Dagblaðið Vísir - DV - 17.04.2003, Qupperneq 40

44
HelQarblacf H>’V FIMMTUDAGUR 17. APRÍL 2003
Sýningar
Sjö sýningar og söfn
Menningar-
miðstöö Horna-
fjarðar stendur
fyrir sjö sýning-
um um páskana
og söfn eru
opin. Meðal
annars er sýn-
ing á verkum
Höskuldar Björnssonar listmál-
ara á neðri hæð Vöruhúss.
Þögnuð þvottavél
„Að eigin vali“ nefnist vorsýn-
ing Byggðasafns Árnesinga sem
er í borðstofu Hússins á Eyrar-
bakka. Þar segir m.a. frá falleg-
um bróderingum, þagnaðri
þvottavél úr tré, útvarpi fyrir
tíma RÚV og teiknimyndum úr
haframjölspökkum. Erlingur
Brynjólfsson sagnfræðingur valdi
verkin.
Vorsýning í Sináralind
Garðar Jökulsson listmálari
fagnar vori með málverkasýn-
ingu í göngugötu Smáralindar og
er þar með trúr þeirri skoðun
sinni að færa beri listina til al-
mennings.
Páskahátíð
Ingibjörg Böðvarsdóttir sýnir í
gluggum Heima er best, menn-
ingarstarfsemi Margrétar, á
Vatnsstíg 9, þessa dagana. Sýn-
ingin nefnist Páskahátíðin í
Málaga 2002. Myndirnar sýna
hluta af þeim fjölmörgu skrúð-
göngum sem farnar eru í
Andalúsíu í nafni trúarinnar.
Textíl, tré og leir
Á Akureyri er Kristján Pétur
Sigurðsson með myndlistarsýn-
ingu á Café Karólínu sem ber yf-
irskriftina Tónfræði fyrir byrj-
endur og samanstendur af lág-
myndum unnum í tré og á striga.
Félagar í Samlaginu listhúsi eru
með sýningu á Bláu könnunni.
og Anna Gunnarsdóttir er með
sýningu á verkum sínum úr
þæfðri ull í Samlaginu listhúsi.
Málverk í Duushúsum
Sýning á nýjum olíuverkum
Sigurbjöms Jónssonar er opnuð í
sýningarsal Listasafns Reykja-
nesbæjar, Duushúsum, Reykja-
nesbæ, í dag, skírdag. Sigurbjörn
hefur búið og starfað í New York
í mörg ár og sýndi síðast á ís-
landi í Hafnarborg 2001.
Máttur jurtanna er mikill
- segir Ásta Erlingsdóttir grasalæknir
Grasakonan
„Þetta hefur verið eins og hver annar heimilisiðnaður hjá mínu fólki,“
segir Ásta um lyfjagerðina og grasalækningarnar. En heimilisiðnaðurinn
er fólginn í fleiru. Hér er hún við myndir sem hún hefur málað með eigin
jurtalitum. DV-mynd E.Ól.

101 Kvikmyndahátíð/Regnbogínn - El Crimen dei Amaro
án refsingar
Sif
Gunnarsdóttir
skrifar gagnrýni
um kvikmyndir.
„Ég á mér margar uppáhalds-
jurtir því ég veit hversu góðar
þær eru. Ég er eins og sauðkind-
in. Tíni það sem mér finnst best
og líklegast til að skila góðum ár-
angri,“ segir Ásta Erlingsdóttir
glaðlega þegar hún er spurð
hvort henni þyki vænna um eina
jurt en aðra. Ásta er landsþekkt
fyrir grasalækningar sínar og á
dögunum veitti stjórn Náttúru-
lækningafélagsins henni viður-
kenningu fyrir áratuga starf við
meðhöndlun íslenskra jurta til
heilsubótar.
Ásta gerir meira en nota ís-
lensku jurtirnar í seyði og áburð.
Á heimili hennar við Skúlagöt-
una hanga fallegar vatnslita-
myndir sem hún hefur málað
með eigin jurtalitum. „Það er
dýrðlegt að sjá litabreiddina í
jurtunum og krafturinn er líka
svo mikill sem fylgir þeim,“ seg-
ir hún brosandi.
Þótti lyktin alltaf góð
Saga Ástu hófst fyrir rúmum
áttatíu árum, í litlum bæ norð-
vestan undir Öskjuhlíðinni sem
hét Haukaland. Foreldrarnir Er-
lingur Filippusson og Kristín
Jónsdóttir bjuggu þar með barna-
hópinn sinn sem var stór, 12 börn
fædd en eitt dó ungt. Það var
ekki bara móðirin sem ríkti í eld-
húsinu á því heimili, eins og títt
var á þeim árum, því Erlingur
sauð þar sín grasameðul. „Hann
hafði einn þriðja af eldhúsinu
sem þó var ekki stórt. Lyktin var
sterk af grösunum en mér fannst
hún alltaf góð og aldrei heyrði ég
mömmu segja eitt neikvætt orð
Bíógagnrýni
Glæpur
Gael Garcia Bernal (sá sæti
sem lék bæði í Amores Perros og
Y Tu Mama Tambien) leikur kaþ-
ólska prestinn Amaro í kvik-
myndinni Glæpur séra Amaro.
Það er nýbúið að vígja Amaro til
prests og hann er sendur til smá-
bæjar í Mexíkó til að vinna með
og læra af sr. Benito (Sancho
Gracia). Sá fer býsna frjálslega
með heit sín, bæði stundar hann
peningaþvott fyrir eiturlyfjabar-
ón svæöisins og sefur reglulega
hjá ráðskonu sinni. í fyrstu virð-
ist Amaro vera fyrirmyndar
prestur, trúaður, skynsamur og
vænn við menn og málleysingja.
um þessa iöju pabba.“ segir Ásta.
Það var heyjað handa kúnum
tveimur í Vatnsmýrinni og þar
var líka mótekja sem heimilið
hafði smátekjur af. Öskjuhlíðin
var leikvangur barnanna en
áhyggjuleysi æskunnar vék fljótt
fyrir vaxandi ábyrgð því móðirin
dó frá barnahópnum þegar Ásta
var um fermingu og þá var hún
elst systranna sem heima voru
en þrjú börn voru yngri.
Læknaði allt mögulegt
Grasalækningalistin hefur
erfst í ætt Ástu. Hún nam hana af
föður sínum sem var sonur
„Grasa“ Þórunnar er bjó í Kálfa-
fellskoti í Fljótshverfi og víðar og
sú lærði af móður sinni sem líka
hét Þórunn. „Þetta hefur verið
eins og hver annar heimilisiðn-
aður hjá mínu fólki. Það var ver-
ið að lækna fólk af öllu mögu-
legu,“ segir Ásta og kveðst hafa
verið lánssöm að kynnast Þór-
unni ömmu sinni. Hún hafi verið
hafsjór af fróðleik. „Amma var
ákveðin og skýr kona og áreiðan-
lega bjargvættur margra, enda
kom það í hennar hlut að vera
inni á heimilum í alls konar
kringumstæðum því hún var ljós-
móðir," segir hún og minnist
þess líka að gestkvæmt hafi verið
hjá föður hennar og hann hafi
tekið sjúklinga heim til að annast
þá.
Aðspurð segir hún lyng og
ýmsar blaðjurtir ákjósanlegar til
lækninga. Nefnir maríustakk,
rjúpnalauf, blágresi, vallhumal
og eini, líka njólarætur, hvanna-
fræ og geitlu. „En geitluna þarf
En smám saman kemur í ljós að
hann er blindaður af sjálfselsku
og tekur engum afleiðingum
gjörða sinna, heldur ekki þegar
leynilegt ástarsamband hans við
unga mjög trúaða stúlku í söfn-
uðinum, Ameliu (Ana Claudia
Talacnon), fer illa. Framagirni
Amaro er svo sterk og svo ógeð-
felld að áhorfandanum bregður í
brún. Eini presturinn sem stend-
ur sig í hlutverki sínu sem þjónn
Guðs neitar að lúta eiturlyfjabar-
ónum er sr. Natalio, og því er
biskupnum mikið í mun að koma
honum úr starfi.
Þótt Glæpur sr. Amaro sé bæði
einlæg og vel leikin er hún stund-
um ansi sápuóperuleg. Söguþráð-
urinn kemur sjaldan á óvart,
nema í mannlegri hnignun aðal-
persónunnar, og samband hans
við Ameliu minnti mig helst á
sjónvarpslangloku hér forðum
sem heitir Þyrnifuglarnir. Hugs-
anlega fara áhrif myndarinnar að
einhverju leiti eftir áhrifum
kirkjunnar á þeim stöðum þar
sem hún er sýnd. Leikstjóranum
Carlos Carrera er mikið í mun að
sýna okkur stofnun sem er gegn-
sýrð af spillingu og tvískinnungi
og hvernig hún hamlar framför-
um á öllum sviðum hjá þjóð sem
hlýðir henni í blindni eins og sú
Mexíkóska. Jafnvel eiturlyfjabar-
ónarnir eru skárri en kirkjunnar
menn, þeir þykjast a.m.k. ekki
vera annað en þeir eru. Myndin
er byggð á 19. aldar skáldsögu og
skelfilegt til þess að hugsa að
vandamálin sem þar er lýst séu
raunveruleg enn þann dag í dag.
Leikstjóri: Carlos Carrera. Handrit:
Vincente Lenero, eftir skáldsögu Jose
Maria Eca de Queriroz. Kvikmyndataka:
Guillermo Granillo. Tónlist: Rosino Serra-
no. Aöalleikarar: Gael Garca Bernal, Ana
Claudia Talacnon, Sancho Gracia og
Damian Alcazar
Sambíóin - Chariotte Gray
Áferðarfalleg en lítt áhugaverð
Charlotte Gray (Blanchett) er
feimin skosk kona sem fer að
vinna fyrir föðurlandið í seinni
heimsstyrjöldinni og er send til
Frakklands, vegna yfirburða
frönskukunnáttu, til að vinna
sem sendill fyrir þarlenda and-
spyrnuhreyfingu. Charlotte fer
því hún heldur að kærastinn
hennar hafi verið skotinn niður
yfir Frakklandi og sé þar í felum
(hvað hún ætlar að gera ef hún
finnur hann er verulega óljóst).
En þegar komið er á franska
grund kynnist hún myndarlega
andspyrnuforingjanum Julien
(Crudup) og fóður hans (Gambon)
og hefur lítinn tíma til að leita að
týndum kærasta því hún er að
bjarga gyðingabörnum, sprengja
lestir og bæta samband þeirra
feðga.
Það merkilegasta við Charlotte
Gray er að þrátt fyrir það að hún
sé byggð á metsölubók Sebasti-
ans Faulk, leikstýrt af konu sem
hefur gert fínar myndir á borð
við My Brilliant Career og Oscar
and Lucinda og skarti leikurum
eins og Blanchett, Gambon og
Crudup er hún afskaplega lítið
áhugaverð. Handritið, sem ætti
að vera bæði spennandi og
dramatískt, er litlaust og segir
okkur sögu sem hefur verið sögð
svo oft áður, en hefði snert okkur
væru persónurnar dýpri og gerö-
ir þeirra og tilfinningar skiljan-
legri. Kannski er þetta prýðileg
skáldsaga (þó ekki á mínum
óskalista eftir að hafa séð mynd-
ina) sem hugsanlega hefði getað
orðið ágæt 8 þátta sjónvarpsser-
ía, en sem tveggja tíma kvik-
mynd gerir hún efninu ekki góð
skil. Miðað við viðfangsefnið,
njósnir á válegum tímum þar
sem lífið er lagt að veði, vantar
allt myrkur og spennu.
Armstrong nær aðeins aö gera
örfá atriði þar sem maður eygir
ófriðinn, hættuna og hatrið en
oftast eru tvísýnar aðstæður sem
aðalpersónan lendir í dauflegar
og hættulausar. Og ástir
Charlotte á enskum og frönskum
mönnum eru lausar við ástríður.
Blanchett, Gambon og Crudup
gera sitt besta til að gæða ein-
hliða persónurnar lífi en verður
lítið ágengt, og afdrif þeirra
koma manni lítið við. Charlotte
Gray er áferðarfalleg mynd,
myndatakan er glæsileg í fögru
landslagi og tónlistin leikur ljúf-
lega í eyrum. Verst að innihaldið
skuli ekki vera í neinu samræmi
við útlitið.
Leikstjóri: Gillian Armstrong. Handrit:
Jeremy Brock, byggt á skáldsögu eftir
Sebastian Faulks Kvikmyndataka: Dion
Beebe. Tónlist: Stephen Warbeck. Aöal-
leikarar: Cate Blanchett, Billy Crudup,
Michael Gambon, Rupert Penry-Jones og
Lewis Crutch.