Morgunblaðið - 03.11.2022, Qupperneq 44

44
UMRÆÐAN
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. NÓVEMBER 2022
Hlutverk ritara er
að sinna innanflokks-
málum í Sjálfstæðis-
flokknum, sinna
grasrótinni. Slíkur
fulltrúi þarf að hafa
áhuga á að fara um
landið og hlusta, hafa
síðan styrk til að
bera erindi sjálfstæð-
isfélaganna og
flokksfólks fyrir for-
ystufólk og þingflokk. Ritari þarf
að hafa trúverðugleika og traust
þeirra sem fara með forystu-
hlutverk svo á hann sé hlustað.
Ritari situr ásamt fjórum öðrum í
framkvæmdastjórn flokksins en sú
stjórn ber ábyrgð á samræmingu
flokksstarfsins og eflingu þess um
allt land. Ég treysti mér til þess
að sinna því ábyrgðarhlutverki,
eiga við ykkur trúnaðarsamband
og bera boðin á milli grasrótar og
forystunnar, svo við náum árangri.
Skýr skilaboð – fleira fólk
Við þurfum að skerpa skila-
boðin, hitta fólk og
mæta því þar sem það
er statt. Sýna að-
stæðum þess skilning.
Við þurfum að muna
að til eru kynslóðir
sem vita fátt um hvað
sjálfstæðisstefnan í
raun stendur fyrir.
Mín áhersla er að
sjálfstæðisstefnan
byggist á grundvelli
einstaklingsfrelsis og
atvinnufrelsis með
hagsmuni allra stétta
fyrir augum. Um leið er okkur
samofinn vilji til samhjálpar. Það
er skylda okkar að gæta þess að
enginn komist á vonarvöl þótt
hann mæti ofjörlum í sjúkdómum
eða fátækt. Grunngildi okkar eiga
því að endurspeglast í krafti til at-
hafna en standa gegn græðgi, yfir-
gangi, ranglæti og skeytingarleysi.
Þetta er mín bjargfasta trú. Þess
vegna er ég sjálfstæðismaður.
Reynsla og traust
Það getur tekið tíma að skilja
gangverk löggjafarsamkomunnar,
sveitarstjórnanna eða stjórnsýslu-
stiganna beggja sem eru jafn-
rétthá og ná færni til að leiða þar
framfaramál til lykta.
Það þarf samstarfshæfileika til
að ná verkefnum heim í hérað,
efla atvinnulífið og samfélagið á
hverjum stað. Það þarf traust og
tiltrú til að fólk og forysta heyri
það sem við höfum að segja. Mér
þykir afar vænt um að hafa öðlast
það traust í gegnum fjölbreytt
störf mín innan flokksins og á
vettvangi sem kjörinn fulltrúi til
tíu ára. Ég vil flytja áfram ykkar
skilaboð, ég vil fylgja þeim eftir
og ég veit að ég hef velvild og
trúnað forystumanna til að á mig
sé hlustað.
Ég bið um þinn stuðning til
ritara Sjálfstæðisflokksins
Vilhjálmur
Árnason
Vilhjálmur Árnason
» Það er skylda okkar
að gæta þess að
enginn komist á vonar-
völ þótt hann mæti
ofjörlum í sjúkdómum
eða fátækt.
Höfundur er frambjóðandi til emb-
ættis ritara Sjálfstæðisflokksins.
Saga Sjálfstæðis-
flokksins er stór-
merkileg. Fortíð
flokksins þarf þó ekki
að móta framtíð hans.
Til lengri tíma litið er
samt sem áður ástæðu-
laust að hvika frá því
einkenni flokksins að
hann sé breiðfylking
þeirra kjósenda sem
styðja borgaraleg gildi.
Í því felst að í flokknum
þrífast ólík sjónarmið. Íhaldssemi í
bland við frjálslyndi. Trú á sjálfstæði
og fullveldi landsins en vilji til að
starfa með öðrum þjóðum á jafnrétt-
isgrundvelli. Ísland hefur á sumum
sviðum verið leiðandi á alþjóðavett-
vangi og fyrirmynd annarra þjóða.
Landsfundurinn um helgina
Þrátt fyrir ýmis skakkaföll í kosn-
ingum síðan 2009 er Sjálfstæðisflokk-
urinn enn fjöldahreyfing og um
helgina mun æðsta stofnun hans,
landsfundur, velja sér forystu. Ég
býð mig fram í embætti ritara flokks-
ins enda tel ég að það embætti eigi að
þjóna því hlutverki sem ég brenn fyr-
ir, að sinna grasrót flokksins og vera
tengiliður hennar við forystu flokks-
ins.
Saman getum við lært svo mikið
hvert af öðru. Ritari á þannig að
safna saman fróðleik um hvað virki
vel í félags- og flokksstarfinu og
miðla þeim fróðleik síðan til ein-
stakra flokksfélaga. Verði ég kjörinn
ritari myndi reynsla mín og færni
sem fræðimaður í lögum koma að
góðum notum við að efla alla upplýs-
ingamiðlun flokksins. Skilaboð frá
flokknum eiga að vera skýr, einföld
og aðgengileg fyrir alla, þ.m.t. til
þeirra kjósenda sem búa yfir tak-
markaðri íslenskukunnáttu.
Landsfundur Sjálfstæðisflokksins
er lýðræðisveisla. Fögnum því að
tekist sé á um menn og málefni, eftir
allt saman hefur eitt af grunngildum
flokksins lotið að
frjálsri samkeppni.
Framboð mitt til emb-
ættis ritara flokksins
byggist m.a. á því að
embættinu eigi að
gegna fulltrúi grasrótar
og sveitarstjórnarstigs-
ins. Að mínum dómi
þarf ritaraembættið að
þróast á þann veg að
það sé ómissandi við að
efla félags- og flokks-
starfið um land allt og
að sá sem gegni því hafi
ávallt hugrekki til að
tala máli grasrótarinnar.
Forysta Sjálfstæðisflokksins má
nefnilega aldrei tapa tengslum sínum
við grasrót flokksins.
Framtíðin
Það hefur verið ansi algengt um
langt skeið að andstæðingar Sjálf-
stæðisflokksins tali í niðrandi tón um
framlag flokksins til þróunar íslensks
samfélags. Svara þarf slíku tali af
hörku enda á sjálfsstæðisstefnan
stóran hlut í því að velmegun á Ís-
landi er mikil í samanburði við flest
önnur ríki heims.
Framtíð Sjálfstæðisflokksins þarf
að markast af því að við sem styðjum
flokkinn séum stolt af honum. Leiðin
til að ná því markmiði er að nýta
næstu misseri vel til að bæta félags-
og flokksstarfið. Þannig verðum við
sterkari og við það verður flokkurinn
stærri.
Helgi Áss
Grétarsson
» Verum stoltari af
Sjálfstæðisflokkn-
um. Þannig eykst sjálfs-
traust stuðningsfólks
flokksins. Við það verð-
ur flokkurinn sterkari
og stærri.
Helgi Áss
Grétarsson
Höfundur er frambjóðandi til emb-
ættis ritara Sjálfstæðisflokksins.
helgigretarsson@gmail.com
Sjálfstæðisflokkur-
inn: Stoltari,
sterkari og stærri
Það er stundum erf-
itt að sjá að heim-
urinn sé orðinn eins
siðmenntaður og
margir halda fram.
Ég var ansi blind á
þetta allt á meðan ég
var á Íslandi enda var
þöggun mikil. Svo við
að lesa blöðin á Ís-
landi og í öðrum lönd-
um sést að það er
margt óuppgert í
þeim efnum.
Það var til dæmis séð sem aum-
ingjaskapur á Íslandi minna tíma,
fyrir meira en hálfri öld, að láta
nokkurn sjá að þú hefðir tilfinn-
ingar. Það versta var ef þú lést
aðra sjá þig tárfella á almannafæri.
Tilfinningar eru auðvitað vítt svið
og það er vinna að læra að tjá þær
allar vel.
Það viðhorf að það væri dyggð
að bæla þær algerlega var og er
viðhorf sem ég vissi að væri ekki
hollt. Eitthvað í mér vissi að það
væri brenglun gagnvart lífinu.
Seinna las ég bækur eftir guðspek-
inginn Alice A. Bailey, sem fræðir
okkur um að tilfinningar séu mál
sálarinnar og mjög mikilvægar og
dýrmætar í samskiptum við okkur
sjálf og aðra.
Á Íslandi minna tíma var það
sem sagt álitið mikil dyggð að bæla
tilfinningarnar, en það var enginn
skilningur á því hvert þær tilfinn-
ingar sem upp komu færu. Ekki
einu sinni vilji til að skilja að þær
hyrfu ekki si svona, eins og ef ýtt
væri á eyðingartakka í heilabúinu.
Þegar ég kom hingað til Ástralíu
var mér hins vegar sagt að það
væri hollara og betra að létta öllu
af sér en loka það inni. Það var
mikill léttir að heyra að maður
mætti vera mannvera með tilfinn-
ingar í þessu landi sólarinnar. Og
ég fór smám saman að læra um
mig upp á nýtt.
Eftir að árin fóru að setja mig á
hinn endann, og tölvan býður upp á
að fylgjast með hvað sé að gerast
víða í heiminum, hef ég getað sett
fingurinn á púlsinn um hvað sé að
gerast í landinu sem ég fæddist í.
Land og þjóð á sína sögu, sem ekki
verður sögð hér nema það sem
snertir þetta með að þjóðin vilji
kalla sig siðmenntaða.
Hvað felst í því orði?
Auðvitað eru blöðin
engan veginn alger
staðreynd um allt lífið
í landinu, en sýna
núna vísbendingar um
nýtt ris í flæði lífs-
reynslu fólks; atvika
og atburða í lífi ein-
staklinga, sem sást
ekki eða heyrðist í
fjölmiðlum fyrir meira
en 35 árum.
Siðmenning á háu
stigi getur ekki orðið
veruleiki fyrr en tilfinningar eru
virtar og það skilið að þær eru
mjög mikilvægur hluti lífsins, ekki
bara mannkyns heldur líka margra
dýra. Hvernig við vinnum úr þeim
er svo verkefnið.
Ótal greinar í blöðum og at-
hugasemdir sýna allt annað en að
allir einstaklingar þjóðarinnar eða
heimsins hafi alist upp til að vera
siðmenntaðir. Og jafnrétti, sem oft
er haldið fram að Ísland sé í sér-
flokki um, er í raun ekki að verki
þegar litið er á fjölda tilfella af
heimilisofbeldi og öðru sem sýnir
að stór hluti þeirra sem minna
mega sín nýtur ekki þess jafnréttis.
Það sýnir líka að einstaklingar
beggja kynja hafa ekki fengið þá
leiðsögn sem þarf til að siðmenntun
geti ríkt á hverju heimili. Hið innra
jafnræði sem allir þurfa að ná að
finna í sér. Konur að hafa styrk til
að stoppa ofbeldi gegn sér, svo að
jafnvægi sé á milli maka og vina.
Það að vita röklega að við konur og
karlar höfum raunverulegt virði er
ekki nóg. Það verður að vírast inn í
öll taugakerfi líkamans til að við
njótum þess að upplifa alvöruvirði.
Það að einhverjar konur njóti
hárra launa og slíks, og konur geti
fengið þungunarrof, er ekki endi-
lega staðfesting á góðum lífsskil-
yrðum.
Sagan um tólf ára stelpu sem var
lögð í einelti er bara eitt sorglegt
dæmi um þann skort. Sú staðreynd
að börn helli öllum sínum óunnu
tilfinningum úr sér er af því að þau
hafa ekki lært þetta með tilfinn-
ingar af ótal gráðum og stigum, né
lært að skilja mikilvægi nærgætni
við að tjá allan skala tilfinninga á
mannúðlegan hátt. Það er blanda
af tilfinningasemi og rökhyggju.
Börn úti á götu öskruðu á eftir
mér sem barni fyrir meira en sex-
tíu árum af því að ég var lægri í
loftinu en sum börn. En ég gat
ekki sagt neinum það. Og hugtakið
einelti hafði ekki komið upp í orða-
forðanum.
Rökhyggjan ein er ísköld, hún er
ekki allt svarið í lífinu ef hjartað er
ekki með í dæminu. Við þurfum að
þekkja hið innra í okkur og læra
hvernig við meltum tilfinningarnar
til að skila þeim út á réttan hátt.
Bælingarkrafa virkar ekki. Ef þess
er krafist, þá neyðist undirvitundin
til að reyra þær niður í iður, svo að
þær læsast inni í óræðan tíma, sem
getur orðið áratugir, og gera okkur
að eins konar vélmennum á hópsál-
arskala.
Svo fara þær smám saman að
skemma út frá sér af því að bæl-
ingin gerir tilfinningar að eitri þeg-
ar þær fá ekki þá úrvinnslu sem
þarf.
Þær gömlu geta komið upp ann-
aðhvort eins og mikið eldgos ára-
tugum síðar eða eins og rólegt gos
í ótal smátörnum. Það birtist í að
einhver atriði sem koma að okkur
frá öðru fólki eða frá fjölmiðlum
hreyfa við einhverju í líkamanum
sem setur ferli í gang hið innra og
tárin flæða.
Læknirinn Gabor Maté hefur
skrifað nokkrar bækur um það, og
er með það allt á hreinu út frá eig-
in rannsóknum og rannsóknum
annarra í gegn um tíðina. Ég vissi
ekki um þær bækur þegar ég var
að uppgötva fyrir sjálfa mig hið
innra sem ung kona að slíkt færi
allt inn en hyrfi ekki si svona eins
og reynt var að láta fólk trúa. Síð-
asta bók hans ber titilinn „The
Myth of Normal“ og ætti alla vega
mikið af efni hennar að vera kennt
í öllum skólum. Mannverur eru
þegar upp er staðið flóknari en
virðist hafa verið viðurkennt. Það
er mikil vinna að koma sjálfum sér
úr langtímalífi bælingar.
Matthildur
Björnsdóttir » Siðmenning á háu
stigi getur ekki orðið
veruleiki fyrr en tilfinn-
ingar eru virtar og það
skilið að þær eru mjög
mikilvægur hluti lífsins.
Matthildur
Björnsdóttir
Höfundur býr og starfar í Ástralíu.
Engin siðmenning
án tilfinninga