Morgunblaðið - 02.09.1983, Blaðsíða 34

Morgunblaðið - 02.09.1983, Blaðsíða 34
34 MORGUNBLADIÐ, FÖSTUDAGUR 2. SEPTEMBER 1983 GJÖRVÖLL KRISTI KIRKJA kveður oss með sér: OIKOUMENE — eftir Hermann Þorsteinsson Orðið OIKOUMENI er áletrað segl Alkirkjuskútunnar, sem siglir lífsins ólgusjó, eins og sjá má á meðfylgjandi táknmynd hinnar kristnu kirkju. Skriftlærðir segja mér að orðið sé grískt og þýði heimur eða heimsbyggð. Það er notað í gríska texta jólaguðspjallsins hjá Lúkasi, þar sem sagt er frá skrásetningu allrar heimsbyggðarinnar. Kristn- ir menn um allan heim vilja eiga samfélag og þrá að geta saman tilbeðið hinn eina sanna Guð og þann sem hann sendi, Jesúm Krist. Gríska orðið Oikoumene er tákn og yfirlýsing kristinna manna um vilja til að ná saman, verða eitt í Kristi, þótt þeir viti að þeir verði aldrei eins í heimi hér. Kirkjudeildirnar kristnu munu vera rúmlega 300 talsins í heimin- um, og eru nú flestar aðilar að Alkirkjuráðinu, nema Rómversk- kaþólska kirkjan, sem er lang- stærst, og telur sig vera Kirkjuna, hina almennu kirkju, Móðurkirkj- una, sem aðrar kirkjudeildir hafi yfirgefið. Rómarkirkjan mun þó með vaxandi velvilja líta á Al- kirkjuráðið og á fulltrúa í ýmsum vinnunefndum þess. Páfinn sendi heimsþinginu í Vancouver nú mjög bróðurlegt kveðjuskeyti, enda mun hann fáum fyrirrennur- um sínum líkur. Þegar ungir leikmenn hinnar kristnu kirkju voru í tæp 100 ár búnir að eiga margvíslegt, jákvætt alkirkjulegt (ökumeniskt) samstarf, þá fyrst gátu kirkjudeildirnar kristnu stofnað Alkirkjuráðið (World Council of Churches) á sama grundvelli og Heimssamband Kristilegra Félaga Ungra Manna var byggt á við stofnun þess 1855, þ.e. Alkirkjuráðið eru samtök kristinna kirkjudeilda „sem viður- kenna Jesúm Krist Guð sinn og frelsara sarakvæmt heilagri ritningu Þetta var viturleg ákvörðun, sem lofaði góðu. Alkirkjuráðið hélt sitt fyrsta heimsþing í Amst- erdam árið 1948 og síðan með u.þ.b. 7 ára millibili, eins og með- fylgjandi mynd sýnir. (í minna letri eru nöfn á fundarstöðum miðstjórnar og stærri nefnda ráðsins frá 1948-83.) Er Alkirkjuráðið var stofnað 1948 höfðu hin alkirkjulegu sam- tök kristinna verslunarmanna, Gídeon, lengi verið að verki víða um lönd og biblíufélög heimsins, sem þá höfðu sum starfað í nær 150 ár, stofnað sín heimssamtök, United Bible Societies. Á þessu er vakin athygli hér til að gera ljóst að ýmsar alkírkju- legar (eða samkirkjulegar) hreyf- ingar innan hinnar kristnu kirkju voru svo langt á undan sjálfum kirkjudeildunum að mynda heims- samtök kristinna manna, til þess betur að geta hlýðnast boði hins upprisna Drottins; að fara og gjöra allar þjóðir að hans læri- sveinum ... Kirkjudeildirnar sjálfar, stofn- anirnar, eru oft seinar að taka við sér, þannig að þróttmiklar hreyf- ingar innan kirkjunnar eru oft löngu búnar að koma í gang blómlegum starfsgreinum (æsku- lýðsstarfi, sunnudagaskólum, sumarbúðum, kristilegum skóla- samtökum, kristniboðsstarfi í ekki-kristnum löndum o.fl.) áður en 'stofnanirnar' vakna til dáða. Þetta þyrfti að breytast. For- ystumenn hinnar kristnu kirkju, valdhafarnir, þyrftu að vera 'sjá- endur' — hugsa minna um breiða borða — og hafa frumkvæði og framtak í hinu raunverulega köll- unarstarfi kirkjunnar, þannig að hún hafi sem 'breiðastan' snerti- flöt við fjöldann á hverjum tíma og sé þannig það ljós og salt í síbreytilegum heimi, sem henni er ætlað að vera. Ég tel mig sjá ýmis merki þess að 'stofnanirnar' séu að lifna og vakna til dáða á síðustu áratugum og er það fagnaðarefni. Spurning er hvort þær (stofnanirnar), til- tölulega nývaknaðar, hafi glýju í augum og sjái hinn kalda raun- veruleika nútímans í of óljósri mynd? Um það ætla ég ekki að dæma, en bið þá, sem 'ekki er Samverkamenn íslenska kirkjan hefur Iengi verið mikil prestakirkja, eins og sú danska, en þetta er að breytast og lagast á seinni árum, því nú eru prestar okkar — ekki síst hinir yngri — með réttu teknir að líta á leikmenn kirkjunnar sem sam- verkamenn. Biskupar okkar hafa sýnt á þessu vaxandi skilning á síðustu árum og ekki þarf ég að kvarta sem verkamaður í kirkju Þú, kirkja Guðs í stormi stödd, ó, stýrðu beint í lífsins höfn, og hærðstu' ei manna meinráð köld né mótbyr þann, er blæs um dröfn. Drag upp þín segl, og hátt við hún lát hefjast krossins sigurrún. (Fr.Fr.) Lítið barn var fært í fang Philip Potters, sem tikn lífsins, við upphafsguðsþjónustu sjótta heimþsings WCC í tjaldinu góða sunnudaginn 24. júlí sl. Það var áhrifamikið tákn og minnti okkur íslenska á kristnitókuna á Alþingi við Oxará er kristnir menn helguðu sína bestu syni hvíta Kristi með sérstökum hætti. sama' að hugleiða það með mér í frásögn þeirri af kirkju okkar kristinna manna, sem hér fer á eftir. Ég varð glaður „Ég varð glaður, er menn sögðu við mig: Göngum í hús Drottins!" (Sálm. 122:1). Og ég varð glaður, er Pétur biskup — í viðurvist fyrirrennara síns — skýrði mér frá því fyrir um tveimur árum í móttöku forseta íslands á Bessa- stöðum — í tilefni af heimsókn sendimanna Vatikansins og ísrael — að ég hefði verið útnefndur „observer" eða áheyrnarfulltrúi kirkju minnar á væntanlegu heimsþingi Alkirkjuráðsins í Van- couver sumarið 1983. Þingfulltrúar íslands Þessi útnefning kom mér á óvart og ég hugði hana fyrst og fremst viðurkenningu kirkjunnar á starfi Hins ísl. Biblíufélags, sem þá hafði rétt lokið Biblíu-útgáf- unni nýju. Lítið vissi ég á þessum tíma um Alkirkjuráðið og þing þess. Fékk síðar að vita að ísland mætti senda 2 aðalfulltrúa á þing- ið og hefðu þeir þegar verið valdir — báðir vígðir, þótt af heildar- fjölda aðalfulltrúa heimsþingsins reyndust 53% vígðir, en hinir leikmenn (líkt og á Kirkjuþingi okkar hér heima) og af saman- lögðum fjölda aðalfulltrúa (vígðra og óvígðra) reyndust tæp 30% konur og rúm 13% 'ungir' (þ.e. 30 ára og yngri). Þessar upplýsingar hér vegna óljósra fyrri frásagna um þetta atriði, en ekki til hnjóðs okkar ágætu, vígðu aðalfulltrúum að þessu sinni, heldur til leiðbein- ingar og aðhalds þeirri nefnd kirkjunnar sem í framtíðinni verður trúað fyrir samskiptum Þjoðkirkjunnar við önnur lönd og alþjóðastofnanir. fslensku aðal- fulltrúarnir tveir á þingi Al- kirkjuráðsins nú áttu auðvitað að vera vígður maður og leikmaður og við val þeirra átti að hafa í huga konu og/eða fulltrúa innan 30 ára aldurs. Á þetta hlýt ég að benda vegna leikmanna kirkjunn- ar, en ekki af því að ég telji mig hafa verið betur kominn með ann- að atkvæði íslands á þessu þingi, en að atkvæðagreiðslum þar verð- ur e.t.v. vikið síðar. gloppur, sem einatt eiga sér stað í fréttamennsku kirkjunnar. Þess vegna m.a. þurfa góðir fréttamenn fjölmiðla sjálfir að sjá og heyra það sem er að gerast í kirkjunni okkar og skýra milliliðalaust frá. Það væri öllum fyrir bestu, því prestar einir eiga ekki kirkjuna frekar en Iögfræðingar lögin. Og nú mun þurfa að minna aftur á orðin í Orðskv. 27:6. Það er löng leið frá Rvík til Vancouver og tímamismunur 7 klst. f New York urðum við að gista eina nótt og þess get ég hér til að geta nefnt frábæra landa okkar á Long Island, Önnu Guð- mundsdóttur, sem við gistum hjá, og þau Systu Torberg og óla Jóns, sem greiddu götu okkar á báðum leiðum með frábærum hætti. Flugleiðir vita allt um þetta ágæta fólk, sem er ávallt reiðubú- ið að greiða götu og veita nætur- gistingu — fyrir hóflegt verð — löndum sem eru á ferð þar westra. Ef þau lesa þessar línur, þá fylgja með hlýjar kveðjur og þakkir. Dimmt var orðið er vélin okkar mjúklenti á flugvellinum við Vancouver — eftir að hafa áður millilent í Calgary, Alberta, þar sem vegabréfaeftirlit var og tollskoðun. (Sama á bakaleið, lík- lega til að létta afgreiðsluálagið á Kennedyflugvellinum í NY). f vél- inni með okkur var fjöldi fulltrúa heimsþingsins hvaðanæva úr heiminum. Á flugvellinum tóku á móti okkur velmerktir starfsmenn Vancouver-þingsins, sem fluttu okkur til University of British Colombia, þ.e. til þessa háskóla- hverfis, sem að flatarmáli er varla minna en gamli Vesturbærinn í Rvík, innan Hringbrautar og Garðastrætis. í höfuðstöðvum kirkjuþingsins þarna í háskóla- bænum var tekið á móti fulltrúum og þeir sendir sem skjótast áfram ÍŒ2553Í Þinga- og fundarstaðir Alkirkjuráðsins. minni, nóg hafa verkefnin verið. En, enn er eitthvað að, það þarf að laða fjölda hinna ungu, kristnu til sjálfboðastarfa í og fyrir heima- söfnuði sína. Þar eiga þeir einnig- að vera ljós og salt og með prett- um sínum að koma á 'hreyfingu' meðal safnaðarfólksins. Hinir ungu geta svo einnig átt sitt jafnaldra-samfélag í leikmanna- hreyfingunum, en þeir mega ekki gleyma skyldum sínum við móður sina, sjálfa kirkjuna, þar sem þeir hlutu heilaga skírn og þar sem þeir ganga til altaris, til að játa að þeir séu og vilji vera Jesú læri- sveinar, til að styrkjast í samfélag- inu við hann og til að minnast hans, sem gaf líf sitt til lausnar og frelsis okkur fjötruðum og fölln- um mannanna börnum. Starf og skipulag Alkirkjuráðsins Vegna þekkingarskorts míns fyrir 2 árum á Alkirkjuráðinu, viðfangsefnum þess og hinu fyrir- hugaða heimsþingi, þá leitaði ég fljótt á um upplýsingar hér heima og lesefni, meðan aðrir fulltrúar okkar undirbjuggu sig fyrir þingið með ferðum víða um lönd, allt til Pakistan, en sú ferð mun ekki hafa orðið árangursrík samkvæmt upplýsingum þess, er þangað fór. Þriggja manna sendinefnd Al- kirkjuráðsins kom hingað heim til að kynna sér ísl. kirkjulíf og var það einnig liður í undirbúningi heimsþingsins. Um þá heimsókn mun hafa verið send skýrsla til hðfuðstöðva Alkirkjuráðsins í Genf í Sviss, en í þeim stöðvum starfa að staðaldri um 300 manns undir stjórn aðalframkvæmda- stjórans, (dr.) sr. Philip A. Potter frá Dominicu. Til fróðleiks birtist hér mynd af uppbyggingu og skipulagi Alkirkjuráðsins, en þar eru einnig sýnd aðalviðfangsefni þess. BOSSEY mun vera nafn á ráðstefnusetri Alkirkjuráðsins. Á leið til Vancouver Heimsþingið í Vancouver hafði verið undirbúið í 7 ár og hér heima höfðu fulltrúar verið tilnefndir fyrir 2 árum, en fram á síðustu stund var allt í óvissu um, hvort eða hvort ekki fulltrúarnir færu héðan til þessa þings. Aðrir kunna betur en ég að útskýra ástæður þess. En 'grænt ljós' kom á elleftu (eða jafnvel tólftu) stundu, og við urðum ferðafélagar, ég og frétta- fulltrúi kirkju okkar. Daginn áður hafði hann átt tal við fréttastofu útvarpsins, þar sem hann skýrði stuttlega frá fyrirhuguðu heimsþingi Alkirkju- ráðsins og upplýsti að biskup okkar og sr. Daíla Þórðardóttir væru á förum þangað (aðrir voru ekki nefndir). Fréttamanninum (Katrínu Pálsdóttur) varð þá að spyrja: „Sitja prestar aðeins á þessu þingi eða eru ... ? " Frétta- fulltrúinn okkar hló við og svar- aði: „Nei, því kirkjan er ekki síður leikmenn og allir skírðir menn ..." Ekki tókst fréttamanni útvarpsins að fá nánari upplýs- ingar hjá fréttafulltrúa kirkjunn- ar um aðra sendimenn ísl. kirkj- unnar en hina tvo vígðu (við vor- um 5+1=6). Þetta fannst sumum skrýtin fréttamennska og daginn eftir — í flugvélinni — hafði ég lúmskt gaman af að láta ferðafé- laga minn heyra þetta viðtal af segulbandi. Hann hló aftur við ... sagði lítið, en hugsaði kannski sitt, blessaður. Ég nefni þetta hér sem dæmi um hinar guðfræðilegu á gististaði, enda flestir orðnir framlágir eftir löng ferðalög og mikinn tímamismun (kl. um 3 að nóttu í Rvík). Er öllum hafði verið úthlutað svefnstað, einnig ferða- félaga mínum, þá sat ég einn eftir. Nafn mitt var hvergi að finna? Ég leit í kringum mig í biðsal eftir hvíldarstað, en þar var aðeins pinnastóla að sjá. Ekki var mér órótt, því ég hafði lært hjá skátum á sínum tíma að 'vera viðbúinn' — öllu. Eitthvað hafði farið úrskeiðis hjá 'stofunni' heima, sem undir- búa átti þessa ferð. En með ró- semd og þolinmæði leystist þetta mál að lokum og ég fékk svefnstað — en bara fyrir eina nótt var strengilega tekið fram. „1 bili er ég nú bara að hugsa um þessa nótt," sagði ég víst þreytulega við 'skömmtunarstjórann'. Og svefninn var sætur, en næstu daga bjóst ég við útburði hvenær sem var, en það gleymdist víst í öllum önnunum — eða frekar, fyrir góða handleiðslu. Tjaldbúð Guðs í Vancouver Með fyrri grein minni birtist mynd af hinu táknræna tjaldi og undir henni orðin í Op. Jóh. 21:3-4.: „Sjá tjaldbúð Guðs er meðal mannanna og hann mun búa hjá þeim og þeir munu verða fólk hans og Guð sjálfur mun vera hjá þeim, Guð þeirra ..." í 18 daga fékk ég að upplifa þetta undur, sem ég mun aldrei gleyma og ævinlega verða þakk- látur fyrir, bæði Guði og þeim mönnum, sem urðu þess valdandi að ég átti þess kost að dveljast í þessari tjaldbúð með hinum fjöl- skrúðuga og lofsyngjandi söfnuði Guðs á jörðu. Að fá tækifæri til að

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.