Morgunblaðið - 19.11.2022, Síða 36

✝
Lucie Ein-
arsson fæddist
3. september 1936 í
Struer, Danmörku.
Hún lést 8. nóv-
ember 2022. For-
eldrar hennar voru
Marie Einarsson,
vindlagerðarkona
og húsmóðir, f.
7.12. 1909, d. 27.1.
1993, og Ásgeir
Einarsson, sjómað-
ur og verkamaður á Íslandi og í
Danmörku, f. 4.9. 1902, d. 28.12.
1992. Lucie var elst af þremur
systkinum. Systkini Lucie eru
Kristín, f. 1937 og Björn, f. 1943,
d. 2001.
Lucie giftist Sólberg Jónssyni
19. maí 1956. Sólberg fæddist
29. ágúst 1935 í Bolungarvík, d.
8. júní 2021. Foreldrar hans
voru Elísabet Bjarnadóttir og
Jón Guðni Jónsson. Sólberg og
Lucie eignuðust 5 börn. Þau eru:
1994, og fimm barnabörn.
María, f. 1963, börn hennar eru
Júlíanna, f. 1999, og Aníta Rós,
f. 2004.
Lucie fæddist og bjó í Dan-
mörku bernskuárin. Hún fluttist
til Íslands til að fá starfsreynslu
á Vífilsstöðum fyrir ætlað hjúkr-
unarnám í heimalandinu þegar
hún hefði aldur til. Á Vífils-
stöðum kynntist hún Sólberg
sem varð til þess að hún flutti
með honum til Bolungarvíkur
við útskrift hans 1955. Í Bolung-
arvík byggðu þau sér fallegt
heimili og ólu þar upp börnin
fimm. Þegar börnin voru orðin
stálpuð vann hún í fiskvinnslu
og við þrif.
Þau Sólberg keyptu jarðirnar
Leiru og Kjós árið 1962 og það
varð þeirra ástríða að byggja
upp og hlúa að Leiru. Lucie
lærði án aðstoðar íslensku. Hún
var á undan sinni samtíð hvað
varðar vistvænan lífsstíl. Útför
hennar fer fram frá Hólskirkju,
Bolungarvík, í dag, 19. nóv-
ember 2022, og hefst athöfnin
kl. 14.
Ásgeir, f. 1955,
giftur Margréti
Gunnarsdóttur.
Þau eiga Maríu, f.
1977, Sólberg, f.
1981, Eyrúnu, f.
1991, og 7 barna-
börn. Bjarni, f.
1956, sem giftist
Sólveigu Kjart-
ansdóttur, þau
skildu. Þau eiga
Eyþór, f. 1987,
Önnu Lucie, f. 1989, Elísabetu, f.
1991. Sambýliskona Bjarna,
Guðrún Lára Kjartansdóttir, f.
1952, d. 2009. Bjarni á 7 barna-
börn. Elísabet Jóna, f. 1958, gift
Guðjóni Jónssyni. Þau eiga Vil-
borgu, f. 1990, Hjörleif, f. 1991,
Sólrúnu, f. 1991, Aðalheiði, f.
1993, og eitt barnabarn. Sölvi
Rúnar, f. 1959, giftur Birnu
Guðbjartsdóttur. Þau eiga
Snævar Sölva, f. 1985, Tómas
Rúnar, f. 1987, Bergþór Örn, f.
Í dag kveð ég kæra tengda-
móður sem ég hef átt frábæra
samleið með stóran hluta lífs
míns. Leiðir okkar lágu fyrst sam-
an þegar ég var um tvítugt. Þá var
ég boðinn á Leiru með nokkrum
félögum. Á leiðinni skemmtum við
félagarnir okkur í aftursætinu.
Við vorum því frekar framlágir
eftir næturkeyrslu þegar í Víkina
var komið. Ekki leist Lucie betur
á okkur en svo að hún bauð okkur
á augabragði upp á uppábúið rúm
svo að við gætum hvílt okkur fyrir
norðurferðina. Eftir að örlagadís-
irnar höfðu spunnið sinn þráð og
ég formlega kominn í fjölskyld-
una, kom í ljós að þetta var sú um-
hyggjusemi sem Lucie sýndi öll-
um sem henni tengdust. Þessi
stórmerka kona kom til Íslands 17
ára gömul frá Danmörku og fékk
vinnu á Vífilsstöðum þar sem hún
hafði ekki aldur til að fara í hjúkr-
unarnám. Þar felldu þau Sólberg
hugi saman, en hann var þá
berklasjúklingur á Hælinu. Þegar
hún var 26 ára átti hún fimm börn
og fjölskyldan búin að byggja hús-
ið á Miðstrætinu. Eftir að ég kom
inn í fjölskylduna komst ég fljótt
að því að hún var stórvel gefin og
hafði tekið hæsta próf sem hafði
verið tekið í skólanum í Holstebro
og hefði örugglega í dag gengið
menntaveginn. En örlögin ætluðu
henni annað. Um tvítugt var hún
komin í framandi umhverfi, með
fangið fullt af börnum. Þessi unga
kona settist að í einangruðu sjáv-
arþorpi úti á landi. Þurfti að læra
að verka og flaka ýsu, gera slátur
og nýta annað framandi hráefni til
matargerðar. Aðeins fékk hún að
nýta þekkingu sína frá Danmörku
í matargerð þegar hún fékk að
nýta unghana sem var slátrað á
nærliggjandi sveitabæ, en þessu
óæti var að sjálfsögðu hent á þess-
um tíma. Þetta var nú samt ein-
ungis á borðum þegar Sólberg var
að heiman. Lucie var alltaf komin
fyrst á fætur og fór síðust að sofa.
Hún kvartaði aldrei og var alltaf
tilbúin að passa barnabörnin. Í
hennar augum voru þau alltaf eins
og „englar“ hjá henni. Hún hafði
einstakt lag á börnum, enda elsk-
uðu þau hana heitt. Hún var
ströng og hafði skýrar reglur. Á
hverju einasta sumri vorum við
með þeim hjónum á Leiru. Alltaf
var nóg um að vera og Lucie sá
um matreiðsluna og húshaldið.
Hún var alltaf til með innkaupa-
listann og passaði upp á að nóg
væri til. Þegar farið var á Leiru
upplýsti hún mig um að hún
margfaldaði alla skammta með
þremur miðað við það sem var
borðað í Víkinni. Aldrei voru af-
gangar og matarsóun var ekki til í
hennar orðabók. Allt var nýtt. Þó
að hún væri ekki á skíðum var hún
alltaf með. Þær voru ófáar ferð-
irnar sem við fórum með þeim á
skíði til Evrópu. Alltaf var gott að
hafa Lucie með. Meðan börnin
voru lítil munaði hana ekki um að
sækja þau í brekkurnar og hafa
ofan fyrir þeim þar til foreldrarnir
komu úr brekkunum. Þá var hún
búin að kaupa hressingu í mat og
drykk sem við gæddum okkur á
eftir skemmtilega skíðadaga. Þó
að hún hafi verið afburða heilsu-
hraust fram að sjötíu og fimm ára
aldri voru síðustu skrefin henni
þungbær, að vera öðrum háð um
alla hluti. Þetta var því kærkom-
inn svefn þegar að endalokunum
kom og þessi frábæra kona sofn-
aði vært. Blessuð sé minning
hennar.
Guðjón Jónsson.
Í dag kveð ég yndislega
tengdamömmu, hana Lucie mína.
Við höfum í hartnær 50 ár dansað
lífsdansinn saman. Efst í huga
mér er þakklæti fyrir alla hjálp-
semina við okkur og börnin okkar
Ásgeirs, þakklæti fyrir allar góðu
samverustundirnar á Miðstræti
og í Leirufirði, samveruna á leið
okkar yfir Djúpið í misgóðu veðri.
Alltaf var hún yfirveguð og hagg-
aðist ekki sama hvað gekk á.
Lucie mín var með eindæmum
vel gerð kona, fluggáfuð og gott
að leita til hennar, hún átti alltaf
lausnir á hlutunum og sá góðu
hliðarnar á öllu.
Hvíl í friði og takk fyrir allt og
allt, elsku Lucie.
Guð geymi þig.
Margrét (Magga).
Nú ertu loksins komin til afa í
himnaríki elsku amma. Þið voruð
eitt og unduð ykkur illa í sundur,
þó sérstaklega afi. Ég held að
betri ömmu væri ekki hægt að
óska sér. Ég var fjórði í röðinni af
barnabörnunum og okkur fjölgaði
ört næstu árin. Við komum í
nokkrum hollum og ég tilheyrði
holli tvö sem við, Snævar og Tóm-
as vorum hluti af. Þegar þið pöss-
uðuð okkur tókuð þið okkur ein-
hverra hluta vegna að ykkur alltaf
þrjá saman, þótt erfiðir værum oft
á tíðum. Ég held að í eina skiptið
sem þú stoppaðir afa í að taka
okkur alla þrjá með hafi verið
skíðaferðin til Ítalíu. Snævar fór
einn og síðan við Tómas tveimur
árum seinna. Ég held að það hafi
bara verið mjög skynsamlegt og
rétt athugað. Maður á svo margar
minningar af Leirunni, Miðstræt-
inu, Flyðrugrandanum, Ítalíu og
Danmörku. Oft fékk ég að fara
með rútunni út í vík á föstudögum
og vera fram á sunnudag. Yfirleitt
byrjaði maður á því að fara með
þér í Sparisjóðinn þar sem þú
varst að þrífa og alltaf þótti mér
það jafn spennandi, en spennan að
þrífa hefur reyndar ekki fylgt
mér. Þá fengu nú þeir bræður að
tölta niður á Miðstræti og vera
með. Þá fengum við yfirleitt að
leigja spólu og við máttum alls
ekki leigja þær sem voru bann-
aðar, en það var alveg á hreinu.
Síðan var göngutúr á laugardags-
morgnum um bæinn, sund/skíði
og yfirleitt önnur spóla. Erfiðast
fannst mér að maður mátti ekki
horfa á Baywatch klukkan 19 á
laugardögum, því þá var matur.
Afi mátti jú ekki missa af fréttum
klukkan 20. Foreldrar mínir áttu
ekki bíl, litasjónvarp og voru ekki
áskrifendur að Mogganum. Þú
safnaðir því fyrir mig öllum
íþróttablöðunum úr Mogganum
svo ég gæti verið tengdur við um-
heiminn. Ekki nóg með það held-
ur lastu þau líka og hlýddir mér
yfir svo ég skildi örugglega rétt.
Það er líkast til ástæðan fyrir að
ég veit allt um íslenskar íþróttir
frá því um 1995-2000. Þú kenndir
okkur margt og okkur þótti þú oft
á tíðum ströng. Sérstaklega man
ég eftir að fara með faðirvorið fyr-
ir svefninn og halda rétt á hnífa-
pörunum. Ég man þegar við Tóm-
as sátum í mötuneytinu í
menntaskólanum og vorum að
hneykslast á félögum okkar, það
er hvernig þeir héldu á hnífapör-
unum. Við vissum alveg hvernig
átti að halda á þeim. Þegar við fór-
um til Ítalíu virtist þú kunna öll
tungumál og reddaðir öllu. Það er
enn þá besta utanlandsferð sem
ég hef farið í, enda fengum við
betri þjónustu en flest fyrirmenni
í heiminum.
Ég gæti haldið endalaust
áfram en ætla að stoppa núna. Ég
Lucie Einarsson veit að þú ert ánægð að fá að vera
með afa núna. Ég er svo þakklátur
fyrir allt sem þið gerðuð fyrir mig
og mína. Bjarni Sólberg fékk að
vera mikið með ykkur og hann
fær sömu stjörnurnar í augun og
ég þegar hann talar um ykkur.
Þú varst alltaf svo ánægð að
hitta mann og vissir allt um
manns hagi fram á síðasta dag.
Þegar ég kvaddi þig þá heilsaðir
þú mér og brostir, þannig var það
líka alltaf. Maður var alltaf vel-
kominn og allt vildir þú fyrir
mann gera.
Takk fyrir allt amma mín.
Eyþór Bjarnason.
Kæra amma mín. Það er komið
að kveðjustund, í allra síðasta
sinn. Hugur minn leitar til þín og
ég hugsa um allt sem þú hefur
fært mér. Þegar mér líður eins og
ég sé einn á báti eða hafi enga
hugmynd um hvar ég stend, skal
ég ekki örvænta. Í gegnum tíðina
hefur þú fært mér mikilvægan
lærdóm um ótalmarga hluti, alveg
frá bernskuárunum mínum. Ég
naut þess að eiga góða samveru
með þér og fá öll þessi tækifæri til
að læra inn á lífið og víkka sjón-
deildarhringinn minn. Það má
segja með þinni hjálp hafi ég öðl-
ast allt aðra sýn á lífið sjálft sem
aðrir sjá takmarkað. Nú hef ég
svo margt sem vísar mér veginn,
gerir hjarta mitt sterkt og heldur í
umhyggjuna sem ég ber fyrir
öðru fólki. Svo ótalmargt sem gef-
ur mér tilgang, stefnu, ánægju og
kærleik. Ekkert af þessu verður
tekið af mér vegna þess að þú
verður ætíð í hjarta mínu. Takk
fyrir allt, kæra amma mín. Hvíldu
í friði og Guð geymi þig.
Bergþór Örn Sölvason.
Elsku amma mín, það voru for-
réttindi að alast upp svona nálægt
ykkur afa og áttum við svo marg-
ar góðar stundir saman í víkinni
og á Leiru. Þú varst svo dásamleg
en á sama tíma ákveðin og með
reglur. „Hættið að ljónast“, „út á
tún ef þið ætlið að slást“ og „taktu
niður pottlokið“ voru setningar
sem maður heyrði reglulega sem
barn. En eftir því sem maður varð
eldri heyrði maður sjaldnar
skammir og urðum við kærar vin-
konur. Í menntaskóla gekk mér
illa í þýsku og fór ég í aukatíma í
Bolungarvík alla þriðjudaga. Eftir
aukatímann fór ég til ykkar afa og
borðuðum við saman kvöldmat, þú
komst fljótt að því að fiskibollurn-
ar þínar voru í miklu uppáhaldi,
þær voru því eldaðar nánast alla
þriðjudaga og vorum við afi alsæl
með það. Við nutum þess að sitja
og spjalla um allt það helsta í bæj-
arlífinu. Í hverri heimsókn spurð-
ir þú mig hvenær ég ætlaði að
byrja að drekka kaffi, svar mitt
var; þegar ég verð stúdent. Síð-
asta þýskuprófinu var svo náð
nokkrum dögum fyrir stúdent,
hinn 19. maí, á 55 ára brúðkaups-
afmælinu ykkar afa, og sagðir þú
að þetta væri greinilega happa-
dagur fjölskyldunnar. Þegar ég
kom svo í heimsókn eftir að ég
varð stúdent náðir þú í fínasta
sparistellið þitt og helltir kaffi í
bollann, það var komið að mér að
efna loforðið. Það tók tíma að
klára bollann en það hafðist. Eftir
stúdent flutti ég til Danmerkur,
þú sagðist ekki ætla að hringja í
mig á meðan ég væri úti en þú
myndir senda mér bréf. Í þetta
tæpa ár sem ég bjó úti skrifuð-
umst við á og var tilhlökkunin
mikil að fá bréfin, ég á þau öll enn
og held mikið upp á.
Þótt söknuðurinn sé mikill er
ég svo þakklát fyrir margt. Þakk-
lát fyrir tímana okkar saman.
Þakklát fyrir allar minningarnar.
Þakklát fyrir hvað ég var léleg í
þýsku sem varð til þess að ég átti
þriðjudagskvöldin með ykkur afa.
Umfram allt þakklát fyrir allt sem
þið afi gerðuð fyrir mig og hvað
við áttum gott samband alla tíð.
Guð geymi þig elsku amma
mín, ég elska þig.
Þín
Elísabet.
Það var svo notalegt að koma til
ömmu eftir skóla. Á meðan hlýju
hendurnar hennar yljuðu köldu
puttunum mínum spurði hún með
eftirvæntingu: Ertu farin að
drekka kaffi? Nú, maður veit ekki
nema spyrja, sagði hún og hló. Ég
settist á eldhúsbekkinn og amma
sat í horninu sínu með kaffibolla
og prjónana. Stundum með
dönsku blöðin, opið á nýjustu
fréttum af De Kongelige eða
Kryds & tværs, skrafað og spökú-
lerað.
Merkilegri konu en þig er vart
að finna. Ég vildi að við hefðum átt
fleiri kaffistundir saman, það er
svo margt sem þú hafðir frá að
segja. Það bíður betri tíma.
Takk fyrir allt sem þú kenndir
mér, það er meira en þú heldur.
Þú varst mín bedste.
Þín
María.
Elsku amma. Síðustu daga höf-
um við hugsað mikið til þín og er-
um við ótrúlega þakklát fyrir allar
þær dýrmætu stundir sem við höf-
um átt með þér.
Þú varst mögnuð manneskja,
vaknaðir á hverjum degi fyrst
allra og fórst síðust að sofa. Því-
líkur dugnaður og drifkraftur sem
þú hafðir. Allt var svo snyrtilega
til haft og maturinn góður. Samt
fannstu alltaf tíma fyrir aðra. Þú
varst óeigingjarnasta manneskja
sem við höfum kynnst, settir alla
aðra í fyrsta sæti. Eins og þegar
þú fórst með okkur börnin að hitta
hana Rúnu frá Hesteyri. Við erum
þér þakklát fyrir að taka alltaf svo
vel á móti okkur, þér fannst ekk-
ert mál að fá fjögur vel virk systk-
ini í heimsókn. Við áttum ósjaldan
morgunspjall með þér áður en
aðrir heimilismenn vöknuðu. Ef
farið var út beið okkar smurt
brauð með bönunum þegar við
komum aftur inn. Þú passaðir
samt upp á agann, kenndir okkur
að haga okkur vel inni og ef við
þurftum að rífast eða slást þá var í
lagi að ljónast úti á túni.
Þú varst alltaf til í að eyða tím-
anum með okkur fyrir vestan í
Bolungarvík og á Leiru. Þú fórst í
marga göngutúra með okkur og
eigum við ófáar minningar af
göngum yfir í Kjós eða að ljóna-
steininum þar sem við hlustuðum
á sögur allan tímann. Einnig átt-
um við margar stundir við að
hreinsa öll bláberin eftir að afi
tíndi heilu ruslapokana. Oft mátti
einnig finna þig við að rífa upp
lúpínuna og hvönnina sem var að
dreifa sér í kringum Leiruna.
Einnig þurftu garðar og beð að
vera snyrtileg. Og við gleymum
aldrei öllum kræsingunum sem þú
bjóst til fyrir okkur; kleinunum,
sultukökunni þinni og steikta sil-
ungnum á pönnu með sykri.
Þrátt fyrir að þú hafir aldrei
skíðað þá varstu alltaf með í
hverri einustu skíðaferð og tilbúin
með mat handa okkur þegar við
komum upp á hótel. Í fyrstu skíða-
ferðinni í Austurríki fékk hvert og
eitt okkar draumadekurdag með
þér þar sem farið var á skauta-
svell og hádegismaturinn borðað-
ur á McDonalds.
Þó að heilsunni hafi hrakað síð-
ustu árin hafðir þú alltaf áhuga á
hvernig gengi og fylgdist vel með
hvað við værum að gera og hvar
við værum niðurkomin. Hvort
ekki gengi allt vel. Hvernig þú
fannst tíma til þess að fylgjast
með henni Margréti Danadrottn-
36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 19. NÓVEMBER 2022
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744
Elsku eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir og amma,
A. KARÓLÍNA STEFÁNSDÓTTIR
fjölskylduráðgjafi,
frá Auðbrekku í Hörgárdal,
lést á heimili sínu í Reykjavík síðastliðinn
mánudag. Útförin fer fram frá Háteigskirkju fimmtudaginn
24. nóvember klukkan 13.
Höskuldur Höskuldsson
Stefán Torfi Höskuldsson Elsa Lyng Magnúsdóttir
Kjartan Smári Höskuldsson Hildigunnur Magnúsdóttir
Vala Höskuldsdóttir Steingrímur Óli Einarsson
og barnabörn
Kæru vinir, frændfólk og fjölskyldur okkar,
við þökkum innilega allan stuðninginn og
bænir vegna andláts og útfarar móður
minnar, tengdamóður, dóttur, systur,
mágkonu og frænku,
ÞÓRU BRYNDÍSAR ÞÓRISDÓTTUR.
Bestu óskir til ykkar allra.
Sindri Páll Andrason Hugrún Hannesdóttir
Rúna Gísladóttir Þórir S. Guðbergsson
Kristinn R. Þórisson Katrín Elvarsdóttir
Hlynur Örn Þórisson
Hrafn Þorri Þórisson Diljá Agnarsdótttir
Hugi, Elva Qi, Kría og Salka
Elskulegur eiginmaður minn,
GUÐMUNDUR INGI SIGURÐSSON,
fyrrverandi lögreglumaður,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi
21. október.
Útför hefur farið fram að ósk hins látna.
Fyrir hönd aðstandenda,
Guðný S. Baldursdóttir