Dagblaðið Vísir - DV - 18.06.1990, Blaðsíða 6

Dagblaðið Vísir - DV - 18.06.1990, Blaðsíða 6
MÁNUDAGUR 18. JÚNÍ 1990. Menning Sandkorn Mexíkanskur hundur Nú er Lástahátíð 1990 formlega lokið, áhuga- samir gestir geta farið að taka lífinu með ró og tími gefst til að íhuga þá listviðburði sem á dag- skrá voru. Leikhúsáhugafólk saknar þess aö innlend verkefni skyldu ekki vera frumsýnd á hátíðinni en hins vegar er ekki hægt að kvarta yflr prýðilegum gestasýningum sem hver með sínu móti var sérlega athyglisverð. Þungavigtarsýning Lálla Teatren á Leikhúsi Nikitas gæslumanns og margfrægur leikflokkur Kantors voru vel valdir og verðugir gestir á Listahátíð, sem vill standa undir nafni, og nú fyrir helgina bættist svo þriðji hópurinn við. Þar má segja að nútímaleikhúsið hafi fengjð sinn fulltrúa, hollenska músíkleikhópinn De Mexica- anse Hond (Mexíkanskan hund). Kjarninn í þessum hópi eru þrír bræður, Alex, Marc og Vincent van Warmerdam. Alex hefur samið texta verksins og gert sviðsmynd, auk þess sem hann bæði leikur og leikstýrir, Vin- cent semur tónlistina (ásamt öðrum) og spilar á gítar og Marc leikur og er auk þess fram- kvæmdastjóri hópsins. Sýning þeirra á Norðurbænum er sterk og frumleg. Efnið er sett fram á prakkaralegan hátt, textinn er launfyndinn og mjög ákveðinni línu fylgt við sviðsetninguna. Lýsingin er geysi- vel unnin og undirstríkar áherslu á tvívídd og Leiklist Auður Eydal fastar staðsetningar í uppsetningunni. AUir litir eru klárir og hreinir og hver persóna á „sinn" lit líkt og í teiknimyndasögum, enda hafa ákveð- in áhrif verið rakin tíl þeirra. En þó að búning- arnir séu í mismunandi litum eru þeir ópersónu- legir og allir eins hannaðir, þ.e. beinsniðnir jakkar og buxur/pils. Verkið er óstaðbundið og ekki tímasett og áhorfendur hafa því frjálsar hendur ef þeir vilja lesa út úr því vísanir eða boðskap. Sjálft frásagnarefnið um foreldrana, sem viha ekki sleppa hendi af syni sínum, enda þótt hann sé orðinn rígfullorðinn, getur alveg eins átt við um heilu þjóðfélögin þar sem stjórnvöld segja einstaklingunum hvað þeir eiga að hugsa og gefa þeim skrumskælda mynd af veruleikanum „fyrir utan gluggann". Sagan af aumingja Faas, sem er á fimmtugs- aldri og alveg undir hælnum á pabba og mömmu, er sögð á gráglettinn hátt og nokkrar svip- myndir gefa harla góða mynd af æviferli hans. Spurningin er svo hvort hann sé einhverju bætt- ari þegar hann losnar úr prísundinni. En frumleiki sýningarinnar býr þó alls ekki í söguþræðinum heldur í athyglisverðri úr- vinnslu. Sýningin hefst á ærandi rokklagi sem ég verð að viðurkenna að ég kunni ekki að meta og fannst það og önnur slík á skjöri við sýninguna að öðru leyti. Söngatriðin voru hins vegar ágæt, skopleg stæflng á nútíma söngleikjahefð og féllu vel inn í heildarmyndina. Leikararnir spiluöu allir vel úr hlutverkum sínum, sérstaklega þau Jack Vecht sem sonur- inn Faas, Alex van Warmerdam í hlutverki föð- urins, Aat Ceelen (Paard) og Loes Luca sem hafði leikstílinn fullkomlega á valdi sínu. í heild var þessi sýning bæði skemmtileg og fersk og vakti áhuga á að sjá fleiri verk þessara Listahátíðargesta. Gestir á Listahátíð: De Mexicaanse Hond NORÐURBÆRINN (HET NOORDERKWARTIER) Handrit, sviðsmynd, leikstjórn: Alex van Warmerdam Tónlist: Vincent van Warmerdam Lýsing: Reinier Tweebeeke Hljóð: Dicky Schuttel Ljósamaður: Stefan Dijkman Lelkmunir: Theo Groeneveld, Wim Wentzel Ensk þýöing: Rina Vergano Sýningar i Borgarleikhúsl sl. löstudag og laugardag. Barnaballett Margir helstu ballettar hinnar klassísku dans- hefðar eru með frásagnar- eða ævintýralegu sniði, sjá Svanavatnið, Hnotubrjótinn, Þyrni- rósu, Giselle og önnur sívinsæl dansverk. Af þeim sökum höfða þeir til fólks á öllum aldri, auðvitað ekki síst til yngstu kynslóðarinnar. Því veltir maður fyrir sér hvort þörf sé á sér- stökum „barna- og fjölskyldusýningum" á borð við Palla og Palla sem íslenski dansflokkurinn fumsýndi nú um helgina. Undir venjulegum kringumstæðum, það er í alvörulöndunum, hefði sýning af því tagi sennilega takmarkað gildi nema þá kannski sem hluti af nemendasýn- ingu. En á meðan íslenski dansflokkurinn hefur ekki burði til að serja upp stór klassísk verk er út af fyrir sig upplagt að virkja frásagna- og ævintýraheföina með öðrum hætti. Palli og Palli er umfram allt fjörugt verk og litríkt, uppfullt með ærsl og ýkt látbragð, mjög skemmtilega sviðsett Q)ökk sé Hlín Gunnarsdóttur) og vel samæft. AlltfulltafPöllum Ég hef þó grun um að ansi margt af því sem gerðist á sviðinu hafi farið fyrir ofan garð og Ur sýningu Islenska dansflokksins á Palla og Palla. BaUett Aðalsteinn Ingólfsson neðan hjá smáfólkinu. í meðfórum danshöfund- ar, Sylvíu von Kospoth, snýst nefnilega hin ein- falda dæmisaga um Palla sem var einn í heimin- um og einsemd hans upp í ævintýraferð um draumaland stráksins Palla (sem virðist sömu megin hugarheims og töfralandið Oz) þar sem alls kyns fyrirbæri kvikna til lífsins og bregða á leik. Palli er því eiginlega aldrei einn í heimin- um, hvorki í eiginlegri né óeiginlegri merkingu, því margir dansarar fara með hlutverk hans og á stundum iðar allt sviðið af Pallastrákum. Við þetta koma alls kyns hlykkir á söguþráð- inn sem smáfólkið á erfitt með að fylgja eftir, auk þess sem hvorki persónur né boðskapur eru dregin nógu skýrum dráttum. Þaö var því ansi oft sem smáfólkið þurfti að spyrja hvort tiltekn- ar persónur í ballettnum væru góðar eða vond- ar. Á hinn bóginn urðu aðrir þættir uppfærsl- unnar, sniðugheit hennar, skrautlegir búningar og fjörmikil hópatriði, sýnilega til að kæta yngstu áhorfendurna. Islenski dansflokkurinn - Palll og Palli. Höfundur - Sylvia von Kospoth. Leikmynd og búningar - Hlin Gunnarsdóttir. Tónlist - Fiölukonsert eftir Tjœkovski. Frumsýning f íslensku óperunni 14. júni 1990. Fögur, ung og syngur vel Italska sópransöngkonan Fiamma Izzo d Amico söng á tónleikum Listahátíðar í Reykjavík í Háskólabíói síðastliðinn laugardag með Sinfó- níuhljómsveit íslands og kór íslensku óper- unnar. Srjórnandi var Johh Neschling. Húsfyllir var og undirtektir mjög góðar. Af þeim mörgu úrræðum sem tónlistin á til að hrífa mannssá- lina kemst ekkert í hálfkvisti við það elsta, ein- söngvarann. Að sama skapi og fátt er bjánalegra og betra brandaraefni en hinn misheppnaði söngvari er ekkert sem afvopnar fólk svo gjör- samlega jafnt til líkama og sálar sem hinn sanni snillingur raddarinnar. Öll góð tónlist hrífur að sönnu hjörtun en þó alltaf með nokkurri þátt- töku og jafnvel milligöngu skynseminnar. Hinn mikli söngvari víkur allri umþóttun og vanga- veltum til hliðar. Hann gjörsigrar áheyrendur sína beint og umsvifalaust á augabragði, stund- um aðeins með einni nótu. Samband hans við hlustandann nær út yfir list og fagurfræði. Það er partur af náttúrunni. Framan af tónleikunum virtist allt í óvissu um hvort Fiamma Izzo væri sá sigurvegari söngsins sem alltaf er beðið eftir. Fíngerð og föl með svart hárið, hún virtist of ung og of falleg til mikilla raddíþrótta. Auk þess var hún taugaó- styrk og stjórnandinn þurfti stööugt að vera til taks að taka í höndina á henni og brosa til henn- ar hughreystandi. Hún virtist tilheyra þeirri sjaldgæfu manngerð sem töluvert er af í óperum en lítið í mannlífinu og á það til að deyja úr harmi þegar mótlæti lífsins verður of þung- bært. Þannig kárnaði gamanið töluvert þegar Tónlist Finnur Torfi Stefánsson fluttur var kórþáttur úr II Trovatore Verdis. Þá vildi svo til að einn slagverksleikarinri var mættur til leiks með stóran steðja og klauf- hamra tvo og sló hann þetta með klingjandi nákvæmni svo knálega að ekki heyrðist mikið annað á meðan. Hvort sem það vaf þessu að kenna eður éi þá brá svo við þegar átti að taka til við næstu aríu að söngkonan sást hvergi. Gerði hhómsveitarsrjórinn í skyndingu hlé á tónleikunum og hljóp áhyggjufullur á svip bak- sviðs. Sem betur fór birtíst hann þó fljótlega aftur með söngkonuna enda var þá búið að fjar- lægja steðja, hamra og slagverksmann. Fiamma Izzo söng allt með yndisfagurri rödd og mikilli tónelsku en áttí oft fullt í fangi með að hafa í fullu tré við hljómsveitina og kórinn enda virtist rdjómsveitarstjórinn ekkert gera til að forða söngkonunni frá því að kafna undir ofurefiinu. Það var fyrst í aríu úr Faust eftir Gounod sem áheyrendur fengu ávæning af að eitthvert skap leyndist í hinni fölu Fiömmu. Framhald á því varð ekki fyrr en í síðasta atriði efnisskrárinnar, aríu úr Mefistofele eftír Boito. Þar sýndi söngkonan svo góð tilþrif að tónleika- gestir heimtuðu meira og fengu það í hinni töfr- um slungnu aríu Puccinis, Mi chiamano Mimi. ítalska sópransöngkonan Fiamma Izzo d Amico. Á þeim augnablikum meðan hrifningin hríslaö- ist áheyrendum milli skinns og hörunds varð Fiamma drottning og sigurvegari. Það eru því miður örlög þeirra sem koma fram með miklum söngvurum að falla í skuggann jafnvel þótt efni séu til annars. Bæði kór og hljómsveit komu ágætlega út úr þessum tónleik- um. Trompetamir í sigurmarsi Verdis úr Aidu hljómuðu sérlega fallega. Jafnvægj í styrk var víðar ábótavant en í þeim dæmum sem þegar hefur verið um getið og skrifast það á reikning stjórnandans. Halli í rtsminu , HaraldurÞór Jóhannessoa bóndiíEnnií Viövikursveití Skagafirðiog réttarstjórii Laufskákrétt, fóríóvenjulegt feroalagigær. Hanntókþjóö- hátíðardaginn snemmaenfór ekkilangtí fyrstu.Hann skipti einungis um rúm, fór úr sínu hlýj u oggóðu upp í annaö sterkt og mikið járnrúm, og félagar hans í Ungmennafélagjnu Neista á Hofsósi héldu siöan af stað með Harald í rúm- inu frá heimili hans til Hofeóss, 22 kmleiö. HaraMur erekfóiötaveul, heldur var ungroennatelagið að safna peninguro með þessu uppátæki sinu, safhað var áheitum fyrir það afrek að bera Harald þessa 22 km leið. Har- aldur whinn hressastiíáður en lagt var upp og sagði í viðtali við Dag á Akureyri að hann myndi hafa alls kynsþasginmiruminu, ma.farsima, bg tok hann viðáheitum á leiðinni. Þéttahetör vistaðfara ekki troðnar slóðir. Þrírbetri : MagnúsPét- ursspn.fyrr- verandiknatt- : spyrnudómari meðmeiru, er maðursem iyefstyflrleitt ekkitungaum tönnoggufl- korninhrjóta ::6ft^vörum hans. Magnús :þekkirsænska dómarann Erikson, semþoröiekkiaðdæma hendi á Maradpna í leik Argentínu og IMiguay á ftalíu, og í viðtali um það at vik og fleira var Magtuís spurö- ur hvort: Islendingar ættu'ekki betri dómara en þennan Svia. Það stóð ekki á svarinu hjáMagnúsi frekar énfyrri daginn og hann sagði aö bara iEyjanWiværuþ^betri!Eyfirðing- ar eraáh efaánéégðir með þessi ummæji Magnúsar, Einnaf gömludómur- unumokkar, semdæmdiá samatímaog Magnús.var ValurBene- diktssonnokk- ur.oftastkall- aðurValur Ben.Valur varðheims- flrajguráís- landicrhann dæmdjieitt sinn leik á laugawtóls- veJJi. EktömanSandkoimritarileng- ur bvaða liö áttóst þár við, en man hmsvegarvelaðfýrrihitoeikurinn stöð í um Mukkustund. Ekki var leik- urinn svo skemmtilegur að Valur vödi ekki stöðva hann, en gott er ef annað liðið skoraði ekki undir lok þessa langa hálfleik&Viö þetta er aöuaðtetaoöruenþviaðupp&á þessu var Valur Ben. helst ekta kall- aður annað mannaá nu 11 i en „Btg Beh". : lokað Þaðersagtað miMðhaflver- iöumdýrðirá Pjórðungs- sjúkrahusinuá Akureyriá dögunumer þarvoruopn- aðarþrjárnýj- ardeikar.JQl- kvittinnmaö- ur.semfór þangaðogþáði veitingar.sagði að þar heföi ekkert verið skorið við nögl. Hins vegar sagði hann aö , ,skeiía" hefði komið á einn íbrráða- mann sjúlo^hússins þegar hann var spurður hvernig tiJfinningþað væri aðveraaöopnaþrjárnýjardeMrá \ samatímaoghmárlegalokunann- atradcildavegnamanneklustæði yflr. Aldrei geta menn nú verið roeð sinndónaskapútaffyrirsig. Umsjón: Gytll Krlstjánsson -í

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.