Morgunblaðið - 31.08.1966, Blaðsíða 24

Morgunblaðið - 31.08.1966, Blaðsíða 24
24 MORGUNBLAÐIÐ Miðvikuda£mr,31. ágúst 1966 FÁLKAFLUG EFTIR DAPHNE DU MAURIER — Það skal ég sannarlega gera, sagði hún, — og hvað sem öllu öðru líður, þá þarí maður- inn minn að vita allt fyrirkomu lagið út í æsar, jafnvel þótt hann geti ekki verið viðstaddur hátíðahöldin sjálfur. Hlustið þér á ..,, Samtalið uppi var þagnað. Fótatak heyrðist eftir gólfinu þar og fram að stiganum. Loks kom það niður stigann. — Hann er að koma niður, sagði hún. — Og hann, sem má ekki ganga upp og niður stiga. Hún gekk hratt til dyranna, en sneri þá við. — Hann veit ekki, hver þér eruð, sagði hún, — og þar á ég við skyldleika ykkar Aldos___Og roðinn kom af tur upp í kinnar hennar. Ég sagði honum, að einhver maður hefði komið í einhverjum erinda- gerðum, og að ég vissi ekki, hver hanh væri. Ég tók Ósjálfrátt þátt í sekt- árkennd hennar. _Ég elti hana að. dyrunUm. — Ég er að fara, sagði ég. +— Nei, ekki strax. Það er ekki svigrúm til þess. "^ið gengum út í forstofuna. Rektorinn var þegar kominn niður í miðjan stigann. Hann hefði getað verið hvar sem var milli hálfsextugs og hálfsjötugs, herðabreiður, meðalhár, með faileg augu og reglulegt andlits- ;fall:mannsr sem hefði getað ver- lð láglegur-yngri og var það enn, fenda þótt grái liturinn á andlit- inu gæfi trl kynna nýafstaðin veikindi. Svipurinn bar vott um vald og fyrirmennsku manns, sem hlýtur ósjálfrátt að vekja virðingu og velvild, jafnvel hrifn ingu. Ég fann æ meir til sektar minnar. — Þetta er hr. Fabbio, sagði kona hans, er hann kom auga á mig og stanzaði. — Hann kom með skilaboð viðvíkjandi bóka- safninu, þar sem hann vinnur nú í bili. Hann var alveg að fara. Ég hneigði mig ósjálfrátt, því að fararstjórakurteisin kom strax upp í mér. Frúin hristi höfuðið. — Læknarnir sögðu að þú mættir ekki koma niður, Gasp- are, sagði hún ávítandi. — Ég heyrði, að þú svaraðir í símann. Þú hefðir átt að kalla á mig. Hann komst nú alla leið niður stigann og stóð milli okkar 1 forstofunni. Hann heilsaði mér með handabandi og fallegu aug- un rannsökuðu mig, en svo sneri hann sér að konu sinni. — Ég hefði þurft að taka þetta símtal hvort sem var, sagði hann. — Ég er hræddur um, að það hafi verið slæmar fréttir. Ég reyndi að þurrka sjálfan mig út, en hann stöðvaði mig. — Farið þér ekki, sagði hann, — þetta var ekki persónulegt mál, heldur var það sorglegt at- vik. Einn stúdentinn fannst dauð ur í morgun fyrir neðan leik- húströppurnar. Frúin rak upp óp af hryllingi. Verzlunarhúsnæði til leigu Til leigu húsnæði fyrir nokkrar verzlanir miðsvæðis í Austurborginni. Gott geymslu rými getur f ylgt hverri verzlun. — íverzl- unarhúsi þessu verða 15—20 verzlanir. — t<ysthafendur sendi nöfn sín til afgr. Mbl. fyrir 3. sept. nk., merkt: „Verzlunarhús- næði — 4105". Kynnið yður nýju Lada saumavélina. Lada hefur 'rjálsan arm. miðsvæðis í austurborginni. Gott geymslu- Áutomatic kr. 5.650,00. Zig Zag kr. 4.950,00. Boldur Jónsson sf. Hverfisgötu 37 — Sími 18994. — Mundu að högg undir beltisstað eru bönnuð. — Þetta var lögreglustjórinn í símanum, hélt hann áfram. — Hann var nýbúinn að frétta, að ég væri kominn, og tilkynnti mér, eins og rétt var, hvað skeð hafði. Hann sneri sér að mér. — Svo virðist, sem útgöngubann hafi verið sett á í gærkvöldi, vegna leiðinlegra atburða, fyrr í vikunni, og allir stúdentarnir, nema þeir, sem höfðu útgöngu- leyfi, fengu skipun um að vera komnir í garðana eða heim til sín klukkan níu. Þessi piltur og ef til vill fleiri, höfðu bannið að engu. Hann hlýtur að hafa orð- ið hræddur, er hann heyrði í lögreglunni, og tekið til fótanna, og þá farið beinustu leið, sem svo vildi til, að voru þessar bölvuðu tröppur. Hann hrasaði og datt niður eftir þeim öllum og hálsbrotnaði. Lákið fannst snemma í morgun. Rektorinn seildist eftir stafnum sínum, sem frú Butali rétti honum. Hann gekk svo hægt inn í stof- una, sem við vorum nýkomin út úr. Við eltum hann. — Þetta er alveg hræðilegt, sagði hún, — að þetta skyldi þurfa að koma fyrir, einmitt núna, rétt fyrir hátíðina. Hefur þetta verið tilkynnt? — Það verður komið út um allt fyrir hádegí, svaraði maður inn hennar. Slíkt sem þetta er ekki hægt að þagga niður. Lög- reglustjórinn kemur hingað að vörmu spori til að ræða málið. Frúin setti stól við borðið og hann settist á hann. Grái litur- inn á andlitinu á honum virtist hafa færzt I aukana. — Ég verð að kalla saman fund í Háskólaráðinu, sagði hann. Mér þykir þetta leitt, Livia. Þú þarft að vera mikið í símanum fyrir mig. Hann klappaði á hönd ina, sem lá á öxl hans. — Auðvitað, svaraði hún en sendi mér um leið örvæntingar- fullt augnatillit. — Ég get nú ekki trúað, að þetta útgöngubann hafi verið nauðsynlegt, sagði rektorinn. Ég er hræddur um, að óþarfleg hræðsla hafi gripið Háskólaráð- D- -a ið, með þeirri óhjákvæmilegu afleiðingu, að sumir stúdentarn- ir hafi risið upp á afturfótun- um, og þar af hafi þetta slys stafað. Var mikil ókyrrð í bæn- um? — Það voru ýmsir hópar tals- vert fjörugir, sagði ég. — Það virðist vera talsverður rígur milli V og H annarsvegar og Lista- og Kennaradeildarinnar hinsvegar. Og þetta útgöngu- bann, sem var skellt svo snögg- lega á, vakti mikla óánægju. Það var ekki um annað talað í mat- stofunni í gærkvöldi. — Einmitt, sagði rektorinn, — og þeir fjörugri óskuðu öllum yfirvöldum norður og niður. Ég hefði gert það sama, þegar ég var stúdent. Hann sneri sér að konu sinni. — Það var drengur- inn hans Marelli, sem fannst dauður, sagði hann. — Þú manst eftir honum Marelli. Við vorum í einu hótelinu hans fyrir, einu eða tveimur árum. Ég þekki nú ekkert til drengsins, sem var hér á þriðja ári, en Elia segir mér nánar frá því. Þetta er mikil sorg fyrir for- eldrana. Eini sonurinn. Ég yar skraufþurr í kverkun- um. Ég bergmálaði þessi með- aumkunarorð með sjálfum mér. Nú var hún ekkert áfram um það lengur, að ég færi. Ef til vill gat nærvera mín dreift eitthvað fyrir manninum hennar. — Hvenær kemur læknirinn?, spurði hann. — Hann sagði klukkan hálf- ellefu. Þá getur hann komið á hverri stundu, sagði hún. —Ef lögreglustjórinn kemur á undan honum, verður læknin inn að bíða, sagði maður henn- ar. Vittu hvort þú nærð ekki 1 hann heima hjá honum — en ef ekki, þá er hann líklega í spítal- anum, og getur gengið þaðan og hingað. Það er ekki nema tvær mínútur. Hún dokaði ofurlítið við áður en hiún gekk út og sýndi mér aðvörunarauga um leið. Það hefði getað þýtt, að ég mætti ekki þreyta hann. Það hefði líka getað þýtt, að ég mætti ekki minnast á Aldo. Mig langaði til einkis annars en komast burt áð ur en lögreglustjórinn kæmi. En fyrst varð ég að bera upp er- indi mitt. — Þetta slys, rektor .... Þýð- ir það sama sem að hátíðinni verði aflýst? Hann hafði tekið upp smávind- iT og var önnum kafinn að kveikja í honum. Það leið andar- tak, áður en hann svaraði. — Það kemur varla til greina sagði hann. — Það eru eitthvað um fimm þúsund stúdentar í Ruff- ano-háskóla og að fara að af- lýsa aðalhátíðinni þeirra, vegna eins slyss væri of móðursýki- kennt. Það væri ekki heppilegt tiltæki. Hann saug vindilinn og hleypti brúnum. En, endurtók hann. — þér getið verið alveg viss um, að við förum ekki að aflýsa hátíðinni. Takið þér kannski þátt í henni sjálfur? Mér kom þessi spurning á óvart. Hvössu augun boruðu mig í gegn. — Ég veit það ekki fyrir víst. Donati prófessor kynni að vilja fá mig i eitthvert smáhlut- verk. hvert sem þer farið hvenær sem þer farið hvernig sem þer ferðist AIMENNAR TRYGGINGARÍ? PÚSTHQSSTRIETl 9 SÍM! 17700 ¦fr ferðaslysatrygging

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.