Morgunblaðið - 01.03.2002, Page 45

Morgunblaðið - 01.03.2002, Page 45
 Fleiri minningargreinar um Ernu Helgu Matthíasdóttur bíða birtingar og munu birtast í blaðinu næstu daga. MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. MARS 2002 45 Stundin líður, tíminn tekur toll af öllu hér sviplegt brotthvarf söknuð vekur sorg í hjarta mér. Þó veitir yl í veröld kaldri vermir ætíð mig að hafa þó á unga aldri eignast vin sem þig. (Hákon Aðalsteinsson.) Mynd Ernu sækir á okkur syst- urnar. Hún var allt í senn falleg, hlý og einbeitt. Erna móðursystir okkar var miklu meira en frænka, hún var vinur og félagi. Samverustundirnar með henni urðu oft afar skemmtileg- ar því hún var mikill húmoristi. Erna fór ekki varhluta af áföllum í lífinu en hún kom alltaf auga á björtu hlið- arnar. Giftist góðum manni, Ferdin- and Söebech Guðmundssyni, og eignuðust þau átta börn en tvö misstu þau, en eftir lifa sex börn þeirra og bera foreldrum sínum gott vitni. Söebech átti einn son fyrir. Við systurnar vorum barnfóstrur hjá þeim hjónum nokkur sumur og eig- um við góðar minningar frá þeim ár- um. Það var ætíð mikill samgangur milli fjölskyldna okkar frá barns- aldri. Þórdís móðir okkar og Erna voru góðar systur og eigum við margs að minnast frá ótal samveru- stundum með henni og fjölskyldu sem við þökkum af heilum hug. Við minnumst mætrar konu sem við virt- um og dáðum. Nú þegar hún er horf- in á braut er mestur missirinn hjá eiginmanni hennar, Söebech. Hon- um og fjölskyldunni allri sendir fjöl- skylda okkar hugheilar samúðar- kveðjur og við biðjum Guð að styrkja þau. Áslaug og Steinunn Bjarnadætur. Ég þakka allt frá okkar fyrstu kynnum það yrði margt, ef telja skyldi það. Í lífsins bók það lifir samt í minnum er letrað skýrt á eitthvert hennar blað. Ég fann í þínu heita stóra hjarta, þá helstu tryggð og vináttunnar ljós. Er gerir jafnvel dimma vetur bjarta úr dufti lætur spretta lífsins rós. (Margrét Jónsdóttir.) Hjartans besta vinkona mín er farin. Búin að fá lausn úr viðjum sjúkdóms sem hún hefur barist við undanfarin ár, með hvíldum þó. Þeg- ar ljóst var að hverju dró, tók hún öllum sínum veikindum af svo miklu æðruleysi að fátítt er. Hún naut síð- ustu jóla í faðmi síns elskulega eig- inmanns og allrar stórfjölskyldunn- ar, sem hún unni mjög. Hún var svo hjartahlý að minnti á ungamömmu, sem breiðir vængina yfir barnahóp- inn sinn til að vernda þau. Erna naut ríkrar hamingju í sínu hjónabandi. Eiginmaður hennar, Söebeck, veitti henni mikla um- hyggju alla tíð, ekki síst hlúði hann að henni á alla lund í hinum erfiðu veikindum. Heimili þeirra var ætíð fallegt og gestristnin annáluð. Þau eignuðust átta börn. Eitt þeirra, stúlkubarn, dó ungt. Elsti sonur þeirra Smári, sem var flugmaður, fórst í hinu hörmulega flugslysi í Ljósufjöllum. Það var þungt áfall fyrir fjölskylduna enda var hann hvers manns hugljúfi. Hin sex börn- in, öll vel af guði gerð, lifa móður sína sem þau elska og bera svo djúpa virðingu fyrir. Ég bið guð að styrkja Söebeck, börnin og fjölskyldur þeirra í sinni sorg. Erna mín var yndisleg kona. Hún stráði birtu og gleði í kringum sig enda spaugsöm, lífsglöð og bjartsýn, jafnvel þó að á móti blési. Vinátta okkar Ernu spannaði ævina alla, allt frá því við munum eftir okkur. Bernskuheimili okkar á Patró stóðu hlið við hlið, saman uppgötvuðum við undur veraldar, drullupolla, ána- maðka og síli – ævintýrin voru alls staðar, eins og Erna rifjaði upp í kveðjunni frá síðustu jólum. Hún minntist þar líka unglingsáranna, tímabundins aðskilnaðar þegar við urðum ástfangnar af mönnum okkar, stofnuðum heimili og sinntum barna- uppeldi, þó aldrei hafi orðið rof á vin- áttunni. Og hvernig við færðumst nær hvor annarri á nýjan leik þegar efri árin færðust yfir og við urðum aftur nágrannar. Er þetta kannski fyrir áhrif sömu stjörnu og lýsti vitr- ingunum til Jesú? spyr hún í jóla- kortinu. Hugur minn er uppfullur minninga um Ernu og hver og ein þeirra er svo sérstök og dýrmæt að engin leið er að gera þeim skil. Þær verða með mér það sem ég á eftir ólifað, þær munu ylja, kalla fram tár en miklu oftar bros og þakklæti fyrir þá hamingju sem Erna gaf. Ég sendi þér kæra kveðju, nú komin er lífsins nótt. Þig umvefji blessun og bænir, ég bið að þú sofir rótt. Þó svíði sorg mitt hjarta þá sælt er að vita af því þú laus ert úr veikinda viðjum, þín veröld er björt á ný. Ég þakka þau ár sem ég átti, þá auðnu að hafa þig hér. Og það er svo margs að minnast, svo margt sem um hug minn fer. Þó þú sért horfin úr heimi, ég hitti þig ekki um hríð. Þín minning er ljós sem lifir og lýsir um ókomna tíð. (Þórunn Sig.) Elsa Herborg Þórarinsdóttir. trúnaðarstörf á vegum flokksins eink- um þau sem snertu ungt fólk, skóla- og fræðslumál. Það var engin tilviljun því að fáum er gefin sú nærfærni sem alls staðar kemur fram í bókunum hans gagnvart ofurviðkvæmum til- finningabrigðum í ungum hjörtum ekki síst ef ástin er annars vegar. Stefán varð félagi í Rótarýklúbbi Hafnarfjarðar 33 ára árið1948, tveim- ur árum eftir stofnun. Hann hafði því verið rótarýfélagi í rösk 53 ár þegar hann lést. Ekki fór hjá því að honum væru falin trúnaðarstörf þar sem annars staðar. Hann var einn af þess- um 100 % mönnum sem við yngri fé- lagarnir lærðum að virða. Það er að segja hann sleppti aldrei fundi og mætti annars staðar ef hann komst ekki á fund í heimaklúbbi. Forseti klúbbsins var Stefán 1960–61. Nánast frá stofnun hefur Rótarýklúbbur Hafnarfjarðar veitt viðurkenningu þeim nemendum í skólum bæjarins sem hljóta hæstu einkunn á burtfar- arprófi. Sjálfgefið var að Stefán ann- aðist þessa athöfn. Þegar hann hafði kynnt fyrir klúbbfélögum nemend- urna, sem hann þekkti oftast í tvo til þrjá ættliði, lýsti hann starfi og stefnu Rótarý fyrir gestunum. Alltaf lagði Stefán áherslu á það við unga fólkið að þetta væru ekki verðlaun fyrir ein- kunnir, þótt góðar væru, heldur væru hér reyndir menn úr atvinnulífinu að viðurkenna ástundun þeirra og ást á verkefnum skólans sem væri forsend- an fyrir frábærum árangri. Stefán gegndi flestum embættum í klúbb- starfinu á meira en hálfrar aldar veru sinni þar. Eitt þeirra rækti hann af sýnilegri ánægju en það var starf söngstjóra sem hann hafði með hönd- um ásamt nafna sínum Jónssyni með- an beggja naut við og felst í að stýra almennum söng við upphaf hvers fundar. Þeir nafnarnir festu hefðina rækilega í sessi þegar þeir gáfu klúbbnum hundrað söngbækur sem Stefán tók saman árið sem klúbbur- inn varð fertugur 1986. Nafnbótina Paul Harris-félagi, sem klúbburinn leggur til fyrir vel unnin störf, hlaut Stefán árið 1985. Hann var umdæm- isstjóri íslenska Rótarýumdæmisins 1987–88. Í framhaldi af því tók hann saman Handbók íslensku rótarý- klúbbanna sem er grunnur að dag- legu starfi þeirra og væri erfitt að vera án. Þegar okkar klúbbur varð fimmtíu ára 9. október 1996 skrifaði hann sögu klúbbsins. Í afmælisritinu segir Stefán að Rótarý sé ekkert mannlegt óviðkomandi. Mér finnst að þar hafi hann best lýst sjálfum sér, kannski sem góðum rótarýmanni. Tvisvar sinnum veittu alþjóðasamtök Rótarý Stefáni viðurkenningu fyrir störf í þeirra þágu. Fyrra sinnið 1991, þá Paul Harris-orðu með einum saf- írsteini og seinna skiptið árið 1997 orðu með tveimur safírsteinum. Heið- ursfélagi RH var hann kjörinn sum- arið 2001. Þegar Stefán varð 85 ára 25. september árið 2000 færði hann öllum klúbbfélögum nýtt sjálfsævi- sögulegt smásagnasafn með áritun og góðum óskum. Þær óskir fylgja hon- um nú á braut. Við, félagar í Rótarý- klúbbi Hafnarfjarðar, kveðjum góðan vin með þakklæti og virðingu og stöndum með Huldu Sigurðardóttur, eftirlifandi eiginkonu Stefáns, ætt- ingjum og vinum á viðkvæmri skiln- aðarstund. Sigurþór Aðalsteinsson, forseti RH. Sumir menn eru þannig að þú legg- ur lykkju á leið þína, til þess að að njóta samveru með þeim. Og endur- fundir án tilefnis vekja með þér ánægju og gleði. Stefán Júlíusson, sem nú er kvadd- ur, var þess háttar maður. Af honum geislaði vinátta, hlýja og viska sem allir gátu notið og ég og mitt fólk fengum að eiga ríkulegan hlut í. Vin- átta Stefáns allar götur frá barnæsku var mér og mínum dýrmæt gjöf. Strákhnokki í barnaskóla lagði ég lykkju á leið mína heim úr skólanum, ef ég sá kost á því að rölta nokkurn spöl með Stefáni. Leiðin í skólann var styst niður Suðurgötu og upp Lækj- argötu en ef Stefán var á heimleið um svipað leyti og ég, kleif ég glaður með honum Brekkugötuna upp að Bröttu- götu til þess að „skeggræða“ við hann. Til þess hafði hann ávallt tóm og þolinmæði. Ekki man ég hvert var umræðuefnið, en hitt situr eftir að hann var uppalandi, mannræktunar- maður og heimsborgari. Himinklárt er að pilturinn ungi naut og nam af læriföðurnum á þessum göngutúrum, sem gjarnan enduðu á því að Stefán hjakkaði með stálbroddi regnhlífar- stafsins utan með grjóthnullungi á nefndum gatnamótum, svona til áherslu orðum sínum. Þannig voru hin fyrstu kynni. Stefán opnaði mörgum nýja heima. Skáldskapur hans og frásagnarlist voru ungum og öldnum uppspretta drauma. Menn fundu til með eða fundu sjálfa sig í persónum ritverka hans. Sú var tíð að Kári litli og hund- urinn Lappi voru hluti af lifandi til- veru allra uppvaxandi Íslendinga. Aðrar persónur ritverkanna snertu marga með ýmsum hætti. En Stefán skóp ekki bara örlög í ritverkum sín- um, heldur líka í hinum harða heimi dagsstrits og raunveruleika. Hann var eldheitur og óvæginn talsmaður lítilmagnans, róttækur umbótarsinni og fjandmaður kúgunar og helsis, hvort sem það átti sér rætur í kapítal- ískum öfgum eða kommúnistískri blindutrú. Hann var lýðræðissinnað- ur húmanisti og jafnaðarmaður. Óvæginn bardagamaður sinnar sann- færingar. Skeytin voru oft beitt og hinum særðu sveið stundum illa og létu skotmanninn stundum gjalda þess. Kannski var Stefán líka örlaga- valdur í lífi mínu. Hann gerði mig að leikara í einasta viðurkennda leikhlut- verki lífs míns, tólf ára gömlum, jað- arhlutverki með einni framsagnarlínu en ógleymanlegri minningu. Síðar fékk Stefán mig í prófkjör rétt ný- kominn úr háskólanámi, varla þrítug- an. Af því varð síðar nokkur pólitísk saga, en jafnframt reynsla, sem hefur gagnast víðar. Fundum okkar Stefáns og Huldu Sigurðardóttur eiginkonu hans bar oft saman með tilviljanakenndum hætti, bæði hér heima og erlendis, og alltaf nutum við samverustundanna. Samveran var ávallt áreynslulaus, eins og það væri jafnsjálfsagt að hitt- ast þá frekar en fyrr eða síðar. Þau augnablik sem gáfust voru góð gjöf. Það eru forréttindi og unaður að hafa fengið að njóta leiðsagnar, sam- veru og vináttu svo gjöfuls og góðs manns sem Stefán Júlíusson var. Fyrir það er ég og mitt fólk þakklátt. Við Irma vottum Huldu, Sigurði og fjölskyldu innilegustu samúð. Kjartan Jóhannsson.  Fleiri minningargreinar um Stefán Júlíusson bíða birtingar og munu birtast í blaðinu næstu daga. ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS Sími 581 3300 Allan sólarhringinn — www.utforin.is Suðurhlíð 35, Fossvogi Sverrir Olsen útfararstjóri Bryndís Valbjarnardóttir útfararstjóri Sverrir Einarsson útfararstjóri Landsbyggðarþjónusta. Áratuga reynsla.                      *.9    $' : # ; *,!&#'  "    -  '  *          /&         -- 0 1 6 ! &'  !  !  # :+, !!  # +'! 0 : 3 &'   ! $  "#  # :+, !&'  )  &# $ !! -  !  # # !  # :+, !!< 6 2 ( 5- &'  7'  # :+, !&'  *+, !  ! !    # :+, !&'   != 0 !3&'    6 &  !  !   +,-(&#     *             > .5 75 $ !  / ?* -# (  "    *     +  ' 0  & 1 * 62#!&#   !! :, !  ! & :, ! : ! :, !   ! ,22#:, ! 2     >  )5   /-!  "  3 %*    ' '        +  ' !!# > &'   !  > &'   !!  > ! 4 5                       75  -# (     ( &   * 676      # 3!  :+, !&'   !&'   :+, !  #:+,  8 "! #!!  : ! :, !   !   %-

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.