Tíminn Sunnudagsblað - 08.04.1962, Blaðsíða 16

Tíminn Sunnudagsblað - 08.04.1962, Blaðsíða 16
j . . . frú . . . ég er alveg búinn að gleyma seinna nafninu". „Þú ert ágætur", sagði konan. „Amý "ætti að duga". „Ah", sagði Ohalfont. „Þú lítur af- gkaplega vel út, Amý. Óskaplega finnst mér gaman að sjá þig aftur hér eftir alla þessa — mánuði.^- annars hljóta að vera nokkur ár síðan. Síð- ast sáumst við . . . ". „Eg man ekki greinilega eftir þér, góði, en auðvitað, þegar ég tók eftir því, að þú horfðir á mig . . . ég held það hafi verið í Jermyngötu, sem við . . . ". „Jermyngötu", sagði Chalfont. „Á- reiðanlega ekki í Jermyngötu. Þar hef ég aldrei .... Það hlýtur að hafa verið, þegar ég átti íbúð í Curzon- stræti. Þar átti maður unaðsleg kvöld. Síðan það var, hef ég flutt á heldur fátæklegri íverustað, en þangað léti ég mig ekki dreyma um að bjóða þér . . . . En kannske gætum við laum- ast í burt í eítthvert lítið hreiður, sem þú átt. Skál, elskuleg. Þú hefur aldrei verið unglegri". „Skál. Gangi þér allt í haginn", sagði Amý. Chalfont engdist. Hún fitl aði við pelsinn með fingurgómunum. „En þú veizt . . . ég er hætt að vinna við þetta", sagði hún. „Ha, hefurðu tapað peningum kann- ske?" sagði Ohalfont. „Kæra frú mín, ég hef orðið fyrir sama áfalli. Við verðum að hugga svolítið hvort ann- að. Eg býst við, að það gangi illa í viðskiptunum. Já, eiginmaðurinn þinn — mig minnir að hann hafi verið þreytandi maður, sem reyndi af fremsta megni að blanda sér inn í sælu okkar. Þau voru hrein sæla — ekki satt? — þessi kvöld okkar í Cur zongötu". „Þú hefur fengið þetta skakkt inn í þig, góði. Eg var aldrei í Curzon- stræti. En er þú ferð aftur í tímann, þej'ir ég prófaði „eiginmahnsglæfr- ana" — en það eru ár og aldir síðan það var — þegar hestastallarnir voru inn af Bond Street. Hvernig er hægt að ætlast til, að þú munir eftir því. Eg skil það nú. Og þetta vesen með „eiginmann" gekk aldrei verulega vel. Eg býst ekki við, að hann hafi litið út fyrir að vera eiginmaður. En nú er ég hætt störfum. Ó, nei, ekki, ég hef ekki tapað peningum", sagði hún og hallaði sér fram, unz hann fann koníakslyktina. af litlum holdug- um vörum hennar. „Eg hef ekki tapað peningum. Eg hef grætt peninga". „Þú ert heppin", sagði Chalfont. „Það var öll fagnaðarhátíðin, skil- urðu", sagði Amý til skýringar. „Eg lá veikur í rúminu, meðan á henni stóð", sagði Ohalfont, „mér skilst, að allt hafi gengið mjög vel í sambandi við hana". „Það var yndislegt, dásamlegt", sagði Amý. „Eg sagði við sjálfa mig: Hvers vegna ættu ekki allir að gera sitt 01, að hún heppnaðist vel? Þess vegna hreinsaði ég göturnar". „Eg skil ekki almennilega", sagði Chalfont, „áttu við skreytingarnar?" „Nei, nei, alls ekki", sagði Amý, „en mér leizt ekki á, að allir þessir náungar frá nýlendunum væru í Lond on, þá sæju þeir stelpurnar í Ward- ourgötu og Bond Street og úti um allt. Eg er hreykin af London, og mér fannst ekki réttmætt, að við fengjum á okkur orð . . . ". „En fólk verður nú að lifa", sagði Chalfont. „Auðvitað verður það að lifa. Var ég ekki sjálf í þessu, góði?" „Ó, varst þú í þessu?" sagði Ohal- font. Þetta var talsvert áfall fyrir hann; hann skotraði augunum hingað og þangað, hann óttaðist, að honum væri veitt eftirtekt. „Sjáðu til . . . ég opnaði hús og sagði skilið við stelpurnar. Eg tók á mig alla álhættuna, og svo hafði ég auðvitað önnur útgjöld. Eg varð að auglýsa". „Hvernig — hvemig fórstu að því að kunngera þetta?" Hann gat ekki varizt því að hafa eins konar atvinnu- mennskuáhuga. „Það var enginn vandi, ljúfurinn. Eg opnaði ferðaskrifstofu. Auglýsti ferðir til undirheima Lundúnaborg- ar. Næturkabarett í Limehouse og þar fram eftir götunum. Og alltaf var ein hver gamall náungi, sem bað leiðsðgu manninn um að sýna sér eitthvað út af fyrir sig eftir á". „En snjallt", sagði Chalfont. „Og sýndi þegnskap líka. Þetta hreinsaði göturnar á viðeigandi hátt. Auðvitað valdi ég bara þær beztu. Eg var mjög vandfýsin. Sumar voru auðvitað með múður, af því að þær sögðu, að öll vinnan lenti á þeim, en eins og ég sagði þeim, átti ég hug- myndina". „Svo að nú ertu hætt?" „Eg græddi fimm þúsund pund. Þetta var sannarlega jafnframt mín fagnaðarhátíð, þótt ekki gætirðu séð það á mér. Eg hafði alltaf í mér að vera sniðug verzlunarkona, og ég vissi, sjáðu, hvernig ég gæti teygt út viðskíptin. Eg kom þessu sama á lagg- irnar í Brighton. Eg blátt áfram hreinsaði göturnar í Englandi, ef svo má að orði komast. Þetta var langtum skemmtilegra fyrir þá frá nýlendun- um. Það hefur verið mikið af pening um í umferð í þessu landi undanfarn- ar síðustu vikur. Fáðu þér annan, elska, þú l'ítur ekki rétt vel út". „Æ, ég ætti að fara að fara". „Ó, Iáttu ekki svona. Þetta er há- tíð, ekki satt. Við skulum vera kát. Vertu nú sætur." „Ég held ég sjái vin ..." Hann leit hjálparvana kringum sig. Vinur! Hann gat ekki einu sinni mun- að eftir nafni á nokkrum vini. Hann varð að gjalti fyrir personuleika, sér sterkari. Hún blómstraði þarna eins og vænt, skrautlegt haustblóm. Hon- ; um fannst hann gamall: Fagnaðar- hátíð mín — ekki annað. Trosnuð ' ermin kom í Ijós. Hann hafði gleymt að koma hendinni fyrir. Hann sagði: „Jæja, kannske, en bara einn. Eigin- lega ætti ég að borga," og þegar hann horfði á hana slá í borðið og kalla á þjóninn á þessum þungbúna, virðu- lega stað og virða að vettugi mótbár- ur hans, gat hann ekki annað en verið' undrandi yfir því, hve sjálfstraust hennar og hreysti var óréttmætt. Hann hafði snert af liðagigt, en hún tilheyrði nautnum kjötkveðjuhátíðar með holdi og hamsi. Hún virtist í raun og sanni tilheýra fánunum og örvandi veigunum og fjaðraskúfunum og skrúðgöngunum. Hann sagði ósköp auðmjúklega: „Eg hefð'i haft gaman af að sjá skrúðgönguna, en ég var ekki upplagður. Það var gigtin," sagði hann afsakandi. Hann hafði góð- an smekk að upplagi', sem nú hafði sett ofan, svo að hann hefð'i getað um- borið sjálfkrafa lífsgleði lágstéttar- fólksins. Hann damsaði með glæsi- brag, en alþýðan hefði borið hann ofurliði í dansinum á gangstéttunum; sem elskhugi var hann aðlaðandi með' form sitt og uppeldi, en þar hafði hann heldur ekki getað staðið því snúning, þar sem það elskaðist blint og ölvað og hamslaust og barmafullt af hamingju í skrúðgörðunum. Hann hafð'i vitað, að hann mundi verða ut- angátta, hann hafði haldið sér frá því; en það var niðurlægjandi að komast að raun um, að Amý hafði ekki farið á mis við neitt. „Voðalegt er að' sjá þig, góði," sagði Amý. „Lof mér að lána þér tvö eða þrjú pund." „Nei, nei, ég get ekki tekið við þeim, alveg satt." „Ég reikna með því, að þú hafir gef- ið mér helling á þínum góðu dögum." En hafði hann gert það? Hajtm mundi ekki eftir henni. Það var orðið svo langt síðan hann hafði legið með kvenmanni nema í viðskiptalegum til- gangi. Hann sagði: „Ég get ekki tekið við þeim. Ég get það ekki." Hann reyndi að skýra fyrir henní ástæðuna, með'an hún þreifaði ofan í veskið. „Ég tek aldrei við peningum — nema, sjáðu, frá vinum." Svo bætti hann við í örvæntingu: ..... eða í viðskiptalegum tilgangi." En hann gat ekki slitið augun frá þeim. Hann var blankur, og það var harðbrjósta af henni að veifa framan í hann fimm punda seðli. „Nei ... ég meina það." Það var langt síðan markaðsverð hans hafði verið svona háít: fimm pund. „Ég veit, hvernig það er, góði," sagði Amý, „ég hef verið í þessu sama, og ég veit alveg, hvernig þér Iíður. Stundum vildi það til, að karl- Framhald á 166. síðu. 160 T í M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.