Dagblaðið Vísir - DV - 17.04.2003, Qupperneq 30

30
Helcjarblctð 33V FIMMTUDAGUR IV. APRfL 2003
"SáHw: ^
WF 'v
Ferill kvennamanns
Siqurður A. Magnússon rithöfundur varð 75
ára á dögunum. Hann kvæntist nglega einni
af fgrrverandi ástkonum sínum og gaf um
líkt legti út síðasta bindi ævisögu sinnar
þarsem ítarleqa erfjallað um kvennamál
skáldsins af meiri bersögli en almennt
tíðkast íævisögum.
Sigurður A. Magnússon, rithöfundur og þýð-
andi, varð nýlega 75 ára. Um líkt leyti gerðust
tveir merkisatburðir í lífi hans. Annars vegar
giftist hann Ragnhildi Bragadóttur, barnsmóður
sinni, og fyrrum sambýliskonu, en samskipti
þeirra höfðu verið nokkurt umfjöllunarefni fjöl-
miðla á árum áður.
í annan stað gaf Sigurður út síðasta bindi ævi-
sögu sinnar sem hann kallar Ljósatíma. Þetta er
þriðja bindi þess sem kalla mætti eiginlega ævi-
sögu Sigurðar en áður hafði hann gefið út nokk-
urs konar skáldævisögu í sex bindum sem hann
kallaöi uppvaxtarsögu og þótt persónur þar
gengju ekki undir réttum nöfnum duldist engum
að Sigurður var að mestu leyti að skrifa um eig-
in ævi. Þannig hefur Sigurður, einn fárra íslend-
inga núlifandi, sagt okkur ævisögu sína tvisvar
sinnum.
í bókinni Ljósatími fer Sigurður afar hrein-
skilnislegum orðum um samskipti sín við konur
og dregur fátt undan. Núverandi hjónaband Sig-
urðar er það fjórða og hann á börn með þremur
eiginkvenna sinna en auk þess eignaðist hann
eitt barn utan hjónabands og hefur komið að
uppeldi nokkurra stjúpbarna. Ekki verður sagt
að Sigurður eigi langt að sækja ijöllyndi og frjó-
semi því faðir hans eignaðist 23 börn með 7 kon-
um og átti 158 afkomendur á aldarafmæli sínu.
Óttaðist hnapphelduna
Það hefur löngum verið talinn hluti karlmann-
legra mannlýsinga á íslandi þegar sagt er um
einhvern að hann sé djarftækur til kvenna. Sig-
urður gerir í bók sinni tilraun til að skilgreina
viðhorf sín til hjónabanda og veikara kynsins og
segir þar meðal annars:
„Um hjónaböndin get ég verið fáorður. Senni-
lega var það fyrir bein og óbein áhrif úr upp-
vextinum að ég haföi alla tíð illan bifur á hnapp-
heldunni, enda átti ég ekki frumkvæðið að
neinu hjónabandanna, heldur lét vegna aðskilj-
anlegra atvika þrýsta mér til að stíga hin örlaga-
riku skref og átti það vafalaust sinn þátt í því
hvernig fór. Tvö þau fyrstu voru hvort með sín-
um hætti gjöful, en misjafnlega torveld. Það
þriðja var í flestu tilliti misráðið og skildi ekki
annað eftir sig en tómleika og blöskrun yfir
háskalegum eftirköstum flasræðis. Ekki hvarfl-
ar að mér að firrast ábyrgð á því sem gerðist. Ég
hafði að sögn frjálsan vilja og hefði átt að læra
af dýrkeyptri reynslu, en einhver linka í skap-
höfninni varð þess valdandi aö ég lét hugfallast
þegar til kastanna kom. Meðal annars af þeim
sökum var ég áreiðanlega erfiður i sambúð en
líka vegna hins að ég var stöðugt að leita ein-
hvers, sem ekki reyndist vera fyrir hendi, og átti
tíðum erfitt með að endurgjalda tilfinningar sem
hinn aðilinn taldi sig bera til min...
Afglöp geta búið yfir vissum þokka, að
minnsta kosti þegar við þau er kannast. Hitt
veldur ónotum þegar horft er um öxl að sam-
skiptin við hitt kynið stjórnuðust meira en góðu
hófi gegndi af látlausum bruna í líkamanum sem
einatt skyggði á aðrar og heilnæmari kenndir."
Maður þverstæðna
Sigurður fer síðan allmörgum orðum um það
hvernig hrifnæmi hans og stjórnleysi í tilfinn-
ingamálum urðu til þess að ástarraunir hafa
leikið hann verst á lífsleiöinni. Sjálfsblekking
telur hann að hafi villt honum sýn, einkum sú