Morgunblaðið - 06.10.1998, Qupperneq 46

4 46 ÞRIÐJUDAGUR 6. OKTÓBER 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og
iangamma,
SIGRÚN PÁLSDÓTTIR
kennari,
Fýlshólum 3,
Reykjavík,
verður jarðsungin frá Fossvogskirkju, á morg-
un, miðvikudaginn 7. október kl. 13.30.
Páll Jóhannsson,
Magnús E. Jóhannsson,
Gunnar Jóhannsson,
Skúli Jóhannsson,
Erlendur Jóhannsson,
Gunnhildur Jóhannsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn
Hólmfríður Pálsdóttir,
Judith Taylor Jóhannsson,
Hrönn Jóhannsdóttir,
Ásta Friðjónsdóttir,
+
Þökkum innilega auðsýnda samúð og vináttu
við andlát og útför,
GUÐMUNDAR E. SIGURÐSSONAR
öryggisfulltrúa hjá Sameinuðu þjóðunum,
Óðinsvöllum 16,
Keflavík.
Sérstakar þakkir til lækna og hjúkrunarfólks á
deild 7-A á Sjúkrahúsi Reykjavíkur fyrir góða
umönnun,
Sveinbjörg Eygló Jensdóttir,
Sólveig Á. Guðmundsdóttir, Friðjón Einarsson,
Helga Kr. Guðmundsdóttir, Eyjólfur Sverrisson,
Sonja Guðmundsdóttir Danoy, Eric Danoy,
Guðmundur J. Guðmundsson, Björk Þorsteinsdóttir,
Ásgeir F. Guðmundsson, Ólafía Vilhjálmsdóttir
og barnabörn.
+
Þökkum innilega samúð og hlýhug við andlát
og útför eiskulegs eiginmanns, föður, tengda-
föður og afa,
GUÐMUNDAR GUÐNASONAR,
Fögruhlíð.
Sigurlaug Guðjónsdóttir,
Ingilaug Guðmundsdóttir, Brynjólfur Guðmundsson,
Steinunn Guðmundsdóttir, Svavar Guðlaugsson,
Theodór Guðmundsson, Brynja Bergsveinsdóttir,
Guðjón Guðmundsson, Ágústa Guðjónsdóttir,
barnabörn og fjölskyldur þeirra.
+
Þakkir til allra þeirra sem sýndu samúð á
útfarardaginn 3. október vegna
ÞÓRÐAR KRISTJÁNS RUNÓLFSSONAR,
Haga
í Skorradal.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Dvalarheimilis
aldraðra í Borgarnesi og Sjúkrahúss Akraness
fyrir alla umönnun. Öðrum þeim fjær og nær
sem minnst hafa hans á ýmsan hátt, þökkum
við og sendum ykkur öllum hlýjar kveðjur.
Dóra Þórðardóttir,
Óskar Þórðarson
og aðstandendur.

+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð við
andlát og útför föður okkar, tengdaföður og
afa
RAGNARS ÞORSTEINSSONAR.
Reynir Ragnarsson,
Þorsteinn V. Ragnarsson,
Valdís Ragnarsdóttir,
Salóme Ragnarsdóttir,
ína Sóley Ragnarsdóttir,
Edith Dam Ragnarsson,
Erna Elíasdóttir,
Hörður Davíðsson,
Guðmundur Bogason
og afabörn.
ADOLF
THORARENSEN
+ Adolf Thoraren-
sen fæddist í
Reykjavík hinn 27.
september 1948.
Hann Iést á Land-
spítalanum 26. sept-
ember síðastliðinn
og fór útfor hans
fram frá Arnes-
kirkju í Trékyllisvík
3. október.
Þú lást á bakinu í
rúminu og varst að
reyna að sofna en gast
það ekki. Síðan settist
þú upp og fram á rúmbríkina. Ég
gekk til þín og strauk þér yfir ennið
og niður vangann og spurði: „Getur
þú ekki sofnað, Adolf minn?“ Þú
svaraðir mér svo þreyttur og með
nokkurs konar uppgjafartón: „Æji
nei!“ Svo lagðist þú aftur útaf og
sofnaðir næni því strax. Ég vissi að
þú værir búinn að ná því að sofna
því það kom svo mikil værð og ró
yfir þig. Þá fór ég út úr herberginu.
Skömmu síðar vaknaði ég og vissi
að ég myndi fá einhverjar fréttir af
þér þann daginn, en fréttin sem ég
fékk var sú að þú værir sofnaður
svefninum langa.
Hvílíkur harmur og sorg!
Hvað verður nú?
Lífæðin okkar hreppsbúa, flugið,
var í mjög svo góðum og öruggum
höndum þínum. Alltaf var hægt að
treysta því að allt væri í lagi með
völlinn og þú værir til taks ef eitt-
hvað óvænt kæmi uppá.
Mér finnst erfitt að sjá Árnes-
hrepp íyrir mér án þín, en ég veit að
þú verður hjá okkur og passar upp
á flugið fyrir okkur, þó svo að við
sjáum þig ekki.
Það er einmanalegt að koma núna
út á Gjögur.
Enginn Adolf, ekkert líf, allt
tómt!
Kvöldið áður en þú veiktist
hringdir þú til að biðja mig um að
klippa þig og urðum við ásátt um að
klára það fyrir hádegi daginn eftir
því göngurnar voru framundan, en
þú komst aldrei né hringdir um
morguninn. Það fannst mér ein-
kennilegt, því aldrei hafði ég orðið
vör við að þú værir gleyminn mað-
ur. Eitthvað hlaut að hafa komið
fyrir, sem síðar kom svo í ljós.
Síðast þegar ég klippti þig, varstu
svo ánægður. Strax daginn eftir
fórstu suður til að fara í óvissuferð
með samstarfsfólki þínu hjá Is-
landsflugi. Léstu mjög vel af þeirri
ferð, en við göntuðumst með að þú
hefðir bara farið suður til að láta
laga klippinguna eftir mig!
Ég verð bara að
reyna að gera betur
þegar við hittumst
næst.
Elsku Jóhanna mín,
Pétur og aðrir aðstand-
endur. Ykkur sendi ég
mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur og bið
góðan Guð um að
styrkja ykkur í þessari
miklu sorg.
Að lokum vil ég
þakka Adolfi samfylgd-
ina síðustu tæp níu ár
og taka undir orð
stjúpfoður _ míns og
votta öllum íbúum Ái-neshrepps
samúð mína við fráfall Adolfs
Thorarensen.
Þar er genginn drengur góður og
megi minningin um hann lifa sem
lengst.
Jóhanna Osk Krisljánsdóttir,
Arnesi II.
Mig langar hér á eftir að minn-
ast þessa sveitunga míns með
nokkrum fátæklegum orðum.
Við hrukkum illa við, sveitungar
hans, þegar við fréttum miðviku-
daginn 16. september sl. að Adolf
hefði veikst alvarlega þá um nótt-
ina. Þar sem Adolf bjó einn var
ekki ljóst hvernig komið var, fyrr
en komið var fram á dag, að ná-
grannar hans fóru að huga að hon-
um, hann lá máttvana og rænulaus
í íbúð sinni, það segir fátt af einum.
Strax varð Ijóst, að veikindin voru
þess eðlis að lítil von var um bata.
Enda kom það á daginn, hann lést
laugardaginn 26. september sl.
Jafnframt brast hlekkur í því
mannlífi sem er í Ámeshreppi.
Adolf Thorarensen fæddist á
Gjögri 27. september 1948 og þar
ól hann allan sinn aldur. Foreldrar
hans voru Hildur Pálsdóttir og
Valdemar Thorarensen. Hildur var
aðkomin í sveitina, ættuð frá Kálfs-
hamarsvík á Skaga. Faðir hans var
fæddur og uppalinn á Gjögri og
stóðu að honum sterkar ættir hér í
Ameshreppi. I föðurætt frá Reykj-
arfjarðarkaupstað og í móðurætt
frá Kjós, hvort tveggja hér í sveit.
Þegar Adolf fæddist var nokkuð
fjölmennt á Gjögri, einar sex til sjö
fjölskyldur, og að líkindum þrjátíu
til fjörutíu manns. Staðnum fylgdi
andblær liðins tíma, sem kominn
var frá þeim atvinnuháttum sem
stundaðar höfðu verið á Gjögri, og
áttu sér aldalanga hefð, og var
nokkuð sérstæð í byggðarlaginu.
Þarna á ég við sjávarútveginn, sem
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og hlý-
hug við andlát og útför bróður okkar,
HREINS JÓHANNESSONAR,
frá Súgandafirði.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk á deild 33-C
og 14-G, Landsþítala, fyrir góða umönnun.
Guð blessi ykkur öll.
Hansína Jóhannesdóttír,
Herdís Guðrún Jóhannesdóttir
og fjölskyldur þeirra.
var meiri, en annars staðar tíðkað-
ist í byggðarlaginu. Á Gjögri var
aðaltekjuöflun manna frá sjónum,
þótt smávegis búskapur væri
stundaður með. Þetta var hörð lífs-
barátta kynslóðanna, en stundum
gjöful, en stundum ekki, þeir sem
þama lifðu lærðu það öðruin frem-
ur hvað það var að takast á við mis-
gjöfula náttúra. Og hvort fiskaðist
vel eða illa var jafnsjálfsagt.
Adolf ólst upp við þessa lífshætti
undangenginna kynslóða, að sækja
sjó frá Gjögri, og fást einnig við bú-
skap. Hvort tveggja varð honum
snemma hugleikið, og batt hann
við heimahagana. Hann naut ekki
skólagöngu í æsku fram yfir bama-
skólanám, en hann aflaði sér
menntunar með lestri bóka, og
þekking hans á fiugmálum og flug-
öryggismálum var með ólíkindum.
Þetta sýndi að maðurinn var nátt-
úragreindur. Fyrir tuttugu og
fimm áram eða svo hófst áætlunar-
flug milh Reykjavíkur og Gjögurs,
fyrst í stað var það faðir hans, sem
sá um þjónustu við flugið, en fljót-
lega tók Adolf við þessu starfi, og
þegar við minnumst hans, er það
fyrst og fremst fyrir óeigingjamt
framlag hans, að þessum mikil-
væga þætti samgangna okkar.
Fyi-stu árin var þetta flug stundað
við mjög framstæðar aðstæður,
flugvöllurinn slæmur, öryggismál-
um á flugvellinum hafði ekki verið
sinnt og svo var einnig með aðbún-
að fyrir farþega. Þetta var virki-
lega framstætt, sem vænta mátti.
Þetta mál má segja, að Adolf hafi
tekið upp á sína arma, öll þau ár
sem hann var við þetta var hann
óþreytandi að tala fyrir umbótum á
þessu sviði, hann varð talsmaður
okkar, við þennan þátt samgangn-
anna, og engum datt í hug, að það
yrði betur gert, eða betur haldið á
málum. Hann sótti þessi umbóta-
mál af fyrirhyggju, festu og þekk-
ingu. Öll öryggismál, er þetta vörð-
uðu vora honum ákaflega ofarlega í
huga og um þau talaði hann oft.
Nokkur undanfarin ár var ljóst, að
flugbrautin á Gjögri þyrfti vera-
legra endurbóta við. Rætt hafði
verið um að koma þessu í fram-
kvæmd, en þó að góður vilji sé fyr-
ir hlutunum verður ekki af fram-
kvæmdum fyr en fjármunir era til.
í þetta var svo ráðist nú að áliðnu
sumri. Adolf var sæll og glaður
með þennan áfanga, og taldi öryggi
flugvéla sem um völlinn færa nú
betur tryggt en áður.
Þótt Adolf sæktist ekki eftir
þátttöku í félagsmálum, var það
svo að til hans var leitað, hann sat
tuttugu ár í hreppsnefnd Árnes-
hrepps og naut ávallt til þess víð-
tæks stuðnings sveitunga sinna.
Þar var gott að vinna með Adolf,
hann sagði skoðanir sínar umbúða-
laust og var hreinskiptinn í sam-
skiptum við fólk og aldrei skildi
það eftir þykkju. Hann kom víðar
við, meðal annars var hann alllengi
fiskmatsmaður, meðan saltfiskur
var verkaður bæði á Gjögi'i og
Norðurfirði. Við þetta var hann
ákaflega glöggur og hann sagði
mér að aðalatriði við svona vinnu
væri að hafa á takteinum rök fyrir
því, sem hann væri að gera, og
hann hafði alltaf á hraðbergi rök
fyrir sínum gerðum í þessu efni og
þeir, sem eftirlitshlutverki gegndu
treystu á glöggskyggni hans.
Ádolf gekk ekki heill til skógar, á
unglingsáram bilaðist hann á fæti
og ofan á það bættist að hann varð
+
Þökkum innilega veitta samúð og hlýhug við
andlát og útför
SIGURÐAR JAKOBS MAGNÚSSONAR,
Skólabraut 12,
Seltjarnarnesi.
Guð blessi ykkur öll.
Brynhildur Hjálmarsdóttir,
börn, tengdabörn og barnabörn.
, v/Nybylaveg
SÓLSTEINAR 564 4566
egsteinar
Lundi