Dagblaðið Vísir - DV - 22.01.1986, Side 4

4
DV. MIÐVIKUDAGUR 22. JANÚAR1986.
Snældu-Blesi á hlaupum ásamt hryssunni Fjólu.
DV-myndir JGH.
SNÆLDUBLESIREYNDI
EN MISST1JAFNVÆGH)
Frá Jóni G. Haukssyni, blaðamanni
DV á Akureyri:
Snældu-Blesi hefur verið laus í
girðingu með hryssunni Fjólu í
sumar og allan vetur. Hann er enn
með spelkur um fótinn sem brotn-
aði. Brotið hefur gróið sæmilega.
Og Snældu-Blesi hefur reynt við
hryssuna en átti erfitt með að fóta
sig, missti jafhvægið.
„Hann hefur haft það ágætt í
allan vetur, verið mikið úti við. Ég
smíðaði sérhesthús fyrir hann hér.
Það er opið og hann getur farið þar
inn og út hvenær sem hann vill,“
sagði Magni Kjartansson, eigandi
Snældu-Blesa og bóndi að Ásgarði
í Djúpadal í Eyjafirði.
Að sögn Magna hefur Snældu-
Blesi reynt við hryssuna Fjólu.
„Hann hafði ekki nógu mikinn
styrk, átti erfitt með að standa í
afturfætuma og missti jafnvægið."
„Það liggur ekki fyrir hvort
hryssan er með folaldi. Hún er það
feit að það er ekki gott að sjá það.
Ég held samt að hún sé geld,“ sagði
Magni.
„Það er greinilegur „gróandi" í
brotinu. En það er enn of snemmt
að fullyrða hvort hann nær sér.
Brotið verður myndað þegar líður skýrast ffekar. En ég veit að hon- bæra umönnun hjá Magna,“ sagði
á veturinn og þá ætti þetta að um líður mjög vel, hann fær frá- Ármann Gunnarsson dýralæknir.
Snældu-Blesi í veðurblíðunni með eiganda sínum, Magna Kjartanssyni, bónda að Ásgarði í Djúpa-
dal í Eyjafirði.
Visa skákmótið:
Tuttugu
stór-
meistarar
— ogfjórir alþjóðlegir
meistarar
Tuttugu stórmeistarar og fjórir
alþjóðlegir meistarar fi-á Ameríku og
Norðurlöndunum hittast 8.-9. febrú-
ar næstkomandi og keppa á Visa-
skákmóti í Hamrahlíðarskólanum.
Keppendur em sem sagt 24 á þessu
móti, 12 frá Norðurlöndum og 12 frá
Ameríku. Við íslendingar eigum 6
af þessum 12 meisturum ffá Norður-
löndum: Helga Ólafsson (2545 Elo-
stig), Margeir Pétursson (2520), Jó-
hann Hjartarson (2505), Guðmund
Sigurjónsson (2495) og Friðrik Ólafs-
son (2545). Allir fimm em stórmeist-
arar. Jón L. Árnason er alþjóðlegur
meistari með 2500 Elo-stig og keppir
einnig.
Hinir sex eru Andersson, Larsen
og Agdestein stórmeistarar og
Schussler, Yrjola og Rasmussen,
alþjóðlegir meistarar.
Frá Ameríku koma 9 stórmeistarar,
þeir Seirawan, Christiansen, Kava-
lek, deFirmian, Alburt, Browne,
Lombardy, Byrne og Henley. Einnig
koma 4 alþjóðlegir meistarar, Benj-
amin, Fedorowicz og Kogan.
Á mótinu verða tefldar tvær um-
ferðir, hver maður teflir einu sinni
með hvítt og einu sinni með svart.
Keppnin fer fr am á vegum Skáksam-
bands Norðurlanda, sem er elsta
milliríkjaskáksamband heims, stofn-
að 1899 og var einn fyrsti vísirinn
að norrænni samvinnu á menningar-
sviðinu. Keppnin er kostuð af Visa
Intemational, Visa USA og ýmsum
Visa-félögum á Norðurlöndum. -KB
Skákþing Reykjavíkur:
13 ára efstur
Á Skákþingi Reykjavíkur, sem nú
stendur yfir, er Hannes Hlífar Stef-
ánsson efstur í opna flokknum með
6 vinninga. Fast á hæla hans eru
Bjami Hjartarson, Davíð Ólafsson,
Þráinn Vigfússon og Þröstur Þór-
hallsson, allir með 5 Í/2 vinning.
Áttunda umferð verður tefld í
kvöld.
í unglingaflokknum er Þröstur
Ámason efstur með 6 vinninga.
Hann hefur unnið allar sínar skákir.
Síðustu umferðir í unglingaflokkn-
um verða tefldar næsta laugardag.
-KB
Idag mælir Dagfari I dag mælir Dagfari I dag mælir Dagfari
Teppalagt með þjóðfánanum
í lögum segir að enginn megi óvirða
þjóðfánann, hvorki í verki né orði.
Islendingar hafa skilið þetta lagaá-
kvæði svo að þjóðfáninn sé hluti af
lýðveldinu og sjálfstæðinu, samein-
ingartákn þjóðarinnar á hátíðleg-
um stundum. En með nýrri kynslóð
koma nýir siðir. Niðri í Gamla bíói
er verið að sviðsetja einhvers konar
sambland af söngleik og hnefa-
leikakeppni, léttfríkaðan skemmti-
þátt i líkingu við Litlu hryllings-
búðina. Aðstandendur sýningar-
innar hafa stundað þar æfingar af
kappi undanfarnar vikur og eru nú
um það bil að frumflytja leikinn.
Nú er ekki gott að vita hvaða
virðingu litla leikhúsið ber fyrir
þjóðfánanum, en alla vega er sú
skoðun ríkjandi í þessu leikhúsi að
fáninn sé brúklegur í fleira heldur
en að draga hann að húni á tyllidög-
um. í þeim anda var ákveðið að
nota þjóðfánann sem teppi á glímu-
pallinn hjá Rauðhóla Ransí. Var
sem sagt meiningin að trampa
duglega á fánalitunum út alla sýn-
inguna, sjálfsagt í virðingarskyni.
Fyrir einhverja tilviljun spurðist
þessi fyrirætlun út og alla leið upp
í forsætisráðuneyti þar sem fyrir
sitja embættismenn af gamla skól-
anum. Alla jafna láta slíkir embætt-
ismenn fátt raska ró sinni og kippa
sér ekki upp við hvað sem er. Én
nú var þeim nóg boðið. Orðsending
var send til litía leikhússins og til-
kynnt að sýningin yrði umsvifa-
laust stöðvuð ef þeim ósóma væri
ekki afstýrt að nota þjóðfánann
sem gólfþurrku.
Leikhúsmenn tóku kurteislega í
þessi tilmæli enda hafa þeir sjálf-
sagt ekki imyndað sér né skilið
hvernig þjóðfánanum væri sýnd
óvirðing þótt senan væri teppalögð
með einu flaggi. Er ekki að efa að
framúrstefnumenn telji sig sýna
þjóðfánanum séstakan sóma með
því að skarta honum á sýningunni
i láréttri stöðu undir fótunum á
Rauðhóla Ransí.
Þegar þetta er skrifað er ennþá
allt í óvissu með málalok. Forsvars-
menn leikhússins munu þó hafa
fallist á að fiarlægja fánann undan
fótum leikaranna ef sérstök beiðni
berst úr ráðuneytinu þar að lút-
andi.
Nú kann það að vera erfitt fyrir
Rauðhóla Ransí að bijóta odd af
ofiæti sinu gagnvart íslenska kans-
ellíinu og fyrir neðan hennar virð-
ingu að glima á fánalausu sviðinu.
Sjálfsagt er þessi kvenmannsper-
sóna miklu mun virðulegri og
merkilegri en þjóðfáni litillar þjóð-
ar og kannske megum við íslend-
ingar þakka fyrir að menningar-
frömuðir í leiklistinni virði fánann
yfirhöfuð viðlits. Ef til vill er það
merki um árangurinn af há-
menntastefnunni og viðhorfum
intelligensiunnar að íslenski fáninn
sé hafður til skrauts á leiksýning-
um undir fótum og skósólum vin-
sælla leikara?
Almenningur hefur verið alinn
upp við þann smáborgaraskap að
sýna þjóðfánum virðingu í orði og
verki. Þjóðinni þykir vænt um lýð-
veldið, forsetann, tunguna og fán-
ann. En þetta er auðvitað ekki að
marka, enda hljóta þeir sem fram
úr skara og vit hafa á menningu
og leiklist að hafa æðra siðgæðis-
mat gagnvart þeim hornsteinum
sem mynda íslenskt ríki. Einn litill
þjóðfáni kann að vera hégómi í
augum þessara menningarvita og
afskipti embættismanna af gamla
skólanum flokkast eflaust undir
sérvisku. En einhvern veginn hefur
maður þó á tilfinningunni að fólkið
sem á að sækja sýninguna til að hún
borgi sig beri meiri virðingu fyrir
þjóðfánanum heldur en Rauðhóla
Ransí. Jafnvel þótt hún glími vel.
Af þeim sökum er það góðlátleg
ábending til litla leikhússins að það
fiarlægi þjóðfánann af senunni i
Gamla bíói þegjandi og hljóðalaust.
Það er að segja ef meiningin er að
fá einhveija gesti á annað borð.
Dagfari