Morgunblaðið - 11.12.1988, Blaðsíða 32

32
MORGUNBLAÐIÐ
MINIMIIMGAR
SUNNUDAGUR 11. DESEMBER 1988
Vilhjálmur Þórðar-
son bifreiðastjóri
Fæddur 5. október 1913
Dáinn 1. desember 1988
Mig langar til að minnast fáum
orðum vinar míns Vilhjálms Þórðar-
sonar sem varð bráðkvaddur 1. des-
ember sl. Það má teljast óskadauð-
dagi athafnamanns sem lokið hafði
sínu umfangsmikla lífsstarfí sem
krafðist s;felldrar árvekni nótt og
dag, en heilsan nú farin að bila.
Vilhjálmur fæddist á Vestdalseyri
við SeyðisQörð fyrir rúmum 75 árum
og var í skíminni gefíð nafn afa síns,
Vilhjálms Jónssonar útvegsbónda að
Kaldalæk við Vattames eystra. Vil-
hjálmur litli ólst upp í hópi Ijögurra
systkina hjá foreldrum sínum til sjö
ára aldurs er hann missti móður sína,
en þá tvístraðist flölskyldan en systk-
inin vom tekin í fóstur af frændum
og vinum.
Alsystkini Vilhjálms vom Svanhvít
Amóra (d. 1937), Þorsteinn vélstjóri
í Keflavík, Aðalsteinn matsveinn í
Hafnarfirði og Sigurður skipstjóri og
útgerðarmaður og eigandi fískverk-
unarstöðvarinnar Eyjabergs í Vest-
mannæyjum. Þá átti Vilhjálmur
hálfbróður, samfeðra, sem heitir
Ólafur Jón og vinnur hjá Flugleiðum.
Vilhjálmur fylgdi í fyrstu föður
sínum frá AustQörðum til Suðumesja
þegar hann var 9 ára gamall.
Foreldrar Vilhjálms vom Þórður
Vilhjálmsson, fæddur 16. mars 1882,
dáinn 1944, sjómaður á Fáskrúðs-
firði, og kona hans, Þorbjörg Þórar-
insdóttir, fædd 17. október 1892,
dáin 1. apríl 1921. Foreldrar Þórðar
vom Vilhjálmur útvegsbóndi að
Kaldalæk sem fyrr er getið og kona
hans, Kristín Sturludóttir bónda á
Vattamesi.
Vilhjálmi var komið í fóstur hjá
Einari Straumíjörð og konu hans
Þorbjörgu Sigmundsdóttur, seinni
konu Einars, en þar var hann til 17
ára aldurs og var Vilhjálmur þeim
þakklátur æ síðan.
Vilhjálmur vann á þessum ámm
við vitabyggingu á summm og vita-
vörslu á vetmm á Garðskaga. Eftir
það lá leiðin á sjóinn í skiprúm hjá
hinum farsæla sjósóknara og öðl-
ingsmanni Albert Ólafssyni skip-
stjóra sem löngum þótti með afbrigð-
um aflasæll.
Árið 1934 er Vilhjálmur var 21
árs byijaði hann á því starfí sem
síðar átti eftir að verða hans aðal-
starf um ævina, fyrst á akstri lang-
ferðabíla á bifreiðastöð Steindórs og
sumpart sem leigubílstjóri fyrst að
sumrinu, en fór enn um sinn til sjós
á vetrarvertíð og þá á togaranum
Ólafí sem Sigmjón Mýrdal var skip-
stjóri á. Eftir að togarinn fórst fjór-
um ámm seinna, 1938, hætti Vil-
hjálmur að mestu sjómennsku og
stundaði úr því sitt aðalstarf, leigu-
bflaakstur og leigubflarekstur. Eftir
að hafa starfað í 8 ár hjá Steindóri,
stofnaði Vilhjálmur með öðmm árið
1943 bifreiðastjórafélagið Hreyfíl og
var 18 ár í stjóm þess og gerði út
leigubifreiðir þaðan til dauðadags.
Auk leigubflarekstursins starfaði Vil-
hjálmur að ýmsum öðmm fram-
kvæmdum og framfaramálum eftir
því sem tími og kraftar lejrfðu og
þá oftast til að aðstoða samferða-
menn sína sem til hans leituðu um
stuðning og þátttöku.
Vilhjálmur taldi það löngum sitt
mesta hamingjuspor um ævina er
hann 21. maí 1938 gekk að eiga
eftirlifandi konu sína, Helgu Finn-
bogadóttur frá Tjamarkoti í Innri-
Njarðvík, þar sem foreldrar hennar
Finnbogi Guðmundsson útgerðar-
maður og Þorkelína Jónsdóttir frá
Hópi í Grindavík, höfðu búið í um
hálfa öld. Helga var Vilhjálmi manni
sinum fljótlega stoð og stytta í eril-
sömu starfí hans sem oft gerði mikl-
ar kröfur til heimilisins og oft reyndi
á dugnað og stjómsemi húsfreyjunn-
ar, enda hjónabandið hið farsælasta
í rúmlega 50 ára sambúð. Hastarleg
veikindi konunnar og erfíð spítala-
lega nú í haust munu hafa veikt
mótstöðuþrek hins umhyggjusama
og tilfínninganæma eiginmanns.
Helga ól manni sínum 6 mann-
vænieg böm, 5 drengi og eina stúlku
sem öll hafa komist til hins besta
þroska í skjóli fyrii myndar heimilis.
Böm eru þessi: Svanur Þór starf-
andi lögfrseðingur í Reykjavík,
kvæntur Rósínu Myrtle Vilhjálms-
dóttur, fyrri kona hans var Ingunn
Jensdóttir, þau skildu; Hlöðver versl-
unarmaður, kvæntur Hrafnhildi Ás-
geirsdóttur; Erla, gift Skúla Jóhann-
essyni en þau eiga- nú og reka versl-
animar Tékk-kristal í Reykjavík;
Vilhjálmur Þ. lögfræðingur og borg-
arfulltrúi í Reykjavík, kvæntur Önnu
Johnsen; Viðar verslunarmaður í
Hafnarfírði, kvæntur Rósu Stefáns-
dóttur, og Einar Þór framkvæmda-
stjóri í Reykjavík og viðskiptafræð-
ingur, kvæntur Jóhönnu Bjömsdótt-
ur.
Þannig má segja að þau hjón hafí
haft mikið bamalán. Bamabömin
eru nú þegar orðin 20, öll lifa nema
eitt, og bamabamabömin 3 og allir
virðast þessir unglingar og böm
færa með sér skýrt ættarmót for-
feðra sinna.
Vilhjálmur Þórðarson var maður
vel á sig kominn, hár vexti, vel lim-
aður og hafði sterka andlitsdrætti
og allur hinn karlmannlegasti og
höfðinglegur í framgöngu. Hann var
fljótur að bregða við hvar sem þurfti
Ljósher

B S.HELGASON HF
STEINSNIIÐJA
SKEMMUVEGI 48-SlMI 76677
að taka til hendi, ekki síst ef hjálpar
var þörf. Hann fylgdist vel með í
þjóðmálum, var ákveðinn og fylginn
sér og fljótur að gera sér grein fyrir
aðalatriðum mála.
Hann var fæddur ferjumaður,
hann lagði persónulegt stolt sitt að
veði fyrir góðri umönnun ferða-
mannsins og á lengri og skemmri
ferðum að skila þeim heilum í höfn.
Þegar árin færðust yfír og Vilhjálm-
ur hætti alveg sjálfur að gegna leigu-
bflaakstri hafði hann enn um sinn
eða til dauðadags á hendi rekstur
leigubfla og fékk þá sjálfur tíma til
að sinna enn betur sinni stóru flöl-
skyldu og vinum og vandamönnum
og fóru bamabömin ekki varhluta
af slíkri umönnun og höfðu afa sinn
í hávegum.
Nú þegar Vilhjálmur er horfínn
úr okkar hópi em góðar minningar
um ástríkan eiginmann, föður og afa
huggun harmi gegn og megi Guð
blessa þau öll og veita þeim hugarró
og styrk.
Með samúðarkveðjum frá vini og
samferðamanni. Baldur Johnsen
Vilhjálmur verður jarðsettur frá
Bústaðakirkju mánudaginn 12. des-
ember kl. 13.30.
Because I could not stop for Death
He kindiy stopped for me
The Carriage held but just ourselves
And Immortality. (Emily Dickinson)
Með nokkmm fátæklegum orðum
langar mig til þess að minnast
tengdaföður míns, Vilhjálms Þórðar-
sonar, sem lést 1. desember 1988.
Kynni okkar vom ekki löng. Þau
hófust haustið 1980, þegar ég giftist
elsta syni hans, Svani Þór. Þá var
mér, stúlku frá Suður-Ameríku, tek-
ið opnum örmum af þessari sam-
hentu og elskulegu §ölskyldu, en
með henni hef ég upplifað einlæga
vináttu og hjálpsemi, ekki síst núna.
Tíminn sem hefur liðið frá því að
fréttin barst um fráfall hans Vil-
hjálms, hefur verið erfíður. Það er
svo erfitt að trúa þvl að hann sé
farinn og komi ekki aftur. Erfitt að
trúa því að ánægjustundimar verði
ekki fleiri sem við fáum að njóta
með honum.
Vilhjálmur Þórðarson var gæfu-
maður. Hann bjó yfír miklum per-
sónuleika sem ég hef alla tíð dáðst
að. Eg minnist þess hvemig hann
bar sig. Beinn í baki, ákveðinn í fasi,
vel klæddur. Hann var höfðinglegur
á að líta, en um leið svo mikið ljúfur
og blíður, og rétti fram kinnina til
að heilsa. Ég sé hann fyrir mér og
heyri djúpu röddina hans, sem var
svo falleg og heyrðist langar leiðir.
Satt að segja var það röddin sem ég
kynntist fyrst og var alltaf pínulítið
hrædd við.
Um jólin 1986 skírðum við litla
son okkar í höfuðið á honum. Ég
minnist þess hve glæsilegur Vil-
hjálmur var, þegar hann hélt á litla
hnokkanum og söng með sinni djúpu
og hljómfögru riidd, en aðeins á und-
an kómum. Ég minnist líka allra
bfltúranna með honum og hve áhuga-
samur hann var um að skýra frá því
sem fyrir augu bar. Hann var líka
alltaf að fræða okkur um mannlífíð
fyrr á tímum. Fræða okkur um fólk
og lífsbaráttu þess á íslandi, þegar
hann var ungur. Ég mun reyna að
endursegja mínum bömum sögumar
hans afa.
Já, hann Vilhjálmur var mikill og
góður maður. Hann var aldrei án-
ægðari og glaðari en þegar hann
hafði sem flesta afkomendur sína í
kringum sig. Ég kallaði hann alltaf
pabba, því mér þótti afar vænt um
hann, og hann reyndist mér sannar-
lega eins og faðir.
Ég dáðist oft að dugnaði og kjarki
Vilhjálms, glaðværð ogjákvæðu hug-
arfari. Lífskraftur hans og orka voru
með eindæmum, eins og hjá ungling-
spilti. Hann átti sérstaklega auðvelt
með að blanda geði við þá sem han
hitti, og skipti aldursmunur engu þar
um.
Það veit sá sem allt veit að engum
hef ég kynnst sem gaf höfðinglegri
gjafír eða veitti af meiri rausn en
hann. Þó var besta gjöfin að hafa
hann hjá okkur.
Minningamar um hann munu ylja
mér um ókomin ár. Minningar um
góðan dreng og sannan mann. Ég
bið Guð að blesa Helgu tengdamóður
mína og alla fjölskylduna og veita
þeim styrk.
Guð blessi og leiði Vilhjálm Þórð-
arson í ljóssins sölum.
Rosina Myrtle Vilhjálmsdóttir
Á morgun, mánudaginn 12. des-
ember, verður kvaddur hinstu kveðju
tengdafaðir minn, Vilhjálmur Þórð-
arson, sem lést í Landspítalanum 1.
desember.
Kallið er komið
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinimir kveðja
vininn sinn látna,
ersefur hér hinn.síðsta blund.
Minnisstæð verður mér sú reisn
sem markaði framgöngu Vilhjálms,
hann var sjálfstæður, hreinskiptinn,
og sterkbyggður, hann braut sér
braut af eigin rammleik. Það má
vera að erfíð æskuár hafi mótað
hann á þennan veg, en þessir eigin-
leikar eru góðir.
Sjö ára gamall missir hann móður
sína, systkinum hans er komið fyrir
í fóstur og Vilhjálmur flytur frá
æskuheimili sínu, Vestdalseyri við
Seyðisfjörð, með föður sínum „suður
með sjó“, þar er honum komið í fóst-
ur, og þarf fljótlega að vinna fyrir
sínu.
Sautján ára fer hann til sjós og
stendur á eigin fótum. Þó sjórinn
heillaði þá varð hlutskipti hans bif-
reiðaakstur. Margar skemmtilegar
voru frásagnir hans frá þessum tíma,
— áætlunarakstur hjá Steindóri og
Erf idrykkjur í hlýju
og vinalegu (gggsjg
umhverfi.
Salir fyrir 20-250 manna hópa í
Veitingahöllinni og Domus Medica.
Veitingahöllin Húsi Verslunarinnar
S: 685018-33272.
L ei osleinar
Framleiðum allar stærðir og gerðir af legsteinum. Veitum fúslega upplýsingar og ráðgjöf um gerð og val legsteina. :
s S.HELGASON HF STEINSMIÐJA 3KEMMÍVHGI 48-SiMI 76677
leigubifreiðaakstur hjá Hreyfli. Hann
vann alla tíð langann vinnudag,
kraftur hans leyfði það, enda „skaff-
aði hann vel“ eins og svo skemmti-
lega var sagt hér áður fyrr.
Starfstími Vilhjálms á Hreyfli var
langur. Eg veit að það var sjónar-
sviptir á stöðinni þegar hann dró sig
í hlé frá vinnu vegna veikinda, en
málefni bifreiðastjóra voru honum
hugleikin og eru þau ófá samtölin
sem hann átti við vinnufélaga um
þau mál.
Af mörgum samferðamönnum
hans langar mig til að minnast á
einn, Eggert Baldursson, en vinátta
þeirra stóð óslitið í 53 ár, þó þeir
hefðu ekki líkt skapferli þá fór ein-
staklega vel á með þeim. Eggert
hefur dvalið daglangt hjá þeim Helgu
og Vilhjálmi flesta daga síðustu ár,
og gjaman nefnt sig „húsvörðinn".
Eggert saknar vinar en er þakklát-
ur fyrir samstarf þeirra.
Af félagsmálum Vilhjálms langar
mig að nefna Oddfellow-regluna, en
þar starfaði hann í um fjörutíu ár,
og naut góðra félaga þar.
Vilhjálmur og kona hans, Helga
Finnbogadóttir, eignuðust fímm syni
og eina dóttur, bamabömin eru orð-
in tuttugu og barnabamaböm þrjú.
Vilhjálmur átti gott með að um-
gangast alla, og ekki síst unga fólk-
ið, því þótti skemmtilegt að vera í
návist hans, eiga við hann samræður
eða taka skák, þau virtu reglur hans
og nutu eftirlæti afa. Það var metn-
aður hans að kenna þeim öllum á
bíl. Síðustu þijá mánuði meðan hann
dvaldi einn heima, í veikindum
Helgu, þá var oftast eitthvert bama-
bamanna hjá honum, þó aðallega
þrjú af þeim, og var hann þakklátur
fyrir umhyggju þeirra.
Eins og gengur og gerist hjá ungu
fólki þá býr það oft hjá foreldrum
meðan á húsbyggingu stendur, ég
og Erla bjuggum ásamt sonum okkar
hjá Helgu og Vilhjálmi snemma á
búskaparárum okkar, og var það
gott sambýli, ekki síst fyrir syni okk-
ar sem hnýttust sterkum böndum við
afa og ömmu. Það varð þeim mikið
áfall þegar þau misstu yngri dóttur-
son sinn, fyrir réttum þremur árum,
þar hafði myndast sérstök samvinna.
Með okkur Vilhjálmi var góður
vinskapur alla tíð, kunni ég vel að
meta þennan höfðinglega mann sem
sagði ákveðið skoðanir sínar, og vildi
öllum gott, það var gott að umgang-
ast hann. Frásagnargáfa hans og
gamansemi var sannarlega í góðu
lagi, og margar skemmtilegar sögur
til, sem munu ylja.
Til dæmis þegar dóttir hans fædd-
ist 5 mínútum of seint til að fá skráð-
an afmælisdag sinn 1. desember, þá
sagði hann í sinni gamansemi að
þetta væri óþarfa nákvæmni hjá
læknunum, því fullveldisdagurinn
væri tilkomumikill afmælisdagur. Nú
hefur komið í ljós að 1. desember
var örlagadagur í lífí hans og okkar
sem söknum.
Heimili Vilhjálms og Helgu var
alla tíð opið vinum og ættingjum
enda oft gestkvæmt þar, þetta kall-
aði á mikla vinnu hjá húsmóðurinni
en það var aldrei talið eftir.
Vilhjálmur átti ijóra bræður og
eina systur sem dó ung. Alltaf var
glatt á hjalla þegar þeir bræður hitt-
ust, og gaman að vera þátttakandi
í þeim samkvæmum.
Stóran atburð í lífi Vilhjálms og
Helgu langar mig að minnast á, það
er gullbrúðkaupsdagur þeirra í vor,
það var einstaklega ánægjulegt að
sjá allan þann fjölda vina sem sótti
þau heim og samfagnaði þeim.
Elsku Helga, Vilhjálmur sagði við
mig fyrir nokkrum dögum að þér
væri gefinn meiri andlegur styrkur
en honum, þetta var hans tilfinning
þegar hann fann hvað veikindi þín
tóku á hann. Við sem unnum þér
biðjum um styrk þér til handa og
vonum að í boðskap jólanna, sem nú
fara í hönd, megir þú finna frið og
stuðning á viðkvæmum og erfíðum
stundum.
Ég þakka Vilhjálmi og Helgu fyr-
ir lífsförunaut minn og drengina
okkar.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka,
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna,
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem)
Minningin um góðan tengdaföður
mun lifa, fari hann í friði.
Skúli G. Jóhannesson