Morgunblaðið - 26.01.2002, Side 35

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 26. JANÚAR 2002 35
UMRÆÐAN
✝ Sigurpáll Einars-son fæddist í
Vestmannaeyjum 19.
febrúar 1944. Hann
lést 14. janúar síðast-
liðinn. Foreldrar
hans voru Sólrún
Guðmundsdóttir frá
Grindavík, f. 9. des-
ember 1913, d. 16.
október 2001, og Ein-
ar Símonarson frá
Eyri, f. 8. september
1920, d. 6. nóvember
1998. Systkini Sigur-
páls eru Hjálmey, f.
1942, Helgi, f. 1945,
Guðmundur, f. 1947, og Erling, f.
1951. Árið 1965 giftist Sigurpáll
Magneu Baldvinsdóttur frá
Brekku í Gilsfirði, dóttur
hjónanna Baldvins Sigurvinsson-
ar frá Stykkishólmi og Ólafíu
Magnúsdóttur frá Saurbæ í Dala-
sýslu. Þau skildu. Þau eiga þrjú
börn: 1) Ólafía, f. 1963, sambýlis-
maður Ríkharður Hinriksson og
eiga þau fjóra syni, Þór, f. 1985,
Linnet, f. 1987, Magnús, f. 1995,
og Jón Eðvald, f. 1996. 2) Dóttir
andvana fædd 1965. 3) Einar, f.
1966, kvæntur Þóru Gunnarsdótt-
ur og eiga þau tvö börn, Arndísi
Ingu, f. 1989, og Daða, f. 1997. Ár-
ið 1973 giftist Sigupáll núverandi
eiginkonu sinn, Valgerði Ragn-
arsdóttur frá Grindavík, f. 8. maí
1947, dóttur
hjónanna Ragnars
Jóhannssonar og
Gyðu Waage Ólafs-
dóttur, en þau eru
bæði frá Bíldudal.
Valgerður á tvær
dætur sem Sigurpáll
gekk í föðurstað,
Lindu, f. 1965, gift
Jacob Norrby, þau
eiga þrjá syni,
Heimi, f. 1993,
Smára, f. 1995, og
Sindra Mími, f. 1998;
og Svanhvíti, f. 1968,
hún á tvö börn,
Shönnu Joe, f. 1987, og Phillip
James, f. 1994. Sigurpáll og Val-
gerður eiga þrjár dætur saman,
Sólrúnu, f. 1972, Lilju Kap, f.
1976, gift Shane Radley og Jessicu
Rós, f. 1985.
Sigurpáll flutti með fjölskyldu
sinni til Grindavíkur 1949. Þar
ólst hann upp við sjómennsku og
netagerð frá unga aldri. Sigurpáll
lauk námi frá bæði vélskóla- og
stýrimannaskóla. Hann var einnig
virkur þátttakandi félags- og
stjórnmála og sat meðal annars í
fyrstu bæjarstjórn Grindavíkur-
bæjar.
Minningarathöfn um Sigurpál
fer fram frá Grindarvíkurkirkju í
dag og hefst hún klukkan 14.
Jarðsett verður í Grindavík.
Elsku pabbi minn, nú ertu farinn
fyrir fullt og allt.
Alla mína ævi höfum við verið að
kveðjast, eða alveg síðan þú og
mamma skildu þegar ég var þriggja
ára gamall. Stundirnar sem við höf-
um átt saman hafa verið stuttar en
margar, allar þessar góðu helgar og
stundum vikur sem ég og Lóa systir
vorum hjá ykkur Völlu og stelpunum
í Grindavík. Svo þegar þið fluttuð til
Ástralíu þá fækkaði stundunum
saman, en þær stundir sem við áttum
saman urðu dýrmætari og ég get
aldrei þakkað þér almennilega fyrir
það að hafa boðið mér út í öll þessi
skipti, og kynnt mér alveg nýjan
menningarheim, svo ég tali nú ekki
um þegar við Þóra og Arndís Inga
komum út í tvö ár. Þá virkilega náði
ég að kynnast þér almennilega þar
sem við unnum saman og ferðuð-
umst tveir út um allt land. Þú áttir
alveg heima á þessu hásæti sem ég
var búinn að setja þig upp á eins og
börn oft gera við foreldra sem þau
sjá sjaldan. Þú varst algjör demant-
ur og vildir allt fyrir alla gera, svolít-
ið stríðinn og hafðir yndi af að segja
skemmtilegar sögur. Ég á eftir að
sakna allra símtalanna sem við átt-
um, þó að þau væru ekki löng þá
voru þau góð og við áttum oft erfitt
með að kveðja hvorn annan.
Það var eins þegar ég kom að
heimsækja þig núna í haust, því þá
vissi ég að það var í síðasta sinn sem
við sæjum hvorn annan. Ég minnist
nú þeirra orða sem þú sagðir svo oft
við mig, hvort sem það var hérna
uppi á flugvelli eða í Sydney, þegar
ég fór að tárast, „Hvað er þetta, Ein-
ar minn, við erum nú ekki að kveðj-
ast í síðasta sinn.“
Síðustu mánuðir hafa verið alveg
svakalega erfiðir, að finna hvernig líf
þitt hefur fjarað út og geta ekkert
gert og geta ekki verið hjá þér.
Ég vil þakka þér, elsku Valla mín,
Jessica, Lilja Kap og Sólrún fyrir að
hafa annast hann pabba minn í allan
þennan erfiða tíma meðan við hin
systkinin höfum verið hjálpvana
hérna hinum megin á hnettinum. Að
vita af ykkur hjá honum pabba gerði
lífið bærilegra.
Einar.
Elsku pabbi minn. Nú ertu farinn,
farinn yfir í betri heim. Loksins laus
við áhyggjur, sjúkdóm og kvalir.
Það eru svo margar minningar um
þig sem koma í huga mér. Ég man
alltaf hvað ég var yfir mig hrifin þeg-
ar þú „varðst“ pabbi minn.
Þegar ég komst að því að þú og
mamma væruð meira en bara vinir
hljóp ég á fullu til systurdætra
þinna, sem voru góðar vinkonur mín-
ar, og sagði þeim að nú ætlaði frekn-
ótti frændi þeirra að verða pabbi
minn og nú yrði amma Sóla líka
amma mín! Svo einfalt var þetta líka,
þú tókst mér eins og ég væri þín frá
fyrstu stund. Þú varst mikill fjöl-
skyldumaður. Við fórum mikið í
ferðalög og ævintýrabíltúra, þá helst
í einhverjar ófærur, og alltaf varstu
með sögur tilbúnar bæði alvöru og
spaug.
Ég hef alltaf litið upp til þín og
einhvern veginn kunnir þú vel á mig.
Mig langaði alltaf að skrifa og reikna
eins vel og þú og ætlaði sko að sýna
þér að ég gæti það. Þú vissir alltaf
hvernig þú ættir að fá mig til að vilja
ná meiri og betri árangri og hvattir
mig á þinn hátt. Ég minnist líka
margra góðra stunda í eldhúsinu.
Þér þótti gaman að matreiða og
varst alltaf að finna upp á nýjum
réttum. Man ég þá sérstaklega eftir
pönnukökum með fiski í. Minning-
arnar eru svo margar að það er erfitt
að velja hverjar eiga koma fram hér.
Ég hef alltaf litið upp til þín, enda
varstu bæði gáfaður og fróður maður
með áhuga á flestu.
Pabbi, þú varst með hjarta úr gulli
og gimsteina í augum. Þú vildir öll-
um vel og treystir því að aðrir væru
eins. Það var alltaf erfitt að vera svo
langt frá þér, sérstaklega síðustu
mánuðina. Þegar ég var hjá ykkur í
september vildi ég ekki fara frá þér
og það var erfitt að kveðja. Það hefur
þó verið huggun fyrir mig að vita af
mömmu, sterkri eins og alltaf, við
hlið þér og að hún og systur mínar,
Sólrún, Lilja Kap og Jessica Rós, sáu
alveg um þig heima þangað til að
Guð sótti þig. Því er ég þeim að eilífu
þakklát.
Ég er svo innilega þakklát þér að
hafa verið pabbi minn og hafa fengið
að vera dóttir þín. Ég er þakklát því
að synir mínir og maður minn fengu
að kynnast þér. Hluti af þér, pabbi
minn, mun lifa áfram hjá okkur og
hluti af mér fór með þér daginn sem
Guð tók þig heim. Pabbi ég elska þig,
þín dóttir
Linda.
SIGURPÁLL
EINARSSON
NÚ ERU liðin tæp
átta ár frá því að Fram-
sóknarflokkurinn og
Alþýðubandalagið, Al-
þýðuflokkurinn og
Kvennalistinn mynd-
uðu meirihluta í bæjar-
stjórn Mosfellsbæjar.
Á þessum tíma hefur
skuldastaða bæjarins
versnað til muna og
skynsamleg fjárhags-
stjórn gleymst á
eyðslufylleríi meiri-
hlutans. Hins vegar vil
ég fyrst hrósa núver-
andi meirihluta áður en
að gagnrýninni kemur.
Þeir sem lesa stefnu-
skrá sjálfstæðismanna í Mosfellsbæ
sem gefin var út fyrir síðustu bæj-
arstjórnarkosningar geta séð það í
verkum meirihlutans að hann hefur
einnig verið iðinn við lestur hennar.
Nægir að nefna göngu- og hjólreiða-
stíga bæjarins sem tengdir voru
gönguleiðum höfuðborgarsvæðisins
á síðasta ári, kjör kennara voru bætt
og uppsetningu öflugs upplýsinga-
kerfis fyrir bæjarbúa sem endur-
speglast í glæsilegri heimasíðu bæj-
arins. Þrátt fyrir að meirihlutinn hafi
tínt upp mörg málefni sjálfstæðis-
manna er margt enn ógert í málefn-
um bæjarins.
Helstu vandamál flestra bæjar-
félaga á Íslandi eru að tengja saman
fjármál bæjarins og þjónustu. Menn
vilja halda uppi háu þjónustustigi
fyrir sem minnsta peninga. Í dag er
það svo að bæjarstjórnir hafa svo
miklar áhyggjur af því að missa
meirihlutann í næstu kosningum að
þær dæla óhóflega miklum pening-
um í þennan málaflokk til að halda
kjósendum ánægðum. Svona fjár-
hagsstjórn gerir það að
verkum að útgjöld
hækka, allar framtíðar-
framkvæmdir verður
að fjármagna með lán-
um og gjaldþrot eða
sameining verður
nauðsynleg til að
bjarga málunum.
Fyrir síðustu kosn-
ingar sagði Jónas Sig-
urðsson, þáverandi for-
seti bæjarstjórnar, í
blaðagrein í Morgun-
blaðinu að áhersla
sjálfstæðismanna á
fjármál bæjarins væri
fátækleg málefnastaða.
Í umræðum um fjármálin sagði Jón-
as í grein sinni: „Skuldir hafa vaxið
enda ekki hjá því komist vegna þess
mikla átaks í framkvæmdum sem
unnið hefur verið.“ Ég get tekið und-
ir þetta hjá Jónasi. Það hefur verið
mikið um framkvæmdir í Mos-
fellsbæ, en er ánægja bæjarbúa í
samræmi við framkvæmdagleðina?
Eru Mosfellingar almennt ánægðir
með þá þjónustu sem boðið er upp á?
Jónas telur greinilega mikilvægt
að geta borið saman stöðu bæjarins
við önnur sveitarfélög á höfuðborg-
arsvæðinu og í grein sinni fyrir síð-
ustu kosningar lagði hann fram
spurningu ætlaða sjálfstæðismönn-
um: „Telja sjálfstæðismenn það
ásættanlegt fyrir íbúa Mosfellsbæj-
ar að búa við lakari þjónustu og að-
stöðu af ýmsu tagi en aðrir íbúar höf-
uðborgarsvæðisins?“ Þessari
spurningu hafa bæjarbúar svarað,
eins og fram kemur í nýlegri rann-
sókn sem Gunnar Helgi Kristinsson,
prófessor í stjórnmálafræði, stóð
fyrir. Sú niðurstaða sem Gunnar
Helgi kemst að gefur sterklega til
kynna að almenn ánægja íbúa með
þjónustuna í Mosfellsbæ sé mun
minni þar en í nágrannasveitarfélög-
unum. Hvort skiptir meira máli fyrir
núverandi meirihluta, að halda uppi
háu þjónustustigi eins og talað var
um á bæjarstjórnarfundi 16. janúar
síðastliðinn, eða halda uppi þjón-
ustustigi sem bæjarbúar eru ánægð-
ir með? Hvað segir svona niðurstaða
okkur Mosfellingum? Jú, þegar bæj-
arfulltrúar geta ekki lengur gert
greinarmun á því hvort fjárfesting sé
hagkvæm fjárhagslega sem og fé-
lagslega fyrir bæinn þá eiga þeir
ekki að koma nálægt almennings-
sjóðum.
Ég hvet alla Mosfellinga til að
taka þátt í opnu prófkjöri sjálfstæð-
ismanna 9. febrúar næstkomandi og
nýta þar með þær lýðræðislegu að-
ferðir sem til eru til að hafa áhrif á
hvernig bæjarfélaginu okkar verður
stjórnað í framtíðinni. Oft var þörf
en nú er nauðsyn.
Oft var þörf
en nú er nauðsyn
Pétur Berg
Matthíasson
Höfundur tekur þátt í prófkjöri
sjálfstæðismanna í Mosfellsbæ.
Mosfellsbær
Ég hvet alla Mosfellinga
til að taka þátt í opnu
prófkjöri sjálfstæð-
ismanna 9. febrúar nk.,
segir Pétur Berg Matth-
íasson, og nýta þar með
þær lýðræðislegu að-
ferðir sem til eru.
BJARTUR í Sumar-
húsum sagði eitthvað á
þá leið að sá væri mun-
urinn á eiginkonum og
ráðskonum, að eigin-
konurnar væru þakk-
látar fyrir að hafa ekki
neitt, en ráðskonurnar
væru alltaf að heimta
eitthvað! Mér kom
þetta í hug þegar ég
kveikti á útvarpinu um
daginn. Þar var spjall-
þáttur í Ríkisútvarpinu
og verið að ræða við
fulltrúa landssamtaka
tiltekinnar íþrótta-
greinar. Ég hækkaði í
tækinu og hlustaði.....
Mikið happ að fá konu...
Fram kom að víðast hvar sætu
konur í stjórnum flestra aðildar-
félaga þessa íþróttasambands og
stýrðu þeim. Spyrillinn og viðmæl-
andinn voru sammála um að það
væri mikið happ, enda konur að-
sjálli í peningamálunum er karl-
ar...„karlarnir eru meira að gera
einhverja stóra díla...“ (uþb.orð-
rétt).
Ég hlustaði áfram. Spyrillinn
spurði hvernig keppendur væru
studdir á íþróttamótin heima og er-
lendis? Jú, viðmælandinn sagði að
keppendur væru styrktir um 15
þús. kr. í keppni á erlendri grund,
samtökin sem slík kostuðu alla
þjálfara og dómara...
Hver kostaði þá afganginn fyrir
keppendurna? Jú, það væru ýmist
sveitarfélögin, eða bara pabbi og
mamma.
„Sóknargjöld“
fyrir hvert barn?
Aðspurður um framtíðarsýnina í
fjármögnun íþróttafélaga ræddi
viðmælandi um tillögur um „sókn-
argjöld“ fyrir hvert barn í íþrótt-
unum og vísaði þar til
tekna kirkjusókna,
þar sem tiltekin fjár-
hæð er greidd úr
sjóðum hins opinbera
fyrir hvert sóknar-
barn sem væri í þjóð-
kirkjunni.
Slíkum tillögum
hefði verið hafnað
Viðmælandinn
benti á þá staðreynd,
að það væru alla jafna
ekki nemendurnir í
tónlistarnáminu eða
íþróttunum sem væru
kallaðir á teppið til
skólastjóra grunnskólanna. Nei,
þeir sem þar kæmu við væru
sjaldnast viðriðnir neitt sérstakt
tómstundastarf, og iðjuleysi er eng-
um hollt.
Uppeldi
samfélagsins
Það þarf enginn að efast um mik-
ilvægi þess samfélagslega uppeldis
sem fram fer í daglegu lífi okkar
allra. Kennarinn, presturinn, smið-
urinn, strætisvagnabílstjórinn, bað-
vörðurinn í sundlauginni, af-
greiðslufólkið í verslununum,
fisksalinn eða nágrannakonan í
næstu íbúð. Öll komum við að upp-
eldi þeirra barna sem á vegi okkar
verða á lífsleiðinni. Stundum eigum
við beina aðild og stundum óbeina.
Þegar bílstjórinn rekur ódæla
krakka úr strætó er hann að setja
þeim hegðunarmörk. Þegar fisksal-
inn spjallar við barnið sem er að
forvitnast um fiskverslun og vinnu í
slori, er hann að gefa fordæmi um
leið og hann skapar með barninu
ímynd um hvernig það sé að vera
fisksali o.s.frv.
Uppeldisstarf í tómstundum
barna og unglinga
Það er ómetanlegt uppeldisstarf
sem liggur að baki vel þjálfuðum
ungmennum í íþróttum eða annarri
tómstundaiðju. Slíkt starf verður
seint metið til fjár.
Og þeir foreldrar, sem standa
undir þessu mikla starfi með bein-
um og óbeinum hætti eru að varða
mikilvæga leið til þroskavænlegrar
framtíðar barna sinna.
Kópavogsbær státar af eldhug-
um sem telja ekki eftir sér vinnu-
stundirnar við að þjálfa og æfa
börn og unglinga í fjölbreyttri tóm-
stundaiðkun. Þeir hafa margir bor-
ið hróður bæjarins víða um lönd og
nægir að nefna víðfrægt kórastarf
Kársnesskólans, að öðrum eldhug-
um ólöstuðum. Hver króna sem fer
úr bæjarsjóði til slíkrar starfsemi í
bæjarfélaginu tvöfaldar verðmæti
sitt í höndum þessara aðsjálu
kvenna og karla sem leggja hjarta
og hönd í verk sín í þágu mikilvægs
málefnis.
Sveitarfélag sem hvetur til, styð-
ur og eflir slíkt starf er að fjárfesta
í verðmætri kynslóð framtíðarinn-
ar. Slíkt starf verður aldrei metið
til fjár.
Að rækta garðinn sinn
Jóhanna
Thorsteinson
Höfundur er leikskólastjóri og tekur
þátt í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í
Kópavogi. Vefslóð: www.johanna.is
Kópavogur
Sveitarfélag sem
hvetur til, styður og
eflir íþróttastarf,
segir Jóhanna Thor-
steinson, er að fjárfesta
í verðmætri kynslóð
framtíðarinnar.