeir
hefðu uppgötvað efnið. Jú, jú, allt fyrir
gróðann. Í þessi sjö ár héldu þeir þessu
sem sagt leyndu og þegar þeir sáu fram á
að þeir næðu ekki að líkja eftir náttúru-
legu jurtinni, reyndu þeir að þagga niður
alla vitneskju um að eitthvað þessu líkt
væri til. Þessi ljóta saga gengur í lækna-
heimum erlendis og segir manni meira
en margt annað um það, hver hugsunin
verður til manneskjunnar þegar peninga
græðgin er annars vegar.
Með heilsukveðjum frá Hrísey
Sjóm­annablaðið Víkingur­ - 61
Hvernig heldur þú að það verði þegar þú þarft að heimsækja lækni til að fá uppáskrift til að kaupa
C-vítamín eða kannski lýsistöflur? spyr Aðalsteinn. Munið þó að leggja ykkur eitthvað meira til munns
en bara fæðubótaefni, þótt góð séu koma þau aldrei í stað kjarngóðs matar.
Aðalsteinn Bergdal leikari og lífskúnstner skrifar
Ljótt er að heyra