Morgunblaðið - 29.09.1991, Blaðsíða 24

Morgunblaðið - 29.09.1991, Blaðsíða 24
24 ' : /¦ v l r MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 29. SEPTEMBER 1991 1991 a3aM3TTi8.es aUOACIUVlMU? $1II/!0SÍ3T<3A3 GIGAlSHUOaOM MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 29. SEPTEMBER 1991 a 8S 21 fntrgratltlfl&ife Útgefandi Framkvæmdastjóri Ritstjórar Fulltrúar ritstjóra Fréttastjórar Ritstjórnarfulltrúi Arvakur h.f., Reykjavík Haraldur Sveinsson. Matthías Johannessen, Styrmir Gunnarsson. Þorbjörn Guðmundsson, Björn Jóhannsson, Ární Jörgensen. Freysteinn Jóhannsson, Magnús Finnsson, Sigtryggur Sigtryggsson, Ágúst Ingi Jónsson. Björn Vignir Sigurpálsson. Ritstjórn og skrifstofur: Aðalstræti 6, sími 691100. Auglýsingar: Aðal- stræti 6, sími 691111. Afgreiðsla: Kringlan 1, sími 691122. Áskriftar- gjald 1100 kr. á mánuði innanlands. í lausasölu 100 kr. eintakið. Ræða Bush Ræða Bush, Bandaríkjafor- seta, í fyrrakvöld markar þáttaskil í vígbúnaðarkapp- hlaupinu, sem geisað hefur í rúma fjóra áratugi. „Nú er ein- stætt tækifæri til að breyta stefnu Bandaríkjanna og Sov- étríkjanna í kjarnorkuvörnum," sagði Bush og vísaði þar til hruns kommúnismans í Sovétríkjun- um. í framhaldi af því lýsti Bush því yfir, að Bandaríkjamenn myndu fyrir sitt leyti draga stór- lega úr kjarnorkuvopnabTÍnaði og skoraði á Sovétríkin að gera slíkt hið sama. í fyrsta lagi lýst Bush því yfir, að öllum skammdrægum kjarnorkuvopnum Banda- ríkjanna sem skjóta má af landi verði^ eytt eða þau tekin úr notk- un. I öðru lagi sagði forsetinn að allar stýriflaugar Bandaríkja- manna í kafbátum og herskipum yrðu fjarlægðar. í þriðja lagi sagði Bush að Bandaríkjamenn myndu hætta við að koma lang- drægum kjarnorkuflaugum fyrir á járnbrautarvögnum. I fjórða lagi hvatti Bush til samningavið- ræðna við Sovétríkin um upp- rætingu langdrægra eldflauga, sem borið geta fleiri en einn kjarnaodd. í fimmta lagi sagði Bandaríkjaforseti að langdrægar sprengjuflugvélar sem bera kjarnorkuvopn yrðu ekki lengur í yiðbragðsstöðu eins og verið hefur í tæpan aldarfjórðung. Þá lagði Bush til að viðræður hæfust á milli Bandaríkjamanna og Sovétmanna um samstarf á sviði stjórnunar kjarnorkuvarna og um eftirlit með öryggi kjarna- odda ásamt könnun á aðferðum við geymslu, flutninga og eyð- ingu kjarnavopna. Bandaríkja- forseti sagði í ræðu sinni, að framkvæmd START-samnings- ins yrði hraðað, þegar hann tæki gildi og að Ba/idaríkjamenn myndu þegar gera óvirkar allar langdrægar flaugar á landi, sem samningurinn fjallar um, en það átti að gerast á sjö árum. Enn- fremur hefur forsetinn gefíð fyr- irmæli um að hætta endurnýjun skammdrægra árásarflauga um borð í langdrægum sprengju- flugvélum. Ekki fer á milli mála, að hér er um meiriháttar viðburð að ræða, einn hinn mesta á síðustu áratugum. Um leið og kjarn- orkuvopnin hafa að margra mati orðið til þess að draga úr styrj- aldarhættu á undanförnum ára- tugum kalda stríðsins hefur þjóðum heims jafnan staðið ógn af miklum birgðum þessara ger- eyðingarvopna, sem safnað hef- ur verið saman á jörðinni. Þess vegna verður ákvörðun Banda- ríkjamanna um einhliða aðgerðir í þessum efnum fagnað um heimsbyggð alla. Forsenda þessarar ákvörðun- ar er að sjálfsögðu sú, að veldi kommúnismans er fallið, hinar kúguðu þjóðir Austur-Evrópu hafa fengið frelsi, undirróðurs- starfsemin víða um heim er að stöðvast og þjóðir lýðveldanna í Sovétríkjunum eru að öðlast frelsi og sjálfstæði. Ganga má út frá því sem vísu, að undan- fari þessarar ákvörðunar sé sam- töl á milli forráðamanna Banda- ríkjanna og Sovétríkjanna sem tryggja, að Sovétríkin fylgi í kjölfarið. Það verður mikill léttir fyrir Sovétmenn, að þurfa ekki að standa undir þungum fjár- hagslegum byrðum af völdum vígbúnaðar og þeir fjármunir, sem farið hafa til þessara þarfa á Vesturlöndum á undanförnum áratugum koma að góðum not- um í annað. Aðalatriðið er þó, að þessi ákvörðun Bandaríkjaforseta sýnir, að við búum í gjörbreytt- um heimi. Hún sýnir, að Banda- ríkjaforseti a.m.k. er ekki lengur haldinn þeim efasemdum, sem síðustu árin hafa einkennt við- horf margra Vesturlandabúá til framvindu mála í Sovétríkjun- um. Samt sem áður skulum við ganga hægt um gleðinnar dyr. Þegar Neville Chamberlain lýsti friði á okkar tímum fagnaði brezka þjóðin í nokkra mánuði og hófst svo handa um að und- irbúa stríðsátök við Þjóðverja. Saga mannkynsins sýnir, að eitt tekur við af öðru. Þótt ógnunin úr austri sé að hverfa getur ný ógnun steðjað að okkur úr óvæntri átt. En hvað sem því líður er ástæða til að fagna og þá ekki sízt því, að þjóðir aust- urs og vestur geta nú tekið til við að kynnast með nýjum hætti. HELGI spjall Textavarp Allt er her med otrulegum st%l og einsog gerist best i verold tinni og heimsins mikla holtatokuv%l er heldur vinalegt vid fyrstu kynni tvi islensk tjod er yndislega s%l i altjodlegri tortimingu sinni. I fullkomnu textavarpi velja ma um vidkunnanlega stafí an þs og ðs og tad er bara einsog allir sja jafnast%dulaust ad skrifa teim til geds sem heimta gamlan serhljod einsog á og ollum teim sem krefjast tessa ðs tvi enginn lifir nu med hyrri ha sem hafnar tvi sem flestum er til geds. Vor gamla tjod er gengin tetta a leid i godri tru med broddstaf ser vid hond en medan tessi fagra framtid beid sem forlog hennar her vid nyrstu sfrond hun treydi sina tolanlegu neyd og traukadi med hugann vid tau lond sem hudstryktu vorn hnott svo undan sveid og heimta nu ver kyssum a tann vond. M. (meira næsta sunnudag.) N U EPTIR HELGINA munu flestir bankar og sparisjóðir til- kynna nokkra lækkun á nafnvöxtum. Þessi vaxtalækkun kemur í kjölfar töluverðra sviptinga á milli Landsbanka og íslandsbanka annars vegar og ríkissjóðs hins vegar um vexti banka- víxla og ríkisvíxla. Landsbankinn reið á vaðið fyrr í þessum mánuði með lækkun forvaxta á bankayíxlum og nokkrum dög- um seinna fylgdi íslandsbanki á eftir. Yfir- lýsing eins talsmanna verðbréfasölu ríkis- ins þess efnis, að ekki stæði til að lækka vexti ríkisvíxla vakti mikla reiði meðal forráðamanna þessara banka. Sólarhring síðar tilkynnti Friðrik Sophusson, fjár- málaráðherra, nokkra vaxtalækkun á ríkisvíxlum en þó mun minni en nam lækk- un vaxta bankavíxla. Viðbrögð Lands- banka og íslandsbanka urðu snögg. Þeir hækkuðu vexti af bankavíxlum á nýjan leik. Hér verður ekki fjallað sérstaklega um þetta mál enda var það gert í forystugrein Morgunblaðsins í gær, föstudag. Hins veg- ar eru þau átök, sem orðið hafa milli for- ystumanna núverandi ríkisstjórnar og bankanna forvitnileg og vísbending um, að þessar stofnanir hafa ekki það- skjól af Sjálfstæðisflokknum, sem þær áður höfðu. Hafi forráðamenn viðskiptabanka og sparisjóða gert ráð fyrir því, að hin nýja ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Al- þýðuflokks yrði þægilegri í samskiptum en vinstri stjórn Steingríms Hermannsson- ar hefur það bersýnilega verið á misskiln- ingi byggt. Fyrstu merki þess mátti sjá sl. vor á snörpum viðbrögðum Friðriks Sophussonar, fjármálaráðherra, vegna þeirrar ákvörðunar lánastofnana að auka vaxtamun. í samtali við Morgunblaðið 1. júní sl. sagði fjármálaráðherra, að ákvörð- un bankanna um að auka vaxtamun ætti rætur að rekja til þess, að „sumir bank- anna höfðu verið reknir með stórfelldu tapi vegna rangra ákvarðana fyrr á þessu ári". Þegar ný vaxtahækkun varð hinn 1. ágúst sl. lýsti Davíð Oddsson, forsætisráð- herra, þeirri skoðun sinni, að hún hefði verið of mikil. í byrjun septembermánaðar skýrði Morgunblaðið frá athyglisverðum bréfa- skiptum milli forsætisráðherra og Seðla- banka, en hinn 6. september sl. sendi Davíð Oddsson Seðlabankanum bréf þar sem sagði m.a.: „Kjarni málsins er sá, eins og reyndar kemur fram í greinargerðinni, að íslenzkir^ bankar búa ekki við virka samkeppni. í skjóli þess geta þeir hækkað vexti á einum tíma til að bæta upp tap á öðrum. Á virkum markaði gæti þetta ekki gerzt, heldur yrðu bankarnir að byggja ákvarðanir sínar á hverjum tíma á efna- hagslegum forsendum við markaðsaðstæð- ur. í þessu felst, að vextir hér á landi geta verið aðrir í lengri eða skemmri tíma en virkur markaður leiddi til. Ekki er blöð- um um það að fletta, að þetta getur haft óheppilegar afleiðingar fyrir þróun efna- hagsmála." Síðan segir Davíð Oddsson í þessu sama bréfi: „Sem dæmi um þetta má nefna að stefni í samdrátt getur verið brýnt að stuðla að lækkun raunvaxta í því skyni að örva atvinnulíf. Seðlabankar víða um heim keppast einmitt við þetta um þessar mundir, meðal annars í Bandaríkjunum, Bretlandi og Kanada. Auðvitað ekki með „handafli" eða beinum fyrirmælum, heldur með fortölum og ráðstöfunum á sviði pen- ingamála, sem samrýmast markaðsbú- skap. Sé hins vegar fyrst og fremst byggt á reiknireglum, sem miða að því að „leið- rétta" fortíðina geta vextir haldist háir löngu eftir að þeir hefðu annars lækkað og þannig stuðlað að því að efnahagsbati dragist á langinn." Og loks segir forsætisráðherra í þessu athyglisverða bréfi: „Af þessum ástæðum er varhugavert af Seðlabankanum að taka einhliða undir skýringar viðskiptabanka á nauðsyn vaxtahækkana á grundvelli af- komu á fyrri hluta árs. Þvert á móti ber honum að stuðla að vaxtaþróun, sem hann REYKJAVIKURBREF Laugardagur 28. september telur æskilega fyrir efnahagslífið í víðara samhengi og freista þess að veita bönkun- um það aðhald, sem þá skortir vegna ófull- kominna markaðsaðstæðna. Þetta ber Seðlabankanum að gera með því að beita þeim tækjum, sem hann hefur yfir að ráða og með fortölum. í því efni er ekki verið að mæla með beinum fyrirmælum eða til- skipunum, heldur að viðfangsefnið verði nálgast með svipuðum hætti og í öðrum löndum og innan þeirra marka, sem að- stæður hér leyfa." Eins og sjá má af þessu bréfi fer því fjarri, að forsætisráðherra Sjálfstæðis- flokksins telji, að markaðurinn ráði ferð- inni í vaxtaákvörðunum hér eins og þó var yfirlýst að verða ætti með vaxtafrelsinu, sem Sjálfstæðisflokkurinn beitti sér fyrir, að upp var tekið haustið 1984. Vandi banka og at- vinnulífs ATÖKIN A MILLI Landsbanka, ís- landsbanka og ríkissjóðs síðustu daga um forvexti af bankavíxlum og ríkisvíxlum og gagnrýni fjármálaráðherra og forsætisráðherra á bankana endur- speglar að hluta til þá baráttu, sem stend- ur um peningana, sem til eru í landinu og alltof lítið er af miðað við þarfir ríkis- ins og atvinnulífsins. Jafnframt gera ráð- herrarnir sér auðvitað Ijóst, að veruleg vaxtalækkun er forsenda þess, að nýir kjarasamningar náist á vinnumarkaðnum. Viðskiptabankar og sparisjóðir hafa bent á, að meginástæðan fyrir lélegri af- komu iánastofnana fyrri hluta ársins og raunar miklum taprekstri bæði hjá Lands- banka og íslandsbanka, sé sú, að með stjórnvaldsákvörðunum sé bönkunum heimilt að taka við verðtryggðum innlánum til mjög skamms tíma en megi ekki verð- tryggja útlán nema þau séu til þriggja ára eða lengri tíma. Þeir taki því við pening- um, sem þeir megi verðtryggja en láni þá út óverðtryggða. Ef'ákvörðun nafnvaxta sé ónákvæm vegna ónákvæmra spádóma um verðbólgustig geti skapazt á skömmum tíma gífurlegur halli í rekstri bankanna. Nú má auðvitað segja sem svo, að þótt bönkum og sparisjóðum sé heimilt að taka við verðtryggðum innlánum til skamms tíma séu þeir ekki skyldaðir til þess og þeir hefðu þá átt að velja þann kost að verðtryggja ekki innlán nema í þeim mæli, sem þeir geti verðtryggt útlán. Svar bank- anna við því er einfaldlega það, að þeir geti ekki leyft sér af samkeppnisástæðum að velja þessa leið. Alltaf verði einhver einn, sem bjóði verðtryggðu innlánin til skamms tíma, sem hirði þá allt spariféð.^ Svar markaðshyggjumanna mundi vera það, að þá ábyrgð verði bankar og spari- sjóðir að axla sjálfir og geti ekki velt afleið- ingunum af röngum ákvörðunum í þeim efnum yfir á aðra. Bankarnir geti ekki fremur kennt öðrum um þetta en saltfisk- verkendur kvartað undan hallarekstri, þeg- ar þeir kaupi hráefnið á svo háu verði að halli á vinnslunni sé fyrirsjáanlegur! En auðvitað er málið ekki svona ein- falt. Það tvöfalda kerfl verðtryggðra og óverðtryggðra innlána og útlána, sem hér er við lýði er óheppilegt, en alveg ljóst, að engar forsendur eru fyrir því í fyrirsjá- anlegri framtíð að afnema verðtryggingu. Þess vegna hlýtur að vera eðlilegt að setja bönkum og sparisjóðum starfsramma, sem kemur í veg fyrir, að mismunur af þessu tagi skapist í rekstri bankanna. Þegar fyrri ríkisstjórn beitti sér fyrir því, að óheimilt væri að verðtryggja útlán til skemmri tíma en þriggja ára var litið á það, sem fyrsta skref í átt til þess að afnema verðtrygg- ingu, sem var baráttumál Steingríms Her- mannssonar, fyrrverandi forsætisráðherra. Ef samstaða er nú um það, að slík ákvörð- un sé ekki á næsta leiti er engin ástæða til annars en að afnema þetta bann. Menn þurfa þá ekki að standa í stöðugu rifrildi um það hverjir nafnvextir eigi að vera auk þess, sem stöðugar nafnvaxtabreytingar á tveggja og þriggja mánaða fresti skapa óþarfa óróa í efnahagslífinu. Eftir stendur hitt, að samskipti banka og sparisjóða annars vegar og atvinnulífs og ríkisstjórnar hins vegar um vaxtastigið eiga eftir að harðna. Nú fyrir helgina skýrði Morgunblaðið frá því, að raunvext- ir af viðskiptavíxlum væru orðnir óheyri- lega háir. Deilur um raunvexti af við- skiptavíxlum hafa áður komið upp. Bank- arnir svara því til að ekki megi miða við einn ákveðinn punkt, þegar verðbólgustig- ið falli snögglega, heldur verði að taka mið af lengra tímabili. Það eru rök út af fyrir sig, sem breyta þó ekki þeirri stað- reynd, að þessa stundina er raunvaxtastig- ið á þessu lánaformi svo hátt, að enginn atvinnurekstur stendur undir því. í sam- tali við Morgunblaðið í' dag, laugardag, segir Birgir Rafn Jónsson, formaður Fé- lags ísl. stórkaupmanna, að vandinn liggi í of lítilli samkeppni á lánsfjármarkaðnum og Gunnar Svavarsson, formaður Félags. ísl. iðnrekenda, segir að þessir vextir séu óeðlilega háir og hljóti að lækka. Sjávarútvegurinn stendur nú frammi fyrir einhverri mestu tekjuskerðingu, sem um getur í síðari tíma sögu þessarar at- vinnugreinar. Það má glöggt heyra á for- ráðamönnum margra fyrirtækja í sjávarút- vegi, að þau lifi ekki af það raunvaxta- stig, sem nú er í gildi, standi það til lang- frama, hvað þá aflaskerðinguna sjálfa. Einar Oddur Kristjánsson, formaður Vinnuveitendasambánds íslands orðaði þetta svo á fundi Samtaka fiskvinnslu- stöðva á Akureyri í gær, föstudag, að háir raunvextir væru að éta framleiðslufyr- irtækin út á gaddinn. En jafnframt er rekstur sumra við- skiptabankanna a.m.k. að þyngjast veru- lega. Þar koma til mikil útlánatöp á undan- förnum árum vegna gjaldþrota í atvinnu- lífinu, sem bankarnir hafa orðið að taka á sig í stórum stíl og er raunar það sama og gerzt hefur í nálægum löndum, ekki sízt í Noregi og Bandaríkjunum. Og auðvit- að er ljóst, að gífurlegur samdráttur í út- gerð og fiskvinnslu í kjölfar aflaskerðing- arinnar hefur alvarleg áhrif á rekstrar- stöðu bankanna. Það er gömul saga og ný, að þær lánastofnanir, sem eiga mikil viðskipti við sjávarútveg búa að sumu leyti við sömu sveiflur og sjávarútvegurinn sjálfur. Þessir þrír aðilar, ríkið, lánastofnanir og sjávarútvegur, standa frammi fyrir ákaflega svipuðum vandamálum og áþekk- um verkefnum á næstu misserum. Ríkið verður að efna til stórfellds niðurskurðar á útgjöldum til þess að draga úr halla- rekstri og lánsfjárþörf opinberra aðila. Bankar og sparisjóðir verða að hlusta á þá gagnrýni, sem að þeim er beint af for- ráðamönnum núverandi ríkisstjórnar og eiga ekki annarra kosta völ en að herða enn aðgerðir til hagræðingar og niður- skurðar á eigin umsvifum. Kröfur um aukna hagkvæmni í rekstri þeirra eiga eftir að margfaldast á næstu mánuðum ogmisserumeftirþví, semharðnarádaln- um og atvinnulífið verður viðkvæmara fyrir hverri einustu smábreytingu, sem verður á vöxtum. Og sjávarútvegurinn sjálfur getur ekki látið við það sitja að lýsa þeim vandamálum, sem leiða af afla- skerðingunni heldur verða menn að bregð- ast við nú þegar með því að fækka skipum og vinnslustöðvum í rekstri. Svo lengi, sem ríkissjóður er jafn stór- tækur lántakandi og hann hefur verið á fjármagnsmarkaðnum árum saman verða forsvarsmenn hans hverju sinni að sætta sig við þá staðreynd, að hver einasta ákvörðun, sem þeir taka um vaxtabreyt- ingar getur haft víðtækar afleiðingar, eins og dæmin sanna. Hvernig á aðtryggja samkeppni? HER I REYKJA- víkurbréfi hefur áð- ur verið vikið að því, að mikil sam- þjöppun hafi orðið á fjármálamark- aðnum. Með fækkun viðskiptabanka úr sjö í þrjá var auðvitað stigið stórt skref í átt til aukinnar hagræðingar í rekstri bank- anna. En jafnframt hafa flest verðbréfa- fyrirtæki landsins færst í eigu bankanna. A tímabili var mikil samkeppni milli bank- anna og verðbréfafyrirtækjanna um spari- fé fólks en nú er varla hægt að tala um slíka samkeppni milli banka og verðbréfa- fyrirtækja. Eins og fram kom í bréfi Davíðs Oddssonar til Seðlabankans er það hans mat, að hér sé tæpast virk sam- keppni á milli banka. Spurning er, hvort hægt er að tryggja þessa samkeppni með einhverjum hætti. Hér skal nefnt lítið dæmi. I ágústmánuði sl. bauð eignaleigufyrir- tækið Lind hf. út skuldabréf að nafnvirði um eða yfir 250 milljónir króna. í boði var ávöxtun, sem nam 9,5% umfram verð- Morgunblaðið/RAX tryggingu. Ef um stærri kaup var að ræða var boðin 9,75% raunávöxtun. Lind hf. er að mestu í eigu Landsbanka íslands. Landsbréf hf, sem er verðbréfafyrirtæki Landsbankans, sá um skuldabréfaútboðið. Bréfin voru með ábyrgð Landsbankans. Þegar bréf þessi voru boðin út voru bankabréf boðin út og seld með 8,9% ávöxtun til stærri fjárfesta. Sumir verð- bréfamiðlarar töldu á þessum tíma, að þessi bréf Lindar hf. hefði mátt selja með lægri ávöxtun eða 9,2% til 9,4%. Ef þau hefðu verið seld með 9,2% ávöxtun hefði vaxtakostnaðar hins endanlega lántak- anda orðið 6,6 milljónum króna minni á lánstímanum en ella. Rökin fyrir því, að selja bréfin með svo hárri ávöxtun voru þau, að auk þess, sem raunávöxtun bankabréfa á þessum tíma hefði getað orðið rúmlega 9% til stærri kaupenda hefðu ríkistryggð bréf Atvinnu-, tryggingasjóðs verið seld með 9,5% ávöxt- un, skuldabréf stórra sveitarfélaga með um 10% raunávöxtun og bréf annarra eignaleigufyrirtækja jafnvel yfir 10% raun- ávöxtun. Jafnframt hafi ýmis önnur sjón- armið ráðið því, hversu há ávöxtun var í boði. Loks verði að gera greinarmun á skuldabréfi með einfaldri ábyrgð banka og skuldabréfi, sem gefið er út af bankan- um sjálfum. Hér skal ekkert mat lagt á það, hver hefur rétt fyrir sér í þessu efni en sú spurn- ing vaknar hins vegar, hvort lántakandinn hefði fengið betri kjör, ef Lind hf. hefði leitað tilboða í útboðið hjá öllum verðbréfa- fyrirtækjunum, sem hér starfa. í þessu tilviki er Landsbankinn eigandi Lindar að mestu leyti svo og eigandi Landsbréfa hf. Hvað hefði gerzt, ef samkeppni hefði ver- ið um þétta útboð milli verðbréfafyrirtækj- anna? Er hugsanlegt, að lántakandinn, viðskiptamaður Lindar hf, hefði fengið mun -betri kjör, sem svarar jafnvel þeim milljónum, sem að framan voru nefndar? Hvorki Seðlabankinn né viðskiptabank- ar og sparisjóðir geta skellt skollaeyrum við þeim ábendingum, sem fram koma í bréfi forsætisráðherra til Seðlabankans um markaðsaðstæður á fjármagnsmarkaðn- um. Það er tímabært að leita leiða til þess að auka samkeppni á þeim markaði og ná með því fram aukinni hagræðingu og betri kjörum, sem koma atvinnulífinu og landsmönnum öllum til góða. „Þessir þrír aðil- ar, ríkið, lána- stofnanir og sjáv- arútvegur, standa frammi fyrir ákaflega svipuð- um vandamálum og áþekkum verk- efnum á næstu misserum. Ríkið verður að efna til stórfellds niður- skurðar á útgjöld- um til þess að draga úr halla- rekstri og láns- fjárþörf opin- berra aðila. Bank- ar og sparisjóðir verða að hlusta á þá gagnrýni, sem að þeim er beint af forráðamönn- um núverandi ríkisstjórnar og eiga ekki annarra kosta völ en að herða enn aðgerð- ir til hagræðingar og niðurskurðar á eigin umsvifum. Kröfur um aukna hagkvæmni í rekstri þeirra eiga eftir að margfaldast á næstu mánuðum og misserum eftir því, sem harðnar á dalnum og at- vinnulífið verður viðkvæmara fyrir hverri einustu - smábreytingu, sem verður á vöxtum. Og sjáv- arútvegurinn sjálfur getur ekki látið við það sitja að lýsa þeim vandamálum, sem leiða af aflaskerð- ingunni heldur verða menn að bregðast við nú þegar með því að fækka skipum og vinnslustöðvum í rekstri."

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.