Morgunblaðið - 08.04.2004, Qupperneq 39

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 8. APRÍL 2004 39
Við fráfall góðs
drengs og samherja
um langt árabil setur
mann hljóðan. Örlög
sín flýr enginn en ör-
lagadísirnar spunnu lífsvef okkar
Sigurðar þannig að við áttum sam-
leið í forustu fyrir samtökum rík-
isstarfsmanna um árabil. Stóran
hluta starfsævi sinnar vann Sigurð-
SIGURÐUR ÓSKAR
HELGASON
✝ Sigurður ÓskarHelgason fædd-
ist í Reykjavík 4.
sept. 1921. Hann lést
á heimili sínu Álf-
hólsvegi 98 24. mars
síðastliðinn og var
útför hans gerð frá
Fossvogskapellu 31.
mars í kyrrþey að
ósk hins látna.
ur sem gjaldkeri hjá
Tollstjóraembættinu í
Reykjavík og síðar
sem deildarstjóri við
embættið. Hann var
vinsæll starfsmaður
sem naut virðingar
vinnufélaga sinna og
traust yfirmanna fyrir
störf sín.
Sigurður var rót-
tækur í skoðunum og
leyndi það engum,
hann var samvisku-
samur og fylginn sér í
því sem hann tók sér
fyrir hendur. Um ára-
tugaskeið var hann í stjórn Starfs-
mannafélags ríkisstarfsmanna sem
gjaldkeri félagsins, trúnaðarstarf
sem hann sinnti af mikilli samvisku-
semi, enda reglumaður á alla hluti.
Sigurður átti sæti í samninganefnd-
um félagsins, var fulltrúi skrifstofu-
fólks í launamálaráði og samstarfs-
nefnd. Nefnd þar sem reyndi á
lagni, þolrif og samskiptahæfni
manna sem Sigurði fórst mjög vel.
Hann var ljúfur og laginn í um-
gengni að öllu jöfnu, en fylginn sér
ef svo bar undir.
Sigurður var glæsimenni í útliti,
svipsterkur og fríður sýnum, ein-
staklingur sem sannarlega bætti
mannlífið, þar sem hans naut. Sig-
urður var mikill fjölskyldumaður og
okkur sem með honum störfuðum
var augljóst hve traust samband
hans og Kristínar eiginkonu hans
var. Samband sem byggt var á
gagnkvæmri virðingu og ástúð.
Það er margs að minnast frá ára-
löngu samstarfi. Ég þakka Sigurði
þær stundir sem við áttum saman í
baráttu fyrir bættum kjörum og
betra samfélagi. Ég vil að lokum
votta Kristínu, börnum þeirra og
öðrum aðstandendum samúð mína á
sorgarstund.
Einar Ólafsson.
Spjallstundirnar
með honum voru góð-
ur skóli og skemmti-
legur, því þar komu
svo greinilega fram
aðalsmerkin hans, lífsgleði, vand-
virkni og fagmennska. Hann var
einn af þessum stórathafnamönn-
um sem fer ekki mikið fyrir, en
verkin þeirra tala svo ekki verður
um villst. Það er stundum sagt að
þrennt skipti mestu máli í mann-
legum þörfum, matur, vinna og
hvíld. Segja má að Ragnar Björns-
son húsgagnabólstrari í Hafnar-
firði hafi eytt ævinni sinni í að
tryggja Íslendingum góða hvíld,
því enginn Íslendingur hefur smíð-
að eins mörg rúm fyrir landann og
Ragnar og það er alveg klárt að
enginn kemst með tærnar þar sem
hann var með hælana í þeim efn-
um. Vandvirkni Ragnars var róm-
uð og metnaður hans var á svo háu
plani að hann tók ekkert í mál í
fagi sínu nema að það geislaði af
gæðum. Það er engin tilviljun að
maður sem hefur rekið húsgagna-
bólstrun í liðlega 60 ár skuli enn
vera á toppnum og það er heldur
engin tilviljun að fjöldi rúma sem
hann hefur framleitt hefur slagað
upp í 10 þúsund á ári.
Enginn veikur hlekkur mátti
vera í rúminu, fjaðrir af bestu
gerð, voðir og allt sem til þurfti að
taka og það kom því ekki á óvart
að Ragnar var gerður að heið-
ursfélaga alþjóðlega bólstrarasam-
bandsins, en slíkt hlotnast engum
nema að allt sé skothelt í vinnustíl
hans og viðfangsefnum. Það sér-
stæða var að yfirleitt sækja bestu
bólstrarar jarðar um inngöngu í
þennan félagsskap, en Ragnari var
boðin þátttaka.
1943 hóf Ragnar rekstur sinn
sem staðið hefur sleitulaust síðan
undir hans nafni og síðast undir
nafninu RB rúm og betri gæða-
stimpil geta menn ekki fengið ef
þeim er vel við líkama sinn og lífs-
nautnina alla. Allur stíll fram-
leiðslu og verslunar Ragnars ber
svip hans, það er hlýja og lipurð
og fagmennska. Birna dóttir
Ragnars og samstiga starfsfólk
heldur uppi merkinu. Ragnari fat-
aðist aldrei að lífið átti að vera
RAGNAR
BJÖRNSSON
✝ Ragnar Björns-son fæddist á
Straumi á Skógar-
strönd 30. ágúst
1916. Hann lést á
Landspítalanum í
Fossvogi 1. apríl síð-
astliðinn og fór útför
hans fram frá Hafn-
arfjarðarkirkju 7.
apríl.
skemmtilegt en ekki
leiðinlegt og hann
leyfði ekkert annað
þótt ekki væri allt
eins og best er á kos-
ið. Þótt Ragnar ætti
eftir aðeins tvö ár í
nírætt þá ætlaði hann
að vera miklu eldri
eins og sumar ætt-
mæður hans. En þótt
sjúkleiki hrjáði Ragn-
ar síðustu árin var
hann alltaf sami eld-
huginn, sami ungling-
urinn í hugsun og
áræði. Hann var alltaf
svo ferskur, hispurlaus og gerði
góðlátlegt grín að hégómanum og
embættismennskunni. Hvern dag
allt fram á lokasprettinn kom hann
nánast daglega til starfa og alltaf
hafði hann jafnmikla unun af að
selja, alveg sama hvort það var
mikið eða lítið. Hann hafði áhyggj-
ur af því að enginn nemi væri að
læra bólstrun hérlendis, taldi það
bera vott um hnignun varðandi
kröfur og gæði. Hann hataðist út í
plastið og patentefnin og hélt ein-
faldlega sínu striki hvað sem raul-
aði og tautaði. Ég er alveg sann-
færður um að Ragnar bjó yfir
tilfinningu huldulæknisins, ein-
hverjum mætti sem hann tengdi í
framleiðslu sína til þess að gera
hana hlýlegri og þægilegri.
Ragnar var traustur Lionsmað-
ur og öflugur. Hann vildi leggja
góðum málum lið alveg á sömu for-
sendum og hann smíðaði rúmin
sem fyrir æði marga eru eins og
vítamíngjafi. Í rúmunum hans
Ragnars er enginn mannamunur.
Þar gildir sami rétturinn til lífsins.
Ragnar var glæsimenni fram í
fingurgóma. Þetta kom glöggt
fram í fasi hans jafnt frágangi
rúmanna og hann var mikill og
traustur vinur vina sinna.
Það er mikill söknuður að góð-
um dreng og glöggum samborg-
ara. Megi góður Guð styrkja eig-
inkonu, börn, barnabörn og ástvini
alla. Um sinn kemur hlé á spjall-
fundina góðu með tei og vínar-
brauðum, en það væsir ekki um þá
í himnaranninum ef þeir fá núna
RB rúm til þess að krækja sér í
kríu, varla þarf meira, því að í ei-
lífðinni er örugglega nógur tími
fyrir spjallstundirnar.
Árni Johnsen.
Það var í septembermánuði 1972
sem ég leit Þuríði Jónsdóttur, syst-
ur tengdamóður minnar, fyrst aug-
um er ég kom í heimsókn á Loka-
stíginn. Þuríður átti frá fyrstu
stundu alla mína virðingu. Hún var
orðvör, hæglát og bar með sér ein-
stakan þokka og mikla reisn. Það
var síðan 1987 sem ég fór að kynn-
ast henni fyrst fyrir alvöru. Starfs
míns vegna varð ég heimagangur á
Lokastígnum. Ég skynjaði eftir því
sem árin liðu og við Þuríður kynnt-
umst betur hvað hún var í raun
sérstök kona. Hún fékk ekki marg-
ar vikur í skóla en það virtist ekki
ÞURÍÐUR
JÓNSDÓTTIR
✝ Þuríður Jóns-dóttir var fædd í
Ási í Ásahreppi 12.
jánúar 1910. Hún
lést á líknardeild
Landakotsspítala 20.
mars síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Jón Jónsson
bóndi í Ási og Mar-
grét Björnsdóttir frá
Króki í Villingaholts-
hreppi.
Útför Þuríðar fór
fram í kyrrþey að
ósk hinnar látnu.
há henni. Þuríður var
listamaður í höndun-
um hvað varðaði
saumaskap og var þar
ekki kastað til hönd-
um.
Þuríður var sjálf-
menntuð og las bæði
ensku og Norður-
landamálin. Slíkar er-
lendar bækur hafði
hún yfirleitt við hönd-
ina og gaf sér tíma til
þess að lesa. En Þur-
íður var vel að sér í
svo mörgum öðrum
málefnum og lagði sig
fram um að lesa og kynna sér allt
mögulegt. Ófáar stundir áttum við
saman og skiptumst á skoðunum
og þá ósjaldan yfir trú og trúar-
brögðum. Hún hafði mjög mótaðar
skoðanir í þeim efnum. Ekki vor-
um við alltaf sammála um þau mál
og tókumst við oft hressilega á en
það var alltaf gleymt um leið og
við stóðum upp. Þuríður mátti ekk-
ert aumt sjá eða vita. Hún var fljót
til að hjálpa þegar hún vissi að hún
gat orðið að liði og veit ég að við
mörg í fjölskyldunni nutum góð-
mennsku hennar. Þuríður var
sjálfri sér trú og skoðunum sínum.
Alveg undir það síðasta naut Þur-
íður þess að fara að Áskoti, á sínar
gömlu heimaslóðir. Þar hafði hún
eytt ófáum sumrum með systrum
sínum. Hún undi hag sínum síð-
ustu árin í Hraunbæ 96 en þar var
stutt til vina. En hún þekkti sinn
vitjunartíma. Hún lagði þessar
ferðir af síðustu tvö árin enda taldi
hún sig ekki vera manneskju til
slíkra ferða. Hún lagði aftur á móti
skýrar línur um það hvernig hlut-
unum skyldi háttað eftir sinn dag
og það í smáatriðum. Hún var orð-
in þreytt undir það síðasta og
sagðist óhrædd mæta þeim örlög-
um sem biðu hennar. Þegar ég
með þessum fáu orðum kveð Þuríði
kveð ég ekki bara Þuríði „frænku“
heldur einstakan vin. Hún var mér
á stundum sem lærifaðir en gat inn
á milli gert mig ýmist orðlausan
eða reiðan. Það var mér mikill
heiður að njóta trúnaðar hennar.
En þegar upp er staðið lærði ég
oftar en ekki af þessari einstaklega
sterku persónu. Ég vil biðja hinn
hæsta höfuðsmið að veita henni
leiðsögn á því ferðalagi sem hún
hefur nú tekist á hendur. Ég mun
eins og aðrir sem til hennar
þekktu varðveita minninguna um
hana sem merkan samferðamann.
Sérstakar þakkir vil ég senda
starfsfólki líknardeildar Landa-
kotsspítala fyrir einstaka umönnun
sem ég veit að Þuríður naut og var
mjög þakklát fyrir.
Jakob S. Þórarinsson.
Kársnesbraut 98 • Kópavogi
564 4566 • www.solsteinar.is
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
vináttu við andlát og útför hjartkærrar móður
minnar, tengdamóður, ömmu og langömmu,
INGVELDAR PÉTURSDÓTTUR,
Skeljatanga 1,
Reykjavík.
Einnig sérstakar þakkir til allra þeirra, sem
veittu henni aðhlynningu í veikindum hennar
síðastliðin þrjú ár.
Áslaug Ottesen, Hörður Sigurgestsson,
Inga Harðardóttir, Vicente Sanchez-Brunete,
Jóhann Pétur Harðarson, Helga Zoëga,
María Vigdís, Áslaug Kristín og Hörður.
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð og hlý-
hug við andlát og útför móður okkar, tengda-
móður og ömmu,
ERNU ÞORGEIRSDÓTTUR,
Snorrabraut 56,
Reykjavík.
Sérstakar þakkir til starfsfólks heimahjúkrunar
Krabbameinsfélagsins og líknardeildar Landspí-
tala Kópavogi.
Katrín Magnúsdóttir,
Guðrún Magnúsdóttir,
tengdasonur og barnabörn.
Ástkær bróðir okkar,
EINAR BJÖRNSSON
frá Ingunnarstöðum
í Kjós,
lést á Reykjalundi mánudaginn 5. apríl síðastliðinn.
Guðný Guðrún Björnsdóttir,
Kristín Björnsdóttir,
Lárus Björnsson,
Finnbogi Björnsson.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
JÚLÍA GUÐRÚN JÓNSDÓTTIR,
Vestri-Tungu,
Vestur-Landeyjum,
sem lést miðvikudaginn 31. mars, verður
jarðsungin frá Akureyjarkirkju, Vestur-Land-
eyjum, laugardaginn 10. apríl kl. 14.00.
Árni Ólafur Guðjónsson,
Guðrún Stefanía Guðjónsdóttir,
Erla Guðjónsdóttir, Jón Jónsson,
barnabörn og barnabarnabörn.