Morgunblaðið - 26.07.1968, Blaðsíða 22

22
MORGUNRLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 26. JÚLÍ 1968
Minningargrein um
Steingrím Björnsson
Fæddur 22. desember 1946
Nínu Guðrúnu
Gunnlaugsdóttur
Fædd 8. janúar 1948.
Fórust bæði í flugslysi 15. júlí 1968
Verða jarðsett á föstudag 26. júlí 1968
„Er þegar öflgir
úngir falla.
Sem sígi í ægi
sól á dagmálum".
Svo orti Bjarni Thorarenseni, á
sinum tima vi0 lát ungmennis.
Það er júlímorgun, og tiltölu-
tega góðviðri, íslendingar hefja
störf eins og venja er til, og fæst
ir ugga að sér.
t
Maðurinn minn, - og faðir
okkar
Magnús Jónsson
vörubílstjóri
andaðist 24. þ.m.
Fanney Guðmundsdóttir
og börn.
t
Faðir okkar
Halldór Jónsson
frá Amgerðareyri
Rauðarárstig 36
lézt í Landsspítalanum 24.
júli.
Börnin.
t
Konan mín
Ástdís Sigurðardóttir
Jaðarbraut 19, Akranesi
verður jarðsungin frá Akra-
neskirkju laugardaginn 27.
júlí kl. 2. Blóm og kransar,
vinsamlega afþakkað, en
þeir sem vilja minnast henn-
ar, láti Slysavamafélag ís-
lands njóta þess. Fyrir hönd
barna, tengdabama og barna-
barna.
Haukur Ólafsson.
t
Jarðarför
Valdimars Gíslasonar
múrarameistara
Keflavík
og minningarathöfn um
Helga Valdimar Jónsson
Siglufirði
fer fram frá Keflavíkurkirkju
laugardaginn 27. júlí kl. 2
síðdegis.
Kristín G. Valdimarsdóttir,
Kolbrún Valdimarsdóttir,
Dröfn Pétursdóttir,
Jón A. Valdimarsson,
Guðrún Sigurðardóttir.
Þó er nokkur hópux fólks sem
veit annað, það er voðafregn, það
hefir týnzt flugvél með fjórum
ungmennum.
Við, sem eigum frændur og
vini, skeMumst. Það er allt í ó-
vissu, og óvissan er kveljandi,
en vonin er sterk, ef tii vill hefir
iitla flugvélin getað nauðlent.
Það er hafin ein víðtækasta leit
sem um getur, og svo kom fregn-
in, sem aiþjóð veit, okkur setur
hljóða.
I dag eru kvödd ungmennin,
Seingrímur Björnsson og Nína
Guðrún Gunrjlaugsdóttir.
Steigrímur er fæddur 22. des.
1946 en Nína er fædd 8. jan.
1948.
Á Reykhólum við Kleppsveg
búa hjónin Ragnhildur Sóley
Steingrímsdóttir og Björn Ólafs-
son, þeim er færður sonur í jóla-
gjöf. Sveinninn ungi er vatni aus
inn og skirður Steingrímur. Það
þótti sjálfsagt, það er ríkjandi
nafn í ættinni, það nafn hafa bor
t
Útför
Katrínar Fjeldsteð
málarameistara
fer fram frá Dómkirkjunni
kl. 3 i dag.
Fyrir hönd vanadamanna.
Lára Hákonardóttir.
t
Eiginmaður minn og faðix
okkar
Óskar Jakobsson
Nýbýlavegi 34 A, Kópavogi
sem fórst af slysförum 20.
júlí verður jarðsunginn frá
Fossvogskirkju laugardaginn
27. 7. kl. 10.30.
Þeim sem vildu minnast hins
látna er vinsamlegast bent á
Slysavarnafélagið.
Guðríður Arnadóttir,
og börn.
t
Innilegar þakkir til allra
þeirra, sem heiðruðu minn-
ingu
Þorleifs Erlendssonar
kennara frá Jarðlangsstöðum
við útför hans.
Sérstaklega þökkum við
starfsfólki Elli- og hjúkrun-
arheimilisins Grundar, sem
af alúð og nærfærni annað-
ist hann síðustu stundirnar.
Vandamenn.
ið gáfu- og hreystimenn. í fyrstu
óist sveinninn ungi upp í faðmi
sinnar góðu og mikilhæfiu móður
— á Reykhólum — sem varð oft
að annast ein um uppeldi bama
sinna, sökum fjarveru bóndans á
sjónum.
Síðar kom að því, sem þótti vel
ráðið, þegar afi og amrna á Elliða.
vatni tóku drenginn öðrum þræði
í fóstur, og mótti segja að uippfrá
því væri hann til skiptis hjá
þeim og móður siinni, þar tii skóla
ganga hófst, en uppfrá því, var
það hún sem mótaði unga mann-
inn fyrir lífið.
Á fyrstu uppvaxtar ánunum að
Elliðavatni, sýndi ungi sveinninn
mikinn lifsiþrótt, þurfti því vel
að vanda uppeldið.
Þar réði ríkjum Steingrinuur
Pálsson, Erlingssonar sundkenn-
ara í Reykj avík og Kristínar Jóns
dóttir bónda að Loftsstöðum.
Þar fór saman mikil stjómsemi
ráðdeild og dugnaður.
Húsbóndinn hafði gjarnan
sveininn sér við hlið úti við og
kenndi honum margskmgna lífs-
speki, því maðurinn er fróðiur
vel og skáldmæsltur, enda ekki
fjær skáldinu Þorsteini Erlings-
syni að skyldleika en bróðurson-
ur.
Þegar kvölda tók og inn var
komið, tók húsfreyjan að sér um
önnun drengsins, og mátti segja
að það sem annað, færi ekki úr-
hendis innandyra að EUiðavati.
Ek'ki spillti heldur, hvað móð-
irin var oft hjá syni sinum lang-
dvölum að Elliðavatni og þótti
hennar i úm jafnan vel skipað.
Þegar aknennri skólagöngu var
lokið, hófst hin eiginlega lifsbar-
átta, og sýndi Steingrímur þá
fyrst hvað í honum bjó, enda
duldist engum er til þekkti, að
hann hafði að geyma mikinn hag
leiksmann. Þ\ú var það, að hann
hóí nám í vélstjórn og lauk prófi
í þeim grein.
Eins og algengt er, um unga
menn, sem nýlokið hafa námi,
t
Þökkum auðsýnda samúð
við andlát og jarðarför syst-
ur minnar
Sigríðar Guðmundsdóttur
Melgerði 19
Sérstaklega öllu starfsfólki
á Elli- og hjúkrunarheimilinu
Grund fyrir hjálp.
F.h. Systkina og annarra
vandamanna.
Grímur Guðmundsson.
t
Innilegar þakkir fyrir aúð-
sýnda samúð og vinarhug við
andlát og jarðarför móður
okkar, tengdamóður, ömmu
og langömmu,
Kristínar Jónsdóttur
Grettisgötu 31
Sérstakar þakkir færum
við starfsfólki Borgarsjúkra-
hússins, deild 7 A, sem veitti
henni sérstaklega góða um-
önnun síðustu ævistundimar.
Börn hinnar látnu.
er þeim ekki fengin rósum sbráð
verfeefni, þá fyrst reynir á hæfni
mannsins, þegar hann stendur
einn og ósbuddur við óleyst verk-
efni og stenzt eldraunina.
Strax að námi loknu, réðst
hann vélstjóri á fiskilbát, og
gegndi því starfi nokkum tíma
og var til þess tekið af þeim er
gerzt þekktu, að þó vélar væru
miður góðar þegar la-gt var í
fyrsta róður, var komið úr þeim
síðasta með fægðar góðvélar.
Þannig var alfeldur stígandi í
lifi SteingTÍms.
Efcki undi Steingrímjux lengi á
sjónum, hann hafði hærra tak-
mark, hann vildi vera og varð
sjálfs síns húsbóndi, enida urðu
hér þáttaskiil.
Um þetta leyti kynnist hann
ungri, undurfaguiri og góðri
stúlku, Nínu Guðrúnu frá Sauðá
á Vatnsnesi. Þau setjast að í húsi
afa og ömmu að Salvogsigrunni 3
í Reykjavík, en þar á möðirin
einnig heima, og seinni maður
hennar Hjálmar Bjarnason, svo
nú var fjöilskyldan aftur samein-
uð eins og forðum á Elliðavatni.
Þannig hélt sóiin áfram að hækka
á lofti.
Dúna, eins og Nína Guðrún var
nefnd, fór eins og sólargieisli um
'húsið, öllum þótti vænt um hana,
hvar sem hún fór, þar var mikil
staðfesta, enda kom það sér veí,
því unnustinn hélt sama lífs
krafti, þar brann eldur, það var
flug í huga og mikið aðhafst.
Fyrir rúmu ári keypti hann at-
vinnutæki, með aðistoð Gunn-
laugs föður Dúnu, og hóf þax með
sjáifstæðan atvinnureksbur hér á
höfuðborgarsvæðinu, bæði hjá
Landssíma íslands, Mosfells-
hreppi og fleiri aðilum. Mikið var
að gera, allir vildu fá Steingrím
til að vinna, afköstin voru ó-
venjuleg, því meðalmennska
fannst engin.
Þar fór saman lagni og áhugi,
og ekki vantaði haga hönd tii að
gera við verkfæri ef eitthvað fór
aflaga, þar var ekki staðið og
beðið eftir utanaðkomandi íið-
stoð, þar léfeu fimar listamanns-
hend/ur um lykla og rær.
Þegar heim var komið að
kvöldi, biðu skillaboðin, meiri
vinna, fleiri viðskiptavinir, vax-
andi vinsældir.
Þá kom sér vel að eiga sam-
henta fjölskyldu, allir lögðust á
eitt með að fyrirtækið yrði traust
þar komu til mikil og góð ættar-
tengsl, enda standa styrkar ættir
að Steingrími og Dúnu, bæði
norðanlands og sunnan.
Uppruni og ættir eru eins-
konar hljómbotn í hljóðfæri lófs-
ins, enginn strengur hljómar fag-
urt, hversu gott sem efnið er í
honum, nema hann sé þaninn a
vandaðan hljómbotn.
Þessir tveir, — að mörgu leyti
— ólíkir strengir, gáfu alltaf fagr
an og mikinn hljóm.
Þar fór allta saman, vandaður
efniviður og mjúkum höndum
farið um viðkvæma strengL
Lífið harmonerar svo fagur-
lega.
Þá hefst síðásta ferðin, það er
sumiarkvöld, og stefnt til hæða,
hugurinn er mikilil, en tær og báíð
ur, það er stefnt hærra og hærxa
þar til strengirnir breista.
Það kveða við hreinir, fagriir
tónar. Svo er allt hljótt.
Ferðin heldur áfram, undir
handleiðslu guðs almáttugs, út á
móðuna miklu.
Hann sem öllu ræður, veit einm
hvert er stefnit, en við sem eftir
stönduim beygjium hötfuð vor i
auðmýkt, minnug þess að leiðar-
ljós guðs, er það eina ljós, sem
aldrei slær á fölva.
Minningin um ungmennim góðu
llfir í hiugum ættingja og vina
um ákomin ár, eins og fagrar
rósir, sem aldrei fölna.
Gísli Jónsson.
UNGUR piltur, bjartur og hlýr,
brá sér á vit okkar Mosfellinga
fyrir liðlega ári. Hann festi
kaup á vélgröfu og ílenjgdist hér
við störf.
Koma hars hingað var í sjálfu
sér mjög hversdagslegur viðiburð
ur en brottför haans var að sama
skapi með óvenjulegum hætti.
Er hann kvaddi vinnutfélaga
sína sagði hann aðeirus: „Ég verð
fljótur, þetta verður stutt ferð“.
Ferðin var stuft en afturkvæmt
átti hann ekki. Hið hönmulega
slys var í senn áfall öfium og tor-
skiljanleg krafa almættisins á
hendur þeim sem eftir standa.
Ætt og uppruna Steingríms
heitinis rek ég ekki en oifckar
kynni uTðu með skjótari hætti
en venjulegt mætti teljasit.
Það kom til af kunningsskap
mínum við afa hans, Steingrím
Pálsson á Elliðavatni og afalbræð
ur, þá þjóðkunnu garpa Erling
Og Jón Pálsson.
Heitmey Steingríms heitins
þekkti ég lítið en föður hennar
að sania skapi betur.
Við Gunniaugur bóndi á Sauða
dalsá, faðir stúlkunnar, vorum
samskipa eina vertíð á togara á
striðsárunum svo mér þótti þetta
unga fólk standa mér nær en
öðrum í ófcunnr: sveit.
Steingrímur heitinn vann á
gröfu sinni með nákvæmni og ör
yggi og við vaxandi vinsældir.
Hirðing og unigengni hans við
verkfærið var til fyrirmyndar.
Eljusemi hins unga manns var
einstök og harðviðri vetrarins lé*
hann Utt á sig fá, og sat sem fajst
ast í óbyrgðu sæti sínu ef á
þurfti að halda á hverju sem
gekk. Þrek hans og vinnugteði
var viðbrugðið.
Orðheldinn var'hann og mann
greinaráiit fannst ekki í fari hans
enda ávrnn hann sér raust og til-
trú allra þeirra, er hann hafði
samskipti við.
Lundin var létt og geðslag við-
felldið, verklag lipurt og snyrti-
legt.
Prúði drengur, við félagar þimr
og vinir hér, kveðjum þig með
trega og vÍTðum minnimgju þína
og þinna förunauta.
Drottinn blessi ykkar nániustu
og veiti þeim styrk og þrek til að
bera þunga sorgar og söknuðar.
Vegir almættisins eru órann-
sakanlegir.
Jón M. Gnðmundsson,
Reykjum.
Kæru ungu vinir.
Á stundu sorgar og saknað-
ar er mér ofarlega í huga ljóð
Kristjáns Jónssonar:
Hvað er líf og hvað er heimur?
Klæddur þoku draumageimur,
þar sem ótal leiftur ljóma,
er lifna, deyja og blika um skeið,
Framhald á bls. 18
Þökkum hjartanlega öllum
þeim er sýndu samúð og vin-
arhug við jrndlát og jarðarför
Margrétar Sigurðardóttur
Norðdahl
Börn, tengdabörn og
barnaböm.
Hugheilar þákkir til ætt-
ingja og vina, sem heiðruðu
mig á 85 ára afmæli mínu,
með heimsóknum, gjöfum,
blómum og árnaðaróskum.
Guð blessi ykkur ölL
Sigríður Danielsdóttlr.