Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 24.12.1939, Qupperneq 15

15
ALÞÝÐUBLAÐSINS
skófluna og korfði á Albertsen
óttasleginn.
Gamli maðurinn svaraði ekki,
en þrýsti tréhandfanginu á
á hemlunum lengra niður, svo
að gneistar flugu af hjólunum.
— Hvers vegna nemið þér
staðar? hrópaði kyndarinn enn
hærra.
Gegn öllum reglum nam lest-
in staðar í Sindal.
Án þess að segja orð, steig
gamli maðurinn út úr lestinni.
Stöðvarstjórdnn kom hlaup-
andi.
— Gott kvöld, Albertsen,
hvers vegna nemið þér staðar
hér?
Albertsen gekk fram hjá
honum og inn í biðsalinn.
— Hér megið þér ekki nema
staðar. Lestin verður að halda
áfram, þér megið engum tíma
eyða.
Það var dimmt í biðsalnum.
Albertsen litaðist um, eins og
hann væri að leita að einhverj-
um.
Hann opnaði skrifstofudyrnar
og sagði við aðstoðarmanninn:
— Komið með ljós inn í bið-
salinn.
Hann fór aftur út á götuna.
Nei, Mortensen var ekki hér.
Hann var farinn og kom ekki
aftur. Albertsen gekk aftur inn
í biðsalinn og í sama bili var
kveikt þar.
Stöðvarstjórinn kom nú aftur
inn.
— Hvað á þetta að þýða, Al-
bertsen?
— Ég kem strax, sagði gamli
maðurinn. — Gefið mér glas af
vatni. Ég er ekki vel heilbrigð-
ur, það er allt og sumt.
— Getið þér haldið áfram?
— Já, auðvitað. Við getum
ekki beðið hér. Lestin verður
•að halda áfram.
— Hvenær getið þér lagt af
stað?
— Eftir tvær mínútur.
— Ágætt, þá nefnum við
■enga töf.
Stöðvarstjórinn fór.
jK EGAR lestarstjórinn hafði
tæmt glasið, tók hann eftir
því, að jólaskraut var í biðsaln-
nm. Á borðinu stóð ofurlítið
jólatré. Hann hafði ekki heldur
tekið eftir því, að gömul kona
sat í horninu milli spegilsins
og dyranna. Albertsen settist
á litla legubekkinn og lagði húf-
una sína á borðið.
— Gott kvöld, sagði hann.
— Gott kvöld. sagði hún. —
Röddin var stillileg. Albertsen
leit upp. Hann leit á hana, að-
eins leít á hana. Hanri ’ líkt og
andaði að sér hinni mildu r.ó,.
sem stafaði frá þessari gömlu,
slitnu konu. Hann horfði á
svarta sjalið og andlitið, sem
ljómaði undir svartri skýlunni.
— Ætlið þér að ferðast,
spurði hann.
— Já, ég ætla til Álaborgar.
sagði konan.
— Til Álaborgar?
— Já, en ég kom of seint,
missti af farþegalestinni og
hraðlestin stanzar ekki hér.
— Jú, hún bíður hérna úti.
— Er það?
Albertsen stóð á fætur. —
Við skulum hraða okkur.
Þau fylgdust að út í lestina.
— Mér þótti það svo leitt, því
að ég ætlaði til Álaborgar að
sækja son minn. Hann er að
koma heim frá Ameríku.
— Einmitt það.
Lestinn rann af stað.
Á aðfangadag leið Albertsen
betur. Honum leið svo vel, að
hann hætti við að fara til lækn-
isins, enda þótt hann hefði
verið búinn að ákveða það. —
Hann var að borða hádegisverð
ásamt starfsbræðrum sínum,
áður en hann lagði af stað með
lest nr. 25 frá Friðrikshöfn.
Þegar hann kom á járnbraut-
arstöðina var þar mikil þröng.
Margir ætluðu að ferðast með
lestinni. Þar voru menn með
stórar ferðatöskur, útlendings-
legir í sniðunum. Sumir voru
alveg eins og Ameríkumenn.
Meðan Albertsen beið eftir því
að hægt væri að leggja af stað,
varð honum hugsað til konunn-
ar, sem hann hafði hitt á Sindal-
stöðinni. Hún ætlaði til Ála-
borgar til þess að taka á móti
syni sínum, sem var að koma
frá Ameríku. Rétt var nú það.
Það hlaut að hafa komið skip
að vestan.
Maður í þunnum frakka kom
gangandi með stóra handtösku
og nam staðar hjá lestinni.
— Gott kvöld sagði hann
með erlendum málhreim. —
Þetta er þó vænti ég ekki Al-
bertsen lestarstjóri?
Gamli maðurinn starði á
komumann. Honum fannst
hann kannast við röddina.
— Jú.
— Gott kvöld, pabbi, það er
Helmuth.
— Helmuth?
Albertsen starði.
— Já, sagði sonurinn — ég
er kominn alla leið frá Seattle.
Ég hefi verið í meir en þrjár
vikur á leiðinni.
— En — garnli maðurinn gat
ekki trúað sínum eigin augum
— ert :það þúy drengur minn.
—■ Welþ það er ég.
. i . Frh:. á 18- síðu.
r
GLEÐILEG JÓL!
Verzlunin Brynja.
GLEÐILEG JÓL!
Landssmiðjan.