Tíminn Sunnudagsblað - 12.07.1964, Blaðsíða 3

Á þessari mynd sést Hornbjarg rísa úr hafi, kuldalegt og veSurbarjð að vanda. í nágrenni þess hefur iífs-
baráttan löngum verið hörð og Hornstrendingar urðu að leggja mikið á sig til að afla. bjargar. En hlunninda-
samt hefur alltaf þótf á Hornströnflum, og meðal þeirra hlunninda, sem þar mátti hafa, voru hvalrekar í
ýmsum víkum og vogum. Hér segir Guðmundur Guðnason frá Búðum í Hlöðuvfk, gamall Hornstrendingur
frá hvalreka og ferð sinni til hvalfjörunnar.
0»0#0«0«'_>«0«0«0«0«0»0«0«0«0*0»0«0«0«(
»rimomomo*cmcmomcmœc><
omomomomomomomnmomomcmomomomomomnmomomomomomomomomnmnmom
'.momomo-momomomomomomomomom'jB
momomom -momomnmomom'.momomomc.
)»o»o<
_____ _ jmomomomomomomomornomijmomomomomomjmom jm'. <momc>momomomom',Æ
rmnmomomomnmnmnmnmnmnmnmomnmnmnmc>mnmnmnmnmomnmnmnr'.t.-vtl->mrw,mC
stíga til lofts, Því að auðvitað vissum
við nú, að Grunnvíkingar mundu
ekki héima í bálkum kvenna sinna
sem við hugðum áður. Stóðum við
þarna í algeru ráðaleysi nokkrar mín
útur og vissum ekki, hvað skyldi til
bragðs taka. Einhver minntist á að
leggja á flótta, því að Grunnvíking-
ar mundu hiklaust drepa okkur, ef
þeir næðu okkur. En við hurfum
fljótlega frá því ráði og kváðum
Hornstrendinga ekki sérlega gjarna
til flótta undan óvinum sínum. Varð
úr að við biðum rólegir þess, er
verða vildi. Og þurftum þess ekki
lengi að bíða. Innan stundar komu
þeir típ talsins, gengu að hellisskúta,
er var þarna upp undir berginu, tóku
vopn sín og klæddust hertygjum.
Allan tímann stóðum við niðri við
bátkænuna og biðum örlaga okkar í
þögn og þolinmæði.
Að lokum stóð herflokkurinn á
fjörukambinum með hreppstjórann
í fararbroddi. Var sá risi mikill á
vöxt, og sýndist mér hann ekki ýkja-
góðlegur á svip. Vopn þeirra glömp-
uðu í sólskininu og virtust biturleg
Hreppstjórinn ávarpaði okkur nú
og spyr, hverjir séu þar á ferð og
hvaðan slíkir menn komi. Þar sem ég
var elztur og átti að heita ráðamáður
þessarar ferðar, varð ég fyrir svörum
og leysti greiðlega úr spurningum
hreppstjóra.
„Fyrst þið eruð þaðan komnir, þá
hljótið þið að vita, að þjófar og ræn-
ingjar erfa ekki guðsríki“, sagði
hann.
Ég þóttist hafa heyrt það áður, og
mundum við það vita. Svo og einnig
hefðum við það heyrt, að hreppstjór-
ar margir ættu þar ekki sérlega
greitt inngöngu. Harðnaði þá brún
á hreppstjóra, en það var sem kímni-
glampa kæmi í svip margra af hans
fylgjendum. Óx mér ásmegin
við þetta, og hugðist ég reyna
að standa svo lengi sem stætt
væri og við félagar. Spurði
hreppstjóri nú, hvort við vissum,
hver hegning lægi, við slíku ódæði
sem þessu, er við hefðum hér framið.
Kvað ég, að þar mundi einhver refs-
ing vera á, en hef sjálfsagt ekki ver-
ið ýkjabljúgur á svipinn, því að nú
fór hreppstjóri að lesa yfir okkur
hegningarákvæði við ýmsum afbrot-
um. Gátum við ekki annað heyrt en
hann kynni öll þau lög, sem sett
höfðu verið á íslandi frá dögum Úlf-
ljóts og til vorra tíma. Var svo kom-
ið, að við sáum ekki betur en að
okkar biði ævilöng þrælkun, ef við
yrðum ekki drepnir þar á stundinni
án dóms og laga.
Töluverður tími hafði farið í upp-
talningu þessa og viðræður, svo að
Sigmundi, bróðir mínum, varð að
orði, að eitthvað yrði að gera í þessu
máli, því að vesturfallið stæði eklrf*
til eilífðar. Sagði ég því hreppstjóra
að hann skyldi hirða bitaræflana 1
bátnum, láta þetta mál ganga, svo
sem það hefði eðli til, en við færum
heim, hvað sem tautaði.
Einn maður í hópi hreppstjóra hét
Árni Jónsson og var bóndi í Furu-
firði. Nú tók hann til máls og kvaðst
hugsa, að hreppstjóri tæki ekki þessi
bitaræksni og hefði sjálfsagt aldrei
ætlað sér. En hitt væri, að hann
hefði gaman af að brýna fyrir lands-
ins lýð lögheldni og ráðvendni, og
til þess mundi ræða hans hafa verið
ætluð, að vara þessa ungu menn við,
svo að þeir létu ekki slíkt henda sig
aftur.
Það var kominn góðlátlegur glettn
issvipur á andlit Árna, er tali hans
lauk. Sýndist mér fyrst, er Árni hóf
ræðu sína, að hreppstjóri væri ekki
sem ánægjulegastur á svið, en það
breyttist þó, er á talið leið. Og
er Árni hafði lokið máli sínu, kvað
hreppstjóri þetta öldungis rétt hjá
vini sínum, og skyldum við fara í
guðs friði, hvert sem við vildum.
En það skyldum við samt varast að
láta slíkt eða þvílíkt athæfi henda
okkur í annað sinn, því að ekki væri
víst, að við hittum fyrir aðra eins
menn og hér væru.
Framhald á bls. 646.
T I M I N N — áGNNUDAGSBGAÐ
627