Morgunblaðið - 01.03.2002, Síða 46

Morgunblaðið - 01.03.2002, Síða 46
MINNINGAR 46 FÖSTUDAGUR 1. MARS 2002 MORGUNBLAÐIÐ ✝ Ásgeir Valdi-mar Björnsson fæddist í Reykjavík 13. febrúar 1914. Hann lést á Hrafn- istu í Hafnarfirði 22. febrúar síðast- liðinn. Foreldrar hans voru hjónin Ingibjörg Oddsdótt- ir húsfreyja, f. á Hliði í Garðahverfi 20. september 1883, og Björn Sigurðs- son trésmiður, f. í Hróarshjáleigu í Skagafirði 14. sept- ember 1874. Systkini Ásgeirs voru Sigurður Þorbergur, bók- sali í Reykjavík, f. 15. ágúst 1906, látinn, Oddur Hervaldur, f. 9. desember 1908, og Ingibjörg, f. 22. janúar 1916. Hinn 14. desember 1935 kvæntist Ásgeir eftirlifandi konu sinni, Dagbjörgu Þórarinsdóttur, f. í Reykjavík 30. júní 1916. Hún er dóttir hjónanna Sólveigar Júl- og nemi í Kennaraháskóla Ís- lands, f. 1966. 3) Sólveig Ásta leikskólakennari, f. 3. júlí 1942, maki Sigurður Guðmundsson byggingatæknifræðingur, f. 1938. Börn Ásgeir Valdimar bif- vélavirki, f. 1962, Dagbjörg Birna barnageðlæknir, f. 1964, og Marta Dögg leikskólakennari, f. 1971. 4) Bjarni Sigurður hæstaréttarlögmaður, f. 22. júlí 1948, maki Sigríður Petra Frið- riksdóttir, jarðfræðingur og framhaldsskólakennari, f. 1949. Börn Guðrún Björk héraðsdóms- lögmaður, f. 1972, og Friðrik Örn lögreglumaður, f. 1977. Ásgeir er borinn og barnfædd- ur Reykvíkingur. Hann var verslunarstjóri í Kiddabúð á ár- unum 1934 til 1944 og rak eigin verslun, Ásgeirsbúð á Baldurs- götu, á árunum 1944 til 1956. Þá hóf Ásgeir störf í Ölgerðinni Eg- ill Skallagrímsson hf. og starfaði þar í 33 ár, eða til ársins 1989, sem sölumaður og verkstjóri. Ás- geir bjó lengst af í Stigahlíð 14 í Reykjavík, eða þar til hann flutt- ist á Hrafnistu í Hafnarfirði ásamt konu sinni árið 2001. Útför Ásgeirs fer fram frá Frí- kirkjunni í Reykjavík í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30. íönnu Bergsveins- dóttur húsfreyju, f. í Mjóafirði 1891, og Þórarins Ástráðs Sæ- mundssonar vél- smiðs, f. á Ísafirði 1888. Börn Ásgeirs og Dagbjargar eru: 1) Björn Ingi, skrif- stofustjóri hjá Einari Farestveit og co., f. 18. febrúar 1934, d. 1977, maki Jóhanna Steindórsdóttir sjúkraliði, f. 1941. Dóttir Ragnheiður Birna tölvunarfræð- ingur, f. 1974. Þrjú fósturbörn, Ómar læknir, f. 1957, Leifur framkvæmdastjóri, f. 1960, og Hekla Björk starfstúlka, f. 1963. 2) Ásgeir Þórir, vélfræðingur hjá Varnarliðinu á Keflavíkur- flugvelli, f. 8. mars 1937, maki Guðrún Erlendsdóttir húsmóðir, f. 1935. Börn Ásgeir Erlendur, líffræðingur og húsasmiður, f. 1965, Sólveig Júlíanna, húsmóðir Ég sá þegar sumarið kvaddi, það sveipaði þokuhjúp um háreista borg og hlíðar og hvarf – út í hafsins djúp. Ég innti þess árla morguns hvort ei myndi von um frest; ég mætti’ ekki missa blómin sem mér væru’ í hjarta fest. Þá andaði svalt frá sænum – á svari varð engin bið: sú rót sem á reit þér í hjarta ei raskast þótt skiljum við. Svo hvelfdist hinn ljósi hjúpur um hverfið mitt döggum vætt. Ég fann að ég missti mikið en meira’ er þó stöðugt grætt. (Jakobína Johnson.) Kæri tengdafaðir, afi og vinur, þakka þér allt það góða sem við höfum átt saman í gegnum árin. Guð blessi þig og minningu þína. Ég mun, eins og ég lofaði þér, líta til með tengdamömmu eftir bestu getu. Jóhanna og Hekla Björk. Í dag fer fram útför tengdaföður míns, Ásgeirs V. Björnssonar. Fyrstu kynni mín af þeim heið- urshjónum, Ásgeiri og Dagbjörgu, voru fyrir rúmum 40 árum er ég kom á heimili þeirra í Stigahlíðinni og erindið var að bjóða einkadóttur þeirra, Sólveigu, á ball. Mér var strax tekið með þeirri alúð og hlýju sem einkenndi allt samband þeirra hjóna og eftir því sem árin liðu og barnabörnin komu til skjalanna má segja að varla hafi liðið sá dagur að ekki væri komið við hjá afa og ömmu í Stigahlíðinni. Heimilið í Stigahlíð bar þess glöggt merki að þar bjuggu miklir fagurkerar og málverk gömlu meistaranna víða á veggjum. Ásgeir og Jón Engilberts voru miklir mátar og fyrsta myndin sem við Sólveig, eiginkona mín, eign- uðumst og þau hjónin færðu okkur var einmitt verk eftir Engilberts sem heitir Sumardagurinn fyrsti og hefur skipað heiðurssess á okkar heimili alla tíð. Einn var sá staður hér á landi sem var Ásgeiri kærari en allir aðr- ir en það var Kjósin. Á stríðsárunum festi hann kaup á lóð úr landi Grjóteyrar við Með- alfellsvatn og var einn af frum- byggjunum þar. Þar reisti hann sumarhús en erf- itt mun hafa verið um byggingar- efni á þeim árum. Þarna var Dag- björg með börnin yfir sumartímann en Ásgeir kom með rútunni um helgar með vistir úr bænum. Mjólk- ina var hægt að fá á Grjóteyri. Eins og áður sagði geisaði heimsstyrjöld á þessum tíma og því þótti örugg- ara að vera í sveitinni en borginni. Löngu seinna byggðum við hjónin sumarhús á sömu lóðinni og átti því stórfjölskyldan margar ánægju- stundir þar saman. Ásgeir var mikill áhugamaður um trjárækt og þrátt fyrir erfiðar aðstæður tókst honum að koma upp dálitlum skógi á landinu og a.m.k. eru trén stór í augum lítilla barna sem trítluðu með afa og langafa um landið. Margar voru ferðirnar farn- ar út í skóg þar sem sest var niður og hlustað á afasögur. Ásgeir kunni ógrynni af sögum sem hann var óspar á að segja. Því var það er synir dóttur minnar, Dagbjargar yngri, fóru með for- eldrum sínum til framhaldsnáms til Ameríku að brugðið var á það ráð að fá afa til að segja sögurnar inn á snældur þannig að hægt væri að spila sögurnar fyrir strákana fyrir svefninn í Ameríkunni. Meðan á Ameríkudvöl langafastrákanna stóð lögðu langafi og langamma sitt af mörkum svo strákarnir gætu komið til Íslands á sumrin og notið þess að vera í afasveitinni. Seinustu liðlega 30 starfsárin vann Ásgeir hjá Ölgerðinni, bæði sem sölumaður og verkstjóri, og lengi vel eftir að hann var kominn á eftirlaunaaldur skrapp ég með hon- um einu sinni í viku upp í Ölgerð til að fá „öl á kútinn“ og voru þá strák- arnir í verksmiðjunni og stelpurnar á skrifstofunni tekin tali í leiðinni. Ásgeir átti einstaklega auðvelt með að umgangast og kynnast fólki og þann eiginleika hafa börn hans erft frá honum. En það kom að því að elli kerling fór að herja sífellt meir á þau hjónin. Því var það mik- ið lán er þau komust að hjá Hrafn- istu í Hafnarfirði fyrir tæpu ári en þar hafa þau notið frábærrar umönnunar hjá aldeilis frábæru fólki og er því góða fólki færðar þakkir frá okkur aðstandendum Ásgeirs og Dagbjargar. Nú fara í hönd erfiðir tímar hjá Dagbjörgu, tengdamóður minni, við þennan aðskilnað eftir nær 70 ára farsælt hjónaband en minningarnar um allar unaðs- og ánægjustund- irnar milda sorgina. Að endingu vil ég kveðja Ásgeir, tengdaföður minn og vin, með sömu orðum og hann sagði við mig skömmu fyrir andlátið, en þau voru: Þakka þér fyrir allt og allt. Sigurður Guðmundsson. Ó, undur lífs, er á um skeið að auðnast þeim, sem dauðans beið, að finna gróa gras við il og gleðí hjartað, vera til. Hve björt og óvænt skugga skil. Ei sá ég fyrr þau skil svo skýr. Mér skilst, hve lífsins gjöf er dýr að mega fagna fleygri tíð við fuglasöng í morgun hlíð og tíbrá ljóss um loftin víð. Og gamaltroðna gatan mín í geislaljóma nýjum skín. Ég lít að blómi í lágum reit og les þar tákn og fyrirheit þess dags, er ekkert auga leit. Ég svara Drottinn, þökk sé þér. Af þínu ljósi skugginn er vor veröld öll, vort verk, vor þrá að vinna þér til lofs sem má þá stund, er fögur hverfur hjá. (Þorsteinn Valdimarsson.) Það er erfitt að minnast hans afa míns í örfáum orðum, því margar voru góðu stundirnar sem við átt- um og ekki færri allar sögurnar sem hann sagði manni frá æsku sinni og ungdómsárum. Afi og amma í giftust ung að aldri, amma var um 18 ára og afi um tvítugt. Fljótlega fjölgaði í kotinu og samtals urðu börnin fjög- ur, þrír drengir og ein telpa. En ár- in liðu og börnin þeirra eignuðust sín eigin börn og þá varð hann afi minn í essinu sínu enda mjög barn- góður, eins og sönnum afa sæmir. Það skemmtilegasta sem hann upp- lifði var þegar öll fjölskyldan kom í heimsókn á sunnudögum. Þá tók hann það ekki í mál að fólkið yf- irgæfi heimilið fyrr en afi væri bú- inn að horfa á Stundina okkar með barnabörnunum og var ekkert í meira uppáhaldi hjá honum. Þarna áttum við frændsystkinin margar góðar stundir, annaðhvort í fangi afa eða við öll sitjandi saman á gólf- inu fyrir framan sjónvarpið. En barnabörnin eltust en afi ekki, enda var hann barn í hjarta. Hann yngd- ist alltaf með árunum. Á unglings- árunum varð ég afar fegin þegar kynslóð barnabarnabarna bjargaði mér frá Stundinni okkar, því í há- marki gelgjunnar vildi ég síður að það fréttist að ég sæti með afa og horfði á Stundina. En þetta var nú bara gelgjuskeiðið og risti ansi grunnt. Við afi og amma eyddum hins vegar, í staðinn, góðum stund- um saman og ræddum um áhuga- mál þeirra og mín. Hann afi var mjög góðhjartaður og gamansamur og muna margir eftir honum þegar hann rak Ás- geirsbúð á Baldursgötunni, á sínum tíma. En seinna meir lá leiðin í Öl- gerð Egils Skallagrímssonar þar sem afi vann allt fram á eftirlauna- aldur. Á þessum árum var kátt í kotinu og barnabörnunum fannst ÁSGEIR V. BJÖRNSSON ✝ Anna Jónsdóttirfæddist í Vina- minni á Stokkseyri 2. júlí 1907. Hún lést á Landspítalanum við Hringbraut 13. febr- úar síðastliðinn. For- eldrar hennar voru hjónin Jón Stur- laugsson útvegs- bóndi, formaður og hafnsögumaður í Vinaminni á Stokks- eyri, f. í Starkaðar- húsum 13. nóvember 1869, d. 5. ágúst 1938, og Vilborg Hannesdóttir frá Skipum í Stokks- eyrarhreppi, f. 24. júní 1873, d. 18. mars 1949. Systkini Önnu voru Sturlaugur stórkaupmaður, f. 10. desember 1895, d. 13. júní 1968; Sigurbjörg húsmóðir, f. 29. júlí 1899, d. 2. maí 1966; Snjáfríður ráðskona, f. 10. ágúst 1901, d. 7. september 1988; Guðlaug hjúkrun- arkona, f. 19. maí 1903, d. 4. sept- ember 1979; Guðmundur vélfræð- ingur, f. 25. júlí 1905, d. 7. janúar íusdóttir. Barn: Anna Stella. Maki II: Eygló Hallgrímsdóttir. Börn: Örn, Benedikt, Laufey og Sóley. Maki III: Margrét Grettisdóttir. Barn: Rakel. 3) Hannes, f. 10. maí 1935, maki: Borgþóra Gréta Ósk- arsdóttir. Börn: Anna María, Við- ar, Óskar og Vilborg. 4) Klara Ólafía, f. 11. júlí 1939, maki Sig- urjón Þórarinsson. Börn: Birgir, Ólafía og Sigurjón. 5) Ólöf, f. 11. desember 1943, d. 14. mars 1981, maki Björn Matthíasson. Börn: Sigurður Freyr, Matthías, Lilja Björk og Sturla Þór. 6) Benedikt, f. 16. apríl 1945, maki I: Guðrún Erla Þormóðsdóttir, látin. Börn: Laufey og Benedikt. Maki II: Sigríður Kristófersdóttir, látin. Afkomend- ur Önnu eru 80 talsins. Anna ólst upp á Stokkseyri. Hún lauk verslunarprófi frá Verslunar- skóla Íslands 1925. Anna starfaði hjá Landsíma Íslands og sem ritari hjá Sturlaugi bróður sínum í fyr- irtæki hans, Sturlaugur Jónsson og Co hf., þar til hún stofnaði heimili. Anna bjó lengst af með fjöl- skyldu sinni á Laugavegi 41a, síð- ar flutti hún á Kleppsveg 121, en flutti í Furugerði 1 árið 1991. Útför Önnu fer fram frá Hall- grímskirkju í dag og hefst athöfn- in klukkan 13.30. 1940; Hannes járn- smiður, f. 8. júní 1909, d. 18. janúar 1933; Hannesína Sigur- björg, f. 19. ágúst 1910, d. 7. apríl 1936; Sigrún, f. 1. júlí 1912, d. 19. október 1912; og Jón skipstjóri, f. 7. júní 1915, d. 15. júní 1993. Anna giftist 1. nóv- ember 1930 Benedikt Benediktssyni, vél- stjóra og útgerðar- manni, síðast bifreið- arstjóra, f. í Gerðum í Garði í Gullbringusýslu 6. septem- ber 1907, d. í Reykjavík 27. maí 1987. Foreldrar hans voru hjónin Benedikt Sæmundsson, formaður í Gerðum í Garði, og kona hans Hansína María Senstíus frá Skaga- strönd. Börn Önnu og Benedikts eru: 1) Vilborg, f. 12. mars 1931, maki Halldór V. Jóhannsson. Börn: Anna Jóna, Guðlaug, Jón og Magnea. 2) Karl Gottlieb Senstíus, f. 1. júlí 1933, maki I: Ellen Júl- Fáar manneskjur hef ég hitt á lífsleiðinni sem ég get kallað hinar sönnu hetjur hins daglega lífs. Anna Jónsdóttir var ein af þeim. Ég hitti hana fyrst snemma á sjöunda ára- tugnum þegar hún bjó í litlu bakhúsi við Laugaveginn, þar sem hún hafði alið upp sín sex börn, oft við kröpp kjör. Hún hafði komið þeim öllum á legg með miklum sóma, miðlað þeim af sinni bjargföstu skapgerð sem þau búa enn að í dag. Anna átti svo sannarlega erfiðan mann, hann Benedikt. Hann barðist við Bakkus karlinn og mátti lengi ekki á milli sjá hvor hefði betur. Sama var þó hvernig orrustan gekk, alltaf stóð Anna og gætti bónda síns og hélt heimilinu saman. Gestrisin var hún með afbrigðum, enda lá heimilið á Laugaveginum í alfaraleið. Alltaf heitt á könnunni og eitthvað til með kaffinu, þannig að gestir og gang- andi voru oft fjölmennir og umræð- ur hinar fjörugustu. Barnahópurinn hennar var einn sá samheldnasti sem ég hef kynnst, enda hittust börn hennar, tengdabörn og síðar niðjar hennar heima hjá henni við öll hugsanleg tækifæri, seinni árin eftir vinnu á föstudögum og var þá glatt á hjalla. Og sorgarstundirnar fengum við líka að reyna saman. Árið 1981 dó Ólöf, kona mín, og dóttir hennar. Anna stóð við hlið mér í gegnum allt veikindastríð og leiðarlok Ólafar. Eins og klettur í hafinu. Lét aldrei á sér bilbug finna. Árið eftir missti hún Erlu, tengdadóttur sína, eftir að hafa iðulega setið yfir henni á sjúkrahúsi síðustu sólarhringana. Aftur kom það í hennar hlut að hugga aðra og miðla af styrk sínum. Hún var trúuð kona en flíkaði trú sinni aldrei við aðra. Hygg ég að trúin hafi verið henni sá styrkur sem bar hana gegnum lífið. Nú er Anna horfin til nýrra heima og nýrra verkefna. Þeir sem trúa á líf eftir þetta líf geta lifað í vissu þess að nú tekur hún á nýju um- hverfi með sama hugrekki og gleði og hún gekk til verka sinna í þessu lífi. Ég votta fyrrum tengdafólki mínu dýpstu samúð. Björn Matthíasson. Mig langar með nokkrum orðum að kveðja Önnu Jónsdóttur, sem andaðist á Landspítalanum við Hringbraut miðvikudaginn 13. þ.m. Hún var gift móðurbróður mínum Benedikt Benediktssyni, sem er lát- inn fyrir allnokkru. Þau góðu hjón bjuggu lengst af á Laugavegi 41A hér í borg. Ég á þeim hjónum mikið að þakka. Þegar ég sveitadrengur- inn kom til Reykjavíkur árið 1941, vegalaus og heimilislaus með þá ætl- an að taka inntökupróf í Versluna- skóla Íslands, skutu þau yfir mig skjólhúsi, þrátt fyrir að fyrir væri allstórt heimili og naut ég þeirra umönnunar og verndar, sem ég væri einn af fjölskyldunni allan þann tíma sem ég var í skóla. Auðvitað lenti þessi fjölgun og auknu umsvif á heimilinu mest á húsmóðurinni, en á það var aldrei minnst eða búist við að nokkurt end- urgjald kæmi fyrir. Anna Jónsdóttir var stórbrotin og skapföst kona, sem ekki hafði mörg orð um hlutina, en mætti þeim með jafnaðargeði og æðrulaust. Ég hefi oft hugsað um það hvað ég stend í mikilli þakkarskuld við þessa hjartastóru konu. Skuld sem aldrei verður greidd með veraldleg- um gjaldmiðli en oft er það þannig að stærstu lífsgildin eru aldrei end- urgoldin. Einhvern veginn hafði ég það á tilfinningunni að einu launin sem henni væru nokkurs virði væru þau að ég stæði mig vel í skóla og vegnaði vel í lífinu, en á það var heldur aldrei minnst. Kæra Anna, þú lifðir langan dag og oft strangan, lífið er ekki alltaf dans á rósum. Þegar ég hitti þig í 90 ára afmæli þínu, sagðir þú við mig að þú værir sátt við allt og alla og værir umvafin ástúð barna þinna, tengdadætra, tengdasona og barna- barna. Kona mín og ég sendum þeim öll- um hlýjar samúðarkveðjur. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem.) Hilmar Ó. Sigurðsson. ANNA JÓNSDÓTTIR

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.