Morgunblaðið - 13.11.2001, Qupperneq 47

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 13. NÓVEMBER 2001 47
ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS
Sími 581 3300
Allan sólarhringinn — www.utforin.is
Suðurhlíð 35, Fossvogi
Sverrir
Olsen
útfararstjóri
Bryndís
Valbjarnardóttir
útfararstjóri
Sverrir
Einarsson
útfararstjóri
Landsbyggðarþjónusta. Áratuga reynsla.
✝ Kristján Stef-ánsson Wiium
fæddist í Fagradal í
Vopnafirði 27. júlí
1933. Hann lést 5.
nóvember síðastlið-
inn. Kristján var
elsta barn foreldra
sinna, Stefáns G.
Guðmundssonar, f.
3.6. 1906, d. 22.3.
1966, frá Böðvarsdal
í Vopnafirði, og Ingi-
leifar K. Wiium frá
Fagradal í Vopna-
firði, f. 22.2. 1907.
Bróðir Kristjáns er
Guðmundur W. Stefánsson, f.
16.6. 1940, og fóstursystir Helga
Magnúsdóttir, f. 10.3. 1935.
Eiginkona Kristjáns er Erla
Jennadóttir Wiium, f. 7.7. 1930.
Synir Erlu frá fyrra hjónabandi
eru Vilhelm Gunn-
ar, f. 14.12. 1947, og
Ásbjörn Ragnar, f.
1.4. 1949. Saman
eiga þau fimm dæt-
ur, en þær eru; Sig-
fríður Inga, f. 1.1.
1954, Margrét Sig-
rún, f. 31.12. 1954,
Stefanía Gunnlaug,
f. 5.7. 1956, Jenný
Hugrún, f. 5.2. 1964,
og Elín Ósk, f. 11.11.
1966.
Kristán stundaði
mest verslunar- og
skrifstofustörf á sín-
um starfsferli. Síðustu tíu árin
var hann starfsmaður Pennans í
Reykjavík.
Útför Kristjáns fer fram frá
Hveragerðiskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
Elsku pabbi. Það olli okkur djúpri
sorg, þegar við urðum að sætta okk-
ur við að þú værir orðinn alvarlega
veikur. Þú sem varst ávallt svo léttur
á fæti og allra hjálparhella.
Þú barst okkur dæturnar fyrir
brjósti og vissir ekki hvað þú áttir
gott fyrir okkur að gera. Þess vegna
var það ávallt auðvelt og gaman að
gleðja þig og kæta.
Sjúkdóminn vildir þú sem minnst
um tala, enda gafst þú seint upp þá-
von að þetta myndi kannski lagast.
Með miklum kjarki og dugnaði lést
þú þig hafa það að fara á ættarmótið
á Vopnafirði í sumar, sem var
ógleymanleg ferð á þínar æskuslóðir,
og þú naust þess að hitta fólkið þitt
og eiga góða daga með Mumma
bróður þínum og fjölskyldu hans. Við
erum í dag mjög þakklátar fyrir
þessa notalegu daga fyrir austan og
án þín hefðu þeir aldrei verið þeir
sömu. Sérstaklega hafðir þú gaman
að bátsferðinni út í Bjarnarey og
Fagradal með Stebba frænda.
Okkur stelpunum þínum fimm
fylgdi ávallt mikið líf og við eigum
margar góðar minningar um eftir-
minnilegar stundir, sem skapa hlát-
ur enn þann dag í dag. Það var ávallt
opið hús á Hveramörkinni og er enn.
Sérstaklega var eldhúskrókurinn
vinsæll staður til að leysa „heims-
málin“ og fannst þér stundum nóg
um hversu kvenfólkið á bænum gat
setið langt fram á nótt. Þegar mæl-
irinn var fullur stóðst þú upp, slóst
úr pípunni um miðnæturbil og sagð-
ir: „Ég sé ykkur undir morgun.“
Þér þótti ávallt vænt um fjölskyld-
una þína og ekki síst barnabörnin,
sem þú elskaðir mikið. Þú áttir
margar gleðistundir með þeim, bæði
á ferðalögum og í garðinum heima á
Hveramörk.
Þú elskaðir líka blómin þín og trjá-
plönturnar og ef afa var ekki að finna
inni var enginn vafi – afi var í gróð-
urhúsinu.
Á ferðalögum ykkar mömmu til
okkar, sem búum í Noregi og Eng-
landi, safnaðir þú oft fræjum, sem þú
sáðir þegar heim kom. Og þú varst
ekki lítið stoltur af arucaria-trjánum,
sem standa stolt í gróðurhúsinu og
koma upprunalega frá Andesfjöllun-
um í Chile, heimalandi Alejandro,
tengdasonar þíns.
Við munum ávallt vera stoltar af-
hæfni þinni og gleði er þú plantaðir
út „trjá-ungunum“ þínum í skóg-
ræktina „uppi í dal“, þeim fagra stað,
sem við í fjölskyldunni köllum „Afa-
lund“. Þar varst þú síðast í ágúst. Við
höfum lofað þér að varðveita öll trén
þín eftir bestu getu, þannig að barna-
börnin og aðrir geti notið þeirra um
ókomin ár.
Við þökkum þér, elsku pabbi, fyrir
allt það sem þú hefur gefið okkur á
lífsleiðinni og við munum sakna þín
mikið. Við höfum mömmu næst
hjarta okkar, eins og þér fannst
ávallt mikilvægt.
Elsku pabbi. Þú verður alltaf með
okkur í lífi og í starfi og við látum
ljóma náttúrunnar og friðarins vísa
okkur veg í fjarveru þinni.
Dætur þínar fimm,
Inga, Margrét, Stefanía,
Jenný og Elín.
Kristján minn. Það er erfitt að rita
eftirmæli um mann eins og þig.
Mann sem aldrei tranaði sér fram, en
lét alltaf gott af sér leiða, hvar sem
því varð við komið, en vildi þá helst
ekki láta nafns síns getið.
Kynni okkar hófust fyrir tuttugu
árum, þegar leiðir mínar og dóttur
þinnar lágu saman. Ég var feiminn í
fyrstu, en þegar frá leið urðum við
þeir bestu vinir, sem nokkrir menn
geta orðið. Aldursmunur skipti þar
engu. Skoðanskiptin voru óþrjót-
andi, um pólitík, landbúnað, hesta-
mennsku, byggingariðnað og hvað-
eina sem var efst á baugi í það og það
skiptið.
Áhugi þinn fyrir að klæða landið
skógi átti sér engin takmörk og af
þeirri þörf ræktaðir þú þúsundir
trjáplantna í litla garðinum þínum.
Þú gróðursettir mikið, en þegar svo
var komið að allt var orðið fullt voru
trén ýmist gefin eða seld fyrir þykj-
ustu pening, svo að hægt væri að
rækta meira. Fjárhagslegur ávinn-
ingur var þér fjarri í þessu áhugaefni
og það sem öllu skipti var að sjá nýja
meiða spretta upp ár eftir ár.
Þegar ég hóf hesthúsbygginguna
mína átti ég bágt með að halda þér
frá, slíkur var áhuginn fyrir henni,
eins og reyndar öllu öðru sem var í
þínu nágrenni.
Sögurnar þínar gætu fyllt heila
bók og verða þær því ekki sagðar
hér, en gaman var til dæmis að
hlusta á þig lýsa því, þegar þú og
Mummi bróðir þinn þurftuð að fara
fótgangandi frá Fagradal og yfir á
Hérað til að sækja þangað merar,
sem lent höfðu í „hestastandi“.
Í hestamennskunni kunnir þú við
þig. Þú reiðst ekki mikið út, en þeim
mun natnari varst þú við hirðingu
hrossanna og þegar nýr hestur kom
á hús leið aldrei á löngu þar til þú
varst búinn að sálgreina hestinn og
segja til um hvernig skyldi umgang-
ast hann.
Ógleymanlegt var að fá að fara
með þér á ættarmótið austur á
Vopnafjörð í sumar. Þar rættist
draumur okkar beggja um að þú
sýndir mér æskuslóðirnar þínar.
Ferðin út í Bjarnarey og Fagradal
mun geymast mér í minni svo lengi
sem ég lifi. Þá varstu ennþá hress og
gast miðlað þekkingu þinni til okkar,
eins og þér einum var lagið.
Ég gæti haldið áfram að rifja upp
minningarnar um þig, en verð að láta
nægja að segja frá því hversu óþrjót-
andi visku- og kærleiksbrunnur þú
varst barnabörnum þínum. Það var
yndislegt að sjá þau skríða upp í afa-
stól, jafnvel löngu eftir að þau voru of
„stór“ til þess.
Að endingu vil ég þakka þér, Erla
mín á Hveramörkinni, hvernig þú
hefur í gegnum árin haldið fjölskyld-
unni þinni saman, í gegnum skin og
skúrir, með einstakri hlýju þinni og
ást á þínum, sem á engan sinn líka.
Guð styrki þig og þína í sorginni.
Ykkar tengdasonur
Þorsteinn Hansen.
Elsku afi. Takk fyrir allt það góða
sem þú gafst okkur. Allar skemmti-
legu stundirnar sem við geymum í
hjörtum okkar um alla tíð.
Við pössum ömmu vel fyrir þig.
Guð og englarnir geymi þig, elsku
afi.
Nú legg ég augun aftur
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ,virzt mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Þýð. S. Egilsson.)
Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt.
(M. Joch.)
Ástarkveðja.
Barnabörnin.
Segja má að tíu ár séu drjúgur
spölur í lífi manns. Það var í ágúst ár-
ið 1991 að Kristján S. Wiium kom til
starfa á húsgagnalager Pennans sem
þá var í Hallarmúla 2. Á lagernum
var þá einungis einn maður og var
þar oft á tíðum mikið álag. Kristján
sýndi fljótt að hann var traustur,
þrautseigur og með ráð undir rifi
hverju þegar eitthvað gekk ekki svo
sem til var ætlast. Samstarfsmönn-
um reyndist hann hinn besti félagi og
hjálparhella. Nú er svo að á tíu árum
ræða menn ekki einungis um vinnu
sína. Að sjálfsögðu var rætt um þjóð-
mál, en einnig um sig og sína, börn
og barnabörn. Oft voru honum sagð-
ar sögur af drengjum tveim og ýms-
um spaugilegum gjörningum þeirra
og hafði hann, að því er virtist, gam-
an af enda ávallt tilbúinn í létt glens
og gaman. Á þessum áratug voru oft
farnar ferðir með húsgögn út á land,
oftast að vetri til og eftir dagsetn-
ingu en ekki veðri og færð, var þá
oftast annar drengjanna með. Krist-
ján var einkar natinn og passasamur
með að allt væri rétt og til þess fallið
að ganga upp í þessum ferðum. Eins
var líka víst að Kristján hringdi einu
sinni eða oftar til að athuga hvernig
gengi og bar það greinileg merki um
umhyggjusemi hans og hlýju í garð
vina sinna.
Að því kom að drengirnir fóru að
stunda vinnu og komu þá báðir á lag-
erinn í fríum frá skóla. Þá varð Krist-
ján þeirra hjálparhella og kennari og
fór vel á. Það var eftirtektarvert hve
aldurslaus Kristján var. Alltaf féll
hann í hópinn sama hver aldurs-
skiptingin var. Ekki þarf að eyða
mörgum orðum í að lýsa stöðu Krist-
jáns í þeim hópi sem nú vinnur á lag-
ernum. Nóg er að segja, að ef eitt-
hvað gekk ekki upp var spurt; getur
Kristján ekki bjargað því? Kristján
var með fyndnari mönnum og hafa
hnyttin tilsvör hans verið höfð eftir
af samstarfsmönnum hans við hin
ýmsu tilefni og vekur það alltaf
lukku.
Það er skarð fyrir skildi þar sem
Kristján var. Máltæki segir; maður
kemur í manns stað og það er rétt –
maður kemur í manns stað, en það
kemur enginn Kristján Wiium og við
finnum fyrir því. Það er sannarlega
þakkarvert að hafa fengið að kynn-
ast Kristjáni og starfa með honum.
Erlu, dætrunum og öðrum að-
standendum vottum við samúð okk-
ar.
Haraldur Þorsteinsson
Þorgrímur og Þorsteinn
Kr. Haraldssynir.
Fyrir tæpum tveimur árum hóf ég
störf í húsgagnadeild Pennans. Þar
gekk ég inn í nokkurn hóp starfs-
félaga og var í alla staði vel tekið.
Einn þeirra sem ég heilsaði minn
fyrsta vinnudag var skarpleitur
náungi, gráhærður, grannur og
grallaralegur, eins og viðarteinung-
ur beinn og brá fyrir glotti á góðlegu
andlitinu, Kristján Wiium kvaðst
hann heita og bauð mig velkominn.
Mér fannst strax eins og ég hefði
þekkt þennan mann í áraraðir. Við
Kristjan áttum margt gott spjall um
heima og geima og varð fljótlega
ljóst að tilfinning mín fyrir gaman-
semi og glettni þeirri sem ég taldi
mig merkja við okkar fyrsta handa-
band, reyndist á rökum reist. Krist-
ján var mikill Austfirðingur í sér og
höfðum við mikla skemmtan af að
rifja upp sameiginleg kynni okkar af
mönnum og málefnum og ekki spillti
að báðir höfðu unun af og þekktu
nautnina sem fylgir því að fylla lung-
un af angan austfirskra heiða. Skraf
okkar um þessi mál og öll önnur átti
sér nokkrum sinnum stað heima í
stofu hjá Kristjáni í Hveramörkinni
þar sem okkur var borið rjúkandi
kaffi og kökur af Erlu konu hans,
sem sagði svo gjarnan við barna-
börnin, sem kannski voru að snúast í
kringum okkur: „Jæja, nú skulum
við koma fram, strákarnir þurfa að
spjalla í friði, þeir hafa um svo ósköp
margt að tala…“
Um Kristján verður ekki sagt að
hann hafi verið kvellisjúkur, ég held
að ég hafi aldrei kynnst manni sem
var jafn harður af sér og ósérhlífinn.
Sjúkdómur sá sem lagði þennan vin
okkar að velli knúði dyra fyrir rúmu
ári. Okkar maður jafnaði sig um tíma
og kom aftur í hópinn en þessi vá-
gestur spyr ekki að leikslokum. Við
karlarnir á húsgagnalagernum vor-
um og erum nokkuð vel samstilltur
hópur. Nú tregum við góðan og
hjartahreinan félaga sem genginn er
og verður víst ekki við hann spjallað
nema þá í huganum og þá mun rifjast
upp að það er hægt að glotta út í ann-
að yfir nánast öllu.
Við starfsfólk húsgagnadeildar
Pennans vottum Erlu eiginkonu
Kristjáns og fjölskyldu hans allri
okkar innilegustu samúð.
Fyrir hönd starfsfélaga,
Stefán Geir.
KRISTJÁN STEF-
ÁNSSON WIIUM
Þegar ég var um
það bil fimm ára göm-
ul kynntist ég fyrst
Önnu Árnadóttur.
Ekki vissi ég þá hvað
hún hét og enn síður
hvers dóttir hún var. Anna vann á
þeim tíma – árið 1935 eða 1936 –
við afgreiðslustörf í bakaríi við
Barónsstíg í Reykjavík, en þar
verzluðu foreldrar mínir, sem áttu
heima við Njálsgötu. Mér þótti
konan svo barngóð, að ég sóttist
eftir að fá að fara með í bakaríið
þegar þess gerðist þörf. Hún
minnti mig ævinlega á drottning-
arnar í íslenzku spilunum, svo fal-
leg var hún.
Árin liðu og árið 1953 lágu leiðir
okkar saman á ný. Þá réðst ég til
skrifstofustarfa hjá Happdrætti
Háskóla Íslands í Tjarnargötu 4 í
Reykjavík. Þar hafði Anna unnið í
mörg ár. Hlýjar móttökur fékk ég
hjá því fyrirtæki og þarna var
spiladrottningin í eigin persónu, að
vinna við að færa bókhald. Ég
hafði ekki gleymt bakaríisárunum
okkar. Var ég nú ung og óreynd að
hefja störf á nýjum vinnustað, en
mér hvarf allur ótti þegar ég sá
Önnu. Hún hafði horfið mér sjón-
um þegar verzlunarstörfum hennar
við Barónsstíginn lauk og birtist
mér þarna aftur á örlagastundu.
ANNA
ÁRNADÓTTIR
✝ Anna Árnadóttirfæddist í Reykja-
vík 7. júní 1907. Hún
lést á St. Jósefsspít-
ala í Hafnarfirði 14.
október síðastliðinn
og fór bálför hennar
fram frá Fossvogs-
kirkju í kyrrþey 22.
október.
Ekki hafði fegurðin
dofnað með árunum
og því síður viðmótið
breytzt. Við unnum
lengi saman og kynnt-
umst því vel. Gott var
að ræða við Önnu –
eiginlega um allt – og
ef vandamál voru á
ferðinni, þá leysti hún
venjulega úr þeim.
Anna bjó með for-
eldrum sínum alla tíð,
þar til þau létust í
hárri elli. Það var
samhent fjölskylda.
Árið 1938 fæddist son-
urinn Davíð Atli Ásbergsson. Hann
ólst upp hjá móður sinni og móð-
urforeldrum í öryggi og góðum sið-
um, við hið besta atlæti. Hann nam
efnaverkfræði í Þýzkalandi og býr
með fjölskyldu sinni í Reykjavík.
Anna var – eins og áður er
greint frá – fríð kona, smekkleg,
jafnlynd, vönduð í öllu, átti tak-
makalausa hlýju, var hógvær, þol-
inmóð, afburða stundvís og vann öll
sín störf af mikilli vandvirkni.
Fyrir nokkrum árum veiktist
hún og eftir það fór heilsu hennar
hnignandi. Samt var ævikvöldið
henni ánægjulegt. Við höfðum
símasamband af og til og var ekki
á henni að heyra uppgjöf né vol.
Anna hefir auðgað líf mitt. Kveð
ég hana nú með virðingu og þökk.
Með Önnu er fallin frá mikilhæf
kona, sem átti sér náungakærleik.
Hún var jarðsett í kyrrþey í hóg-
værð sinni.
Votta ég fjölskyldu hennar og
öðru skyldfólki mína innilegustu
samúð. Megi hún vera á Guðs veg-
um.
Guðfinna Guðmundsdóttir.