Morgunblaðið - Sunnudagur - 02.10.2022, Blaðsíða 19

2.10. 2022 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 19
Morgunblaðið/Ásdís
brosa í kampinn og halda áfram frásögninni.
„Hann spurði Sindra að ýmsu og ýtti víða
um líkamann og Sindri átti að svara hvort
hann fyndi til,“ segir Eva og segir Sindra hafa
svarað öllu potinu játandi, enda fann hann til
alls staðar.
„Þá ranghvoldi læknirinn augunum og sagði
barnið vera að „feika“ þetta. Hann spurði okk-
ur: „Er hann að feika þetta?“ og við svöruðum
að við héldum svo ekki vera. Hann vildi að við
létum hann labba og við reyndum það en hann
lyppaðist niður og grét af sársauka,“ segir Eva
og segir lækninn hafa hvesst sig og sagt:
„Gakktu drengur, þú verður að ganga fyrir
mig!“
Mamma öskraði á hann
Eftir þessa meðferð ákvað læknirinn loks að
senda Sindra í myndatöku, en þá bara á baki
vegna þess að þar voru verkirnir.
„Svo kallaði hann okkur aftur inn og ráð-
færði sig við annan sérfræðing en hann hélt
fyrst að Sindri væri mögulega með brot á
hryggjarlið. Við urðum svo hræddar og hugs-
uðum hvort barnið væri lamað, því hann gat
ekki stigið í fæturna. Hann var svo sendur í
aðra mynd og við erum kallaðar aftur til hans.
Þá kom í ljós að það var ekki brot á baki, sem
var auðvitað æðislegt. Hann heimtaði að við
vektum Sindra, sem var þá steinsofandi, enda
mið nótt. Við gerðum það og hann hélt áfram
að pota í Sindra og enn á ný ranghvolfir hann í
sér augunum og stynur hátt,“ segir Eva og
Álfheiður segir lækninn hafa hagað sér eins og
fjórtán ára unglingur sem á að taka úr upp-
þvottavélinni.
„Svo segir hann að Sindri sé greinilega ekki
harður af sér og biður okkur að vera alveg
hreinskilnar með það hvort við héldum að
barnið væri að plata. Við sögðum að það væri
af og frá,“ segir Eva, enda þekkja þær son sinn
sem er einmitt mjög harður af sér og hvorki
þekktur fyrir að ljúga né plata.
„Mamma öskraði á hann,“ segir Sindri og
Álfheiður segist hafa orðið mjög reið og þær
báðar.
Enn á ný heimtaði læknirinn að Sindri gengi
og aftur grét barnið af sársauka um leið og
fætur snertu jörðu. Þrátt fyrir það hélt lækn-
irinn áfram að halda því fram að hann væri að-
eins að biðja um athygli og það væri ekkert að
barninu.
„Við erum þarna um miðja nótt, einmitt dag-
inn áður en við ætluðum í rennibrautagarðinn
sem Sindra dreymdi um. Ef eitthvert barn
myndi fara að feika svona, þá yrði það ekki þar
og þá!“ segir Álfheiður.
Sindri leggur orð í belg.
„Þetta var sjúklega vont, alveg ótrúlega
vont.“
Foreldrar í áfalli
„Okkur var svo boðið annaðhvort að vera
þarna um nóttina eða fara heim á hótelið, en
þarna var hann sofnaður og á verkjalyfjum.
Okkur fannst varhugavert að flytja hann af
spítalanum ef hann skyldi vera brotinn en
læknirinn sagði að það væri undir okkur kom-
ið. Þá brjálaðist ég alveg og spurði hvort okkar
væri læknirinn, ég eða hann! Þá sagði hann
okkur að vera,“ segir Álfheiður og segir að
daginn eftir hafi þau farið í sjúkrabíl í borgina
Santa Cruz til að fara í segulómun. Álfheiður
fylgdi honum þangað, en aðeins eitt foreldri
mátti fylgja barninu.
„Þar var talið óþarfi að setja hann í segul-
ómun, en hann var með góða hreyfigetu, en
enn að kveinka sér í bakinu. Svo vorum við
bara send heim og daginn eftir fer hann að
kvarta undan verkjum í fótunum. Við vorum
auðvitað í rosasjokki yfir bakinu en ég skil
ekki af hverju enginn læknir kveikti á því að
það væri kannski eitthvað að honum í fótunum
fyrst hann gat ekki stigið í þá. Við vorum reið-
ar út í okkur sjálfar fyrir að hafa ekki fattað
þetta, en við erum ekki læknar heldur for-
eldrar í áfalli,“ segir Álfheiður.
„Við fengum þá ábendingu um að hafa sam-
band við SOS International sem við gerðum og
þá myndaðist strax teymi í kringum Sindra og
við vorum send á einkaspítala sem var stutt frá
hóteli, en þar fengum við miklu betri þjón-
ustu,“ segir Eva og Álfheiður bætir við að þar
hafi hann verið myndaður á fótum og mjöðm-
um.
„Það kom ekkert út úr því og við send
heim,“ segir hún og bætir við:
„Sindri er mjög virkur, hvatvís og skemmti-
legur og þarna bara hreyfir hann sig ekki,“
segir Álfheiður. Þær segja hann tvisvar hafa
aðeins gleymt sér og stigið í fæturna og þá
hrunið í gólfið.
„Þarna vorum við búnar að fara á þrjá spít-
ala og búið að mynda hann. Við hugsuðum
stundum hvort við ættum bara að fara heim til
Íslands en við áttum átta daga eftir af ferð-
inni,“ segir Álfheiður og segir þær hafa ákveð-
ið að klára ferðina.
„Við leigðum hjólastól og vorum á æðislegu
hóteli með góðu fólki. Hann var kominn í eins
konar gifs og var á verkjalyfjum. Honum leið
nokkuð vel og okkur var sagt að hann ætti að
æfa sig í að stíga í fæturna. En það gekk ekki
og hann neitaði enn að gera það,“ segir Eva og
segir þær hafa reynt alls kyns leiðir til að fá
hann til þess en það hafi verið of sársaukafullt.
„Við kláruðum svo ferðina og reyndum að
gera gott úr þessu, þótt við höfum ekki komist
í vatnsrennibrautagarðinn,“ segir Eva og þær
segja að Sindri hafi reynt að skemmta sér með
hinum krökkunum, þrátt fyrir að vera í hjóla-
stól.
„Ég og Markús frændi minn gerðum dyraat
og hann hljóp svo hratt að ég datt næstum úr
stólnum,“ segir Sindri skælbrosandi.
„Gleðin hvarf aldrei,“ sagði Álfheiður og
Sindri nefnir að allt góða fólkið sem var með
þeim á Tenerife hafi gert þeim kleift að klára
ferðina. Vill hann sérstaklega nefna Valdísi
frænku sína en einlæg vinátta ríkir milli
þeirra.
Gat staðið í eina mínútu
Við heimkomuna til Íslands fóru þær strax á
bráðadeildina þar sem í ljós kom að vissulega
var Sindri brotinn og það á fleiri en einum
stað.
„Viðmótið sem mætti okkur hérna var svo
dásamlegt og það voru allir að hrósa honum og
gefa sig að honum. Þetta var eins og svart og
hvítt miðað við viðmótið þarna úti,“ segir Eva
og segir það hafa tekið tíu tíma að rannsaka
hann hátt og lágt, með biðtíma á milli.
„Það kom ekkert út úr myndunum en svo
var það einhver röntgensérfræðingur sem
rýndi í myndirnar og sá þá tvö brot í hægra
fæti, í hæl og ökkla, og grunur um að það væri
eins í vinstri fæti. En það virðist vera erfitt að
sjá þetta á myndum. Hann fer svo í gifs á báð-
um fótum og þarf að nota hjólastól,“ segir Eva
og segir þetta nú vera að gróa.
„Aftur á móti eftir allan þennan tíma vill
hann enn ekki stíga í fæturna,“ segir hún.
„Svo fór hann loks í segulómum og það lítur
allt vel út og nú má hann fara að æfa sig á
fullu,“ segir Álfheiður.
„Nú um daginn, sjö vikum eftir slysið,
stendur hann upp úr stólnum og tyllir aðeins í
fætur. Það er að byrja smá bati. En í gær
ákvað hann að prófa hækjur og datt og næst-
um því braut á sér höndina, en þetta var sem
betur fer bara tognun,“ segir Eva og segir
hann nú byrjaðan í sjúkraþjálfun þrisvar í
viku.
„Hann gat staðið í eina mínútu í dag,“ bætir
hún við.
Ætlar að labba fyrir hrekkjavökuna
Sindri segir að þetta sé búið að vera leiðin-
legur tími, þótt hann reyni að vera duglegur og
sterkur. Fótbolti er hans aðaláhugamál og
spilar hann með Selfossi. Hann getur ekki beð-
ið eftir að komast aftur út á völlinn, en nú þarf
hann að láta sér nægja að fylgjast með liðinu
og horfa á vini sína spila.
„Skólinn tók vel á móti honum og hann fékk
strax stuðningsaðila,“ segir Eva og segir
Sindra hafa borist alls konar kveðjur, meðal
annars frá átrúnaðargoði sínu, Villa Neto, sem
sendi honum myndband.
„Markmið mitt er að fara aftur að ganga fyr-
ir hrekkjavökuna, en ég keypti risaeðlubúning
á fimmtán þúsund. Hann er blásinn upp,“ segir
Sindri spenntur.
„Svo ætlum við að reyna að plana aðra ferð
þegar hann er orðinn betri og þá getur hann
farið í vatnsrennibrautagarð,“ segir Eva.
„Okkur líður svolítið eins og við skuldum
honum nýja ferð,“ segir Álfheiður.
„Já, þið skuldið mér ferð! Við bara verðum!
Mamma, ef við förum aftur til Tenerife, eigum
við að segja lækninum að ég sé í alvöru brot-
inn?“
Þær mömmur taka ekkert sérlega vel í það,
enda hafa þær lítinn áhuga að tala við þann
mann aftur.
„Þetta var svo dónalegt og svo mikið „diss“
við Sindra,“ segir Álfheiður en þær segjast
vera að hugsa um að senda manninum harðort
bréf. Kannski líka til að hann læri eitthvað af
þessu.
Þær segjast einnig hafa viljað segja sína
sögu svo aðrir krakkar þarna passi sig vel í
þessum trampólíngarði, en fjölmargir Íslend-
ingar leggja leið sína til Tenerife.
„Vonandi þarf enginn annar að lenda í
þessu. Þetta var ömurlegt en við þökkum fyrir
að það fór ekki verr,“ segir Eva að lokum.
Sindri getur ekki beðið eftir að komast á fætur og geta spilað fótbolta aftur með vinum sínum.
Morgunblaðið/Ásdís
Systkinin Sindri og Sara sjást hér glöð með
frænku sinni Valdísi rétt fyrir slysið.
Sindri var fluttur með sjúkrabíl á spítalann í
Santa Cruz. Þar sást ekkert á röntgenmyndum.
’
Okkur fannst varhugavert að flytja hann af spítal-
anum ef hann skyldi vera brotinn en læknirinn sagði
að það væri undir okkur komið. Þá brjálaðist ég alveg og
spurði hvort okkar væri læknirinn, ég eða hann!