Dagblaðið Vísir - DV - 26.03.1990, Blaðsíða 14

Útgáfufélag: FRJÁLS FJÖLMIÐLUN HF.
Stjórnarformaður og útgáfustjóri: SVEINN R. EVJÓLFSSON
Framkvæmdastjóri og útgáfustjóri: HÖRÐUR EINARSSON
Ritstjórar: JÓNAS KRISTJANSSON og ELLERT B. SCHRAM
Aðstoðarritstjórar: HAUKUR HELGASON og ELlAS SNÆLAND JÖNSSON
Fréttastjóri: JÓNAS HARALDSSON
Auglýsingastjórar: PÁLL STEFANSSON og INGÓLFUR P. STEINSSON
Ritstjórn, skrifstofur, auglýsingar, smáauglýsingar, blaðaafgreiðsla, áskrift,
ÞVERHOLTI 11,105 RVlK, SlMI (91J27022 - FAX: (91 )27079
Setning, umbrot, mynda- og plötugerð:
PRENTSMIÐJA FRJALSRAR FJÖLMIÐLUNAR HF„ ÞVERHOLTI 11
Prentun: ÁRVAKUR HF. - Áskriftarverð á mánuði 1000 kr.
Verð I lausasölu virka daga 95 kr. - Helgarblað 115 kr.
Öryggi á sjó
Óvanalega mörg sjóslys hafa átt sér stað að undan-
fórnu. Hvað eftir annað hafa skip og bátar lent í brotsjó
eða öðrum óhöppum og sokkið á svipstundu. Til allrar
hamingju hefur oftast orðið mannbjörg, með nokkrum
hörmulegum undantekningum. Samkvæmt frásögnum
þeirra sem komast lífs af hefur lítið ráðrúm gefist til
undankomu frá sökkvandi skipunum og gengur það
nánast kraftaverki næst að allir þeir sjómenn, sem hafa
mátt yfirgefa skip sín, skuli hafa komist af. Björgunar-
bátar hafa orðið þeim til lífs og skjót viðbrögð áhafna
nærstaddra skipa og sjóslysavarna í landi.
Þegar menn eru heimtir úr helju á hafi úti er það
mikil guðsblessun. Þjóðin öll fylgist með slíkum fréttum
og frásögnum af björgun og þakkar fyrir hvern þann
sem sleppur úr sjávarháska. Það verður aldrei nógsam-
lega undirstrikað hyaða áhætta það er að stunda störf
og fiskveiðar í rysjóttum veðrum, lengst úti á miðum
og brotsjórinn gerir ekki boð á undan sér. Öflugustu
skip eru eins og eldspýtustokkar í hafrótinu þegar veð-
ur og vindar snúast upp í óveður og þá má enginn við
duttlungum veðurguðanna og firnakrafti holskeflanna.
En einmitt vegna þess að íslenska þjóðin býr í ná-
býh við hafið og með það í huga að fiskveiðar eru líf
okkar og afkoma þá vekur það jafnan undrun að enn
sé verið að draga fæturna í slysavörnum.
Enn á ofanverðri tuttugustu öldinni kemur í ljós van-
búnaður í tækjum og öryggismálum. Sjómenn kvarta
undan því að flotgallar beri virðisaukaskatt og stjórn-
völd þráast við að gefa þann skatt eftir. í sjóslysinu, sem
varð í fyrradag, þar sem fjórir menn komust naumlega
yfir í annan bát, blés gúmbáturinn ekki upp og það var
snarræði áhafnar annars skips að þakka að mennirnir
björguðust. Þegar Vestmannaeyingarnir hröktust í
gúmbát sínum fyrr í vikunni var bent á að nútíma radíó-
bauja hefði tryggt það að báturinn hefði verið miðaður
út á örskömmum tíma.
Radíóbaujur eru ekki lögskyldar um borð í fiskiskip-
um. Farmanna- og fiskimannasamband íslands hefur
margsinnis skorað á stjórnvöld að lögskipa fuhkomnar
radíóbaujur um borð, en fram til þessa hafa þær áskor-
anir ekki borið árangur.
Það á að vera hafið yfir allar umræður að tryggja
öryggi sjómanna um borð í skipum sínum eins og frek-
ast er kostur. Það sýnist svo sjálfsagt mál að allur drátt-
ur á slíku er hneykslanlegur. Fiskveiðar eru aðalat-
vinnuvegur íslendinga. Sjómenn leggja á sig mikið og
erfitt starf, þar sem þeir eru stöðugt í lífshættu. Ef við
viljum að ungir menn sæki áfram sjóinn og ef við viljum
sýna sjómönnum virðingu og þakklæti fyrir störf þeirra
er það auðvitað lágmarksskylda okkar landkrabbanna
að búa svo um öryggi að þar sé allt gert til að bjarga
mannslífum.
Allir gera sér ljóst að sjórinn gefur og sjórinn tekur
og aldrei verður unnt að afstýra sjóslysum og sjósköðum
með öllu. En það er hægt að fækka slysunum og bjarga
mörgum manninum með stöðugri endurnýjun og ár-
vekni í öryggismálum. Látum það ekki um okkur spyij-
ast að þessi fiskimannaþjóð láti undir höfuð leggjast að
bjarga því sem bjargað verður. Björgun mannslífa verð-
ur ekki mæld í krónum eða sköttum og hin tíðu sjóslys
að undanförnu minna okkur enn og aftur á þá stað-
reynd að lífið á sjónum er enginn dans á rósum.
Ellert B. Schram
MÁNUDAGUR 26, MARS' 199'0.
„Jafnvel farið að bera viurnar i efnilega stráka í yngri flokkunum. - Þetta er afar slæm þróun,“ segir m.a.
í greininni.
Jákvæð starfsemi
Drengurinn minn afhenti mér
bréf þegar hann kom af fótboltaæf-
ingunni í morgun. Þar var veriö
aö tilkynna um hækkun æfinga-
gjalda til íþróttafélagsins sem sér
um æfingar fyrir strákana. Bréfiö
var vel sett upp og bent á aö þrátt
fyrir þessa hækkun æfingagjalda
þá væru æfingarnar samt ekki dýr-
ar. Ég gat fallist á réttmæti þeirrar
staöhæfingar.
í framhaldi af lestri þessa bréfs
fór ég aö íhuga hversu gífurlegt
æskulýösstarf og uppeldisstarf
væri unnið á vegum íþróttafélag-
anna. Þetta starf er verulega van-
metið. Ef ekki kæmu til frjáls
íþróttafélög, sem byggjast verulega
á áhugastarfi mikils fiölda fólks,
væri ekki hægt að bjóða upp á
þessa þjónustu.
í borgarsamfélagi eins og okkar
skiptir því miklu aö kostur sé á
hollri uppbyggingar- og æskulýös-
starfsemi í borginni. Ég veit fátt
betra en þá starfsemi sem íþróttafé-
lögin bjóða upp á. Miklu skiptir að
foreldrar taki virkan þátt í þessu
starfi með börnum sínum og mér
til mikillar ánægju hef ég tekið eft-
ir því að áhugi foreldra á þessum
málum hefur farið ört vaxandi á
undanfomum árum.
Ég man þá tíð þegar ég stóð á
hliðarlínunni þegar eldri drengur-
inn minn var að slíta sínum fyrstu
knattspymuskóm. Þá vom sjaldan
nema örfáir foreldrar til staðar.
Nú, þegar ég stend allmörgum
ámm síöar á sömu hliðarlínum til
að fylgjast með því þegar yngri
drengurinn minn slítur sínum
fyrstu fótboltaskóm, þá er jafnan
erfitt að fá gott pláss á hliðarlín-
unni vegna þess hve mikill fiöldi
foreldra er til staðar til að fýlgjast
með og hvetja sína menn.
Mér finnst þetta með ánægju-
legustu breytingum sem ég hef tek-
iö eftir í þessu fámenna en
skemmtiiega manniega samfélagi
okkar.
Þegar vel er að verki staðið
Þegar góðir leiðbeinendur standa
að æskulýðsstarfi hjá íþróttafélög-
unum lætur árangurinn ekki á sér
standa. Ég hef getaö fylgst með
miklum fiölda drengja á íþrótta-
mótum þar sem þeir eru flarri
heimilum sínum. Eftirtektarvert er
hversu góður andi er ríkjandi með-
al þeirra og hvað þeir láta vel að
stjóm svona yfirleitt.
Það er gaman að fylgjast með því
þegar það jákvæða er laðað fram í
einstaklingunum. Mér finnst þaö
vera jákvætt að laða fram keppnis-
anda, skilning á samvinnu til að
ná settu marki, tillitssemi við félag-
ana og skilning á því að maður
þarf að leggja hart að sér til að ná
settu marki.
í þjóðfélagi okkar, þar sem slapp-
leikinn er of mikið ráðandi, eru
þessi viöhorf mjög mikilvægt vega-
nesti áður en haldið er út í sjálfa
KjáUarinn
Jón Magnússon
hrl.
lífsbaráttuna. Lífsbaráttan er í
sjálfu sér líka ákveðin keppni. Til
að ná árangri í henni verða menn
að vera reiðubúnir að leggja hart
að sér og vinna saman að settu
marki. Mér finnast íþróttafélögin
almennt standa vel að verki í upp-
byggingarstarfi fyrir æskuna og
skila með því miklu framlagi til
þjóðfélagsins.
Afreksmenn og viö hinir
Nú er nýlokið heimsmeistara-
keppni í handknattleik. Við náöum
ekíti þeim árangri sem bjartsýni sú
sem gjarnan einkennir þessa þjóð
stóð til. Mér fannst strákamir okk-
ar standa sig með afbrigöum vel. í
flestum leikjum þeirra munaði
ekki nema örlitlu að þeir næðu að
sigra. En það munaði því.
Sumir hafa ailt á hornum sér ef
íslenskt landslið nær ekki á verð-
launapall. Slíkt er afar óraunsætt.
Við emm ekki fleiri en við eram
og miðað við fámennið eru strák-
arnir okkar hvort heldur er í fót-
bolta eða handbolta aö gera meira
hvað eftir annað en hægt er með
réttu að ætlast til af þeim.
Ég skil vel að afreksmenn og sigr-
ar í alþjóðlegum keppnum hafi
mikið gildi. Það þarfnast hins vegar
skoðunar hvort ekki er of miklum
fiármunum eytt í þennan þátt mið-
að við ýmislegt annað.
Hjá íþróttafélögunum er meist-
araflokkurinn jafnan það sem mest
er horft til. Gífurlegu fé er eytt til
að þjálfun meistaraflokksins sé góð
og miklu fé er eytt til hans að öðru
leyti. Á síðari árum hefur það síðan
gerst, að félagsmenn í einu liði eru
með beinum eða óbeinum hætti
keyptir til annars. Þá er jafnvel
farið að bera víurnar í efnilega
stráka í yngri flokkunum. Þetta er
afar slæm þróun. Það skiptir máli
að félög fái að vera í friði með sína
leikmenn. Það skiptir líka máli fyr-
ir leikmennina. Innan liðs myndast
venjulega sérstök vinátta og félags-
andi. Kaupskapurinn hefur í mörg-
um tilvikum eyðilagt góðan liðs-
anda. Nú er mér ljóst að ekki er
hægt að útiloka slíkt í frjálsu landi.
Mér er samt nær aö halda aö þau
félög, sem mest hafa stundað það
að kaupa meö beinum eða óbeinum
hætti leikmenn annarra félaga,
standi eftir slík ævintýri ekki allt
of vel fiárhagslega. Einingarnar hjá
okkur era nefnilega svo smáar að
þær leyfa ekki mikinn umfram-
kostnað.
Ég minnist á þetta eingöngu
vegna þess að ég tel nauðsynlegt
að írþóttafélögin taki upp ákveðnar
samskiptareglur í þessu sambandi.
Slíkar reglur eru nauðsynlegar
vegna þess að sá kaupskapur, sem
hér um ræöir, er í raun öllum félög-
unum um megn og hann bitnar
alltaf á öðrum þáttum félagsstarfs-
ins og hvaða þáttum þá? Jú, liggur
það ekki ljóst fyrir að það bitnar á
þeim yngstu sem fá minna en ella
hefði verið hægt að veita þeim.
Þaöer verkaö vinna
Þátttakendur í uppbyggingar-
starfi íþróttafélaga eru í verulegum
mæli foreldrar sem vilja vinna að
uppbyggingu svo aö börnin þeirra
njóti góðs af. Ég hef heyrt ýmsa sem
lagt hafa af mörkum mikið og óeig-
ingjarnt starf kvarta yfir því að
vinna þeirra hafi í raun farið í allt
annað, það er fiársöfnun fyrir
meistaraflokkinn, en það sem þeir
ætiuðu að vinna að hafi aldrei kom-
ist á dagskrá. Þetta er slæmt því
þaö skiptir máli að geta virkjað sem
flesta til starfa á þessum vettvangi
til að það hreinlega geti gengið.
Þegar ég stend og horfi á strákana
mína spila og fylgist með því
hvernig félags-, keppnisandinn,
baráttan og leikgleðin eru í fyrir-
rúmi þá þakka ég fyrir að félagið
mitt skuli leggja jafnmikla rækt við
æskulýðsstarfið og gert er. Það
skilar sér.
Þeir sem græöa mest á því eru
strákarnir sjálfir og að sjálfsögðu
foreldrar þeirra. Eg vona að sá
andi verði í þessu þjóðfélagi þegar
þeir vaxa úr grasi að meira verði
metið að vera góður félagi en að
láta kaupa sig.
Jón Magnússon
„Mér finnast íþróttafélögin almennt
standa vel að verki 1 uppbyggingar-
starfi fyrir æskuna og skila með því
miklu framlagi til þjóðfélagsins.“