Morgunblaðið - 29.10.1977, Blaðsíða 11

Morgunblaðið - 29.10.1977, Blaðsíða 11
MORGUNBLAÐIÐ. LAUGARDAGUR 29. OKTÓBER 1977 11 FNAÐARHEIMIU BUSTAÐAKIRKJU álengdar við boró umkringdur kvenfólki. ,,Ég varð svo hrifinn af erindi sem hann Lárus flutti í útvarpið um daginn og veginn að ég orti þessa visu til hans." Ólafur kvaðst mjög ánægður með þessa nýbreytni, þött hann væri í sjálfu sér ekkert einmana því hann ætti konu og nýuppkom- in börn. Hann er 82 ára og ern mjög, starfaði við bæjarvinnu áður en hann fór á ellilaun. „ÉG A HEILMIKIÐ í POKAHORNINU" Eldra fólkið var nú óðum að týnast á brott og smávaxin kona með stóran handavinnupoka bjóst einnig til brottfarar. Einn handa- vinnukennaranna, Magnea Finn- bogadóttir, benti okkur á hana og sagði: „Þetta er hún Björg Arna- dóttir. Hún er hafsjór af fróðleik og þið megið til með að spjalla við hana." Björg brosti og augun ljómuðu af fjóri. Hún bar þess Hún er ánægð á svip enda tilbreyting að hitta fólk á síiiu reki í safnaðarheimili Bústaðakirkju. sjálf. En við vorum fimmtán syst- kinin. Foreldrar mínir fluttust þá frá Hrjóti í Hjaltastaðaþinghá til Hólalandshjáleigu í Borgarfirði- eystra. Fyrstu húsbændur mínir voru þau Þorsteinn M. Jónsson og Sigurjóna Jakobsdóttir. Hún er enn á lífi, býr hér í Reykjavík. Ég talaði við hana í síma um daginn og sagði þá: „Manstu hvað ég grét mikið þegar ég fór frá ykkur sextán ára gömul. Atján ára kom ég til Reykjavíkur og dvaldist þá hjá Guðmundi Finnbogasyni prófessor og vann á saumaverk- stæði hálfan daginn. Eiginmaður minn er Guðjón Óiafsson bóndi á Stóra-Hofi í Gnúpverjahreppi, en þar höfum við búið í fimmtiu ár á vori komanda. Þá verður slegið upp samkvæmi og vona ég að ein- hver frá Morgunblaðinu láti sjá sig þar. Nú er Stóra-Hof orðið höfuðból, en það var i ömurlegu ástandi þegar vió hjónin flutt- umst þangað. Eftir jarðskjálftana miklu árið 1896 var allt í rúst þar og við byggðum upp hvern ein- asta kofa og ræktuðum yfir þrjátíu hektara lands. Nú er maðurinn minn orðinn heilsulaus og sjálf er ég einnig bágborin til heilsunnar. Var úr- skurðuð 75 prósent öryrki fyrir nokkrum árum, en ég lærbrotnaði árið 1973 og hef ónýtt bak. Það Lárus Salónionsson við enda Kristfnu Gísladóttur (t.h.) og ur, Inu Jansen og Rannveigu má segja að ég sé spitalamatur en ég þrjózkast við og hlakka til hvers einasta miðvikudags, þegar ég kem hingað f safnaðarheimílíó. Ég veit ekki hvernig veturinn hefði liðið hefði þessari starfsemi fyrir einmana og aldrað fólk ekki verið komið á fót. Ellilífeyririnn býður ekki upp á neinn munað og hann er alls ekki í samræmi við dýrtiðina. Ég hef ekki farið í bíó árum saman. Hvað þá tekið leigu- bíl. Svo held ég upp á þennan stað, Bústaði, og þegar ég fer, vil ég að haldin verði minningarat- „Ég hef ekki undan neinu að kvarta," sagði hann. „Sízt af öllu unga fólkinu eða afskiptaleysi af þess hálfu. Ég hef ella tíð notið hlýju." Lárus S:lómonsson fyrrverandi lögregluþjónn naut sýnilega mik- illar kvenhylli, þar sem hann sat við borð ásamt fjórum konum og spilaði. „Við drógum hann hingað til okkar," sögðu þær hlæjandi. Eiginkona Lárusar, Kristin Gísla- dóttir, var við handavinnu. Lárus, sem er á 72. aldursári, kvaðst hafa gefið út þrjár ljóðabækur og eitt kver um ævina. „Já, já, ég er skáld á grænni grein. Æ, annars slepptu þessu með grænu grein- ina. Matthías ritstjórinn þinn verður eflaust pirraður að heyra slíkt gort." augljós merki að hafa fengizt við handavinnu með útprjónaðan kraga um hálsinn, sem hún benti á og sagðist hafa gert ótal fleiri, sem hún gæfi. „Ég er ættuð frá Bústöðum," hóf hún mál sitt. Afi minn var Jóhannes Oddsson, ættaður frá Reykjum í Lundarreykjadal og var þremenningur við Jón for- seta. Hann hóf sinn búskap hér i nágrenninu á Bústóðum og þar bjó mamma til 18 ára aldurs. Þá fór hún austur á Hérað með Þor- varði Kjerúlf lækni og konu hans og þar kynntist hún pabba, Árna isakssyni frá Eyvindará. En móðir Isaks Jónssonar skólastjóra er föðursystir mín." Og síðan snýr Björg talinu að sjálfri sér. . . „Tólf ára gömul fór ég alfarin úr for- eldrahúsum til aó sjá fyrir mér Fólkið hrósaði kaffinu óspart og heiðurinn af þvf. hér eru þær að störfum, seni eiga Ljósm.: Rax. borðsins ásaml konu sinni þeim Guðbjörgu Guðmundsdótt- Stefánsdóttur. höfn um mig hér og allir fái gott kaffi," segir þessi fjörlega kona og bætir við: „Þvi staðurinn heitir eftir bænum hans afa." Síðan fer hún með vísu, sem hún orti þegar hún lá á Landakoti árið 1973. „Það var í mesta skamm- deginu: tangjr ðngKf mæða liór myrkríð sa'kir á mÍK ÉK sfill lléll að sólskinið véki aldrei frá mór. Kölkuu Ih'vkíi' bakið mitl - BrjóskfyðiiiKÍn líka því fkkert dugar þetta m>. liitl þranlir aukasl llka. Ég á heilmikið i pokahorninu og þeir hafa lesið þó nokkuð eftir mig hér á samkomum. Ég má til með að segja þér frá visunni sem ég orti fyrir stofufélaga minn á . Landakoti. Hún hafði fengið blómvönd frá syni sinum og sagði við mig: Æ, Björg min, getur þú ekki ort eina visu um blómvönd- inn frá honum Jónasi minum. Ég sagðist ekki vera neitt skáld og gæti ekki ort eftir pöntun. En viti menn, þegar ég er búin að breiða yfir mig sængina um kvöldið datt mér þessi visa í hug: Kallt-u cru hlómin Jónasi frá ástfangin horfi <"•« knúppana á Aðnr cn varir dauðann að bcr dapurlcg huKsun því hvarflar að mér. Ég þorði ekki að botna vísuna á þennan hátt fyrir konuna og bjó þvi til annan vísuhelming. Skömmu síðar dó hún." Og Björg kveður okkur með blíðu brosi. ði liðið án þessarar starfsemi if geosjukum KIWANISHREYFINGIN Á ÍSLANDI

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.