Lesbók Morgunblaðsins - 25.10.1953, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 25.10.1953, Blaðsíða 5
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 603 Gunnar Dal: Seinni hhiti Útskornir stokkar og drykkjarhorn, þar á meðal víta-drykkjarhorn frá Skálholti, mjög gömul. í skápnum að vestanverðu eru smákistlar, prjónastokkar og spónastokkar, margir með sérstak- lega fínlegum skurði, t. d. spóna- stokkur með ártalinu 1649, sem mörgum verður starsýnt á. — í þessum skáp er líka safn af merki- legum útskornum drykkjarhorn- um, sumum allgömlum. í staðinn fyrir að reyna að gera grein fyrir nokkru einstöku læt ég mér nægja að tilfæra það, sem norski læknir- inn og safnfræðingurinn, dr. Raabe, sagði við mig í fyrra eftir að hafa staðið lengi framan við skápinn og virt hornin fyrir sér: „Já, þið getið verið stoltir af safninu ykkar. Nú hef óg séð það af t. d. tréskurði, vefnaði og silfur- smíði, sem teljast verður til hins bezta af því tægi, en drykkjar- hornin — þau eru slík, að annað eins safn af útskornum drykkjar- hornum finnst ekki í víðri ver.öld." Segja má nú ef til vill, að þessi orð séu sögð af meiri hriíningu en raunsæi — um það get ég ekki LJÓS ASÍU Hér skulu nú tilfærðir nokkrir stað- ir úr ritinu Dhammapada, og veita þeir e. t. v. nokkra innsýn inn í kjarna Buddismans. KENNING BÚDDA Allt, sem við erum, er afleiðing þcss, sem við höfum hugsað. Það er byggt á hugsunum og byggt upp af hugs- unum. Ef maðurinn talar eða breytir af illum hug, fylgir þjáningin hon- um eins og hjólið fylgir fæti uxans, sem vagninn dregur. Allt, sem við erum, er afleiðing þess, sem við höfum hugsað. Það er byggt á hugsunum okkar og það er byggt úr hugsunum okkar. Ef maður talar og breytir af góðum hug fylgir ham- ingjan honum eins og skuggi, sem aldrei yfirgefur hann. ,,Hann móðgaði mig." „Hann barði mig." „Hann beitti mig brógðunv' „Hann rændi mig." — Frá þeim, sem fóstra ekki þessar hugsanir, hverfur hatrið. Hatur verður ekki sigrað með hatri, heldur með góðvild. — Þetta eru gömul sannindi. Heimurinn veit ekki að við hljótum öll að mætast að leiðarlokum. Þeir, sem vita það, hætta nöldri sínu. Sá, sem leitar aðeins gjálífis og hef- ur ekki taum á geði sínu, kann sér ekki hóf og er latur og veiklundaður, fellur vissulega fyrir Mara (freistar- anum) eins og fúið tré fellur í stormi. Sá sem lifir ekki í gjálífi, hefur taum á geði sínu, kann sér hóf og er einlægur og sterkur, fellur ekki fyrir Mara frekar en fjallið, sem stendur af sér storminn. Sá, sem leitar ekki gjálífis, hefur taum á geði sínu, gætir hófs og er öruggur og sterkur, hann getur Mara dæmt — en hitt er víst: Þessar minjar frá forfeðrunum eru þess eðlis, að vér höfum fullt leyfi til að vera glaðir og stoltir yíir þeim. ekki brotið niður frekar eh stormur- inn getur brotið bergið. ¦ Sá, sem klæðist hinni gulu skikkju án þess að hafa hætt nieingjörðum sinum, hefur ekki taum á geði smu og ber ekki virðingufyrir sannleik- anum — hann er ekkr véfður hins gula klæðis (hempu prestsins í Budd- iskum sið). En sá, sem hefur hætt mcingjöið- um, stendur föstum fótum á vegi manndáða, hefur taum á geði sínu og virðir sannleikann. Harin er verður hins gu!a klæðis. .... ' . Sá, sem heldur saftnfcikann ósann- indi og sér svart í hvítu,: kemst ekki til sannleikans en fylgir sínum eigin hégóma. Sá sem kennir sannleikann, þegar hann mætir honUm og kann skil á svörtu og hvitu kemst til sannleikans og fylgir hinni háu köllun. Eins og regnið drepur gegnum illa tyrfðan kofa, seitla illar ástriður inn í reikulan huga. Eins og regnið fellur af tiaustu þaki komast illar ástríður ekki að í huga þess, sem elur góðar hugsanir. Meingjörðamaðurinn mUn þjást í þessum heimi. Hann mun þjást í þeim næsta. Hann mun þjást bæði þessa heims og annars. Hann þjáist þcgar afleiðingar verka hans sækja hann heim. Góðum manni mun vel farnast í þessum heimi. Hamingjan bíður hans í þeim næsta. Hamingjan fylgir hon- um bæði þessa heims og annars. Hann öðlast hamingju, þegar hann uppsker ávexti verka sinna. Meingjörðamaðurinn bjáist í þess- um heimi og hann mun þjást í þeim næsta. Hann þjáist, þegar liann hugs- ar um hið illa, sem hann hefur gert. Hann þjáist þegar hann gengur hinn myrka veg. Góður maður er ham- ingjusamur þessa heims og annars. Hann er hamingjusamur, þegar hann hugsar um hið góða, sem hann hefur gert og hann er hamingjusamur, þeg- ar hann gengur inn til hins mikla fagnaðar.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.