Tíminn Sunnudagsblað - 12.07.1964, Blaðsíða 20

Það gæti verið gaman að heyra.
Svona nú, elskan mín, þú getur vel
sagt mér það — mér fremur en
nokkrum öðrum.“
Hann lagði áherzlu á „mér“, því að
hamj þóttist vita, að ef hún hefði
viljað halda fram hjá Souris,
þá hefði hún gert það með honum,
Leuillet. Hann brann í skinninu eft-
ir að heyra hana viðurkenna það,
sem hann var sjálfur sannfærður um
— að hann hefði getað átt hana þá
strax, ef hún hefði ekki verið svona
dyggðug kona.
En hún svaraði ekki, heldur hélt
áfram að hlæja eins og hún myndi
eftir einhverju óumræðilega spaugi-
legu.
Leuillet fór líka að hlæja og var
stórskemmt, þegar honum datt í hug,
hvernig hann hefði getað leikið á
Souris. Hvílíkur grikkur! Það hefði
orðið alveg óborganlegt. Sannarlega
óborganlegt.
Hann náði varla adanum fyrir
hlátri og stundi:
„Æ, æ, aumingja Souris. Hann var
eins og skapaður til þess að verða
fyrir svoleiðis, greyið. Ó, guð minn
góður . .. guð minn góður . ..“
Hann engdist af hlátri, fékk tár í
augun og rak upp hálfkæfð bofs.
„Svona, segðu það núna, segðu það
núna,“ þrábað Leuiliet. „Leystu bara
frá skjóðunni. Þú skilur, að það er
sama, þótt þú segir mér það.“
Alveg örmagna hikstáði hún:
„Já . . . já . . .“
Hann rak á eftir, ákafur að heyra
hina iangþráðu játningu:
„Já . . . og hvað nú? Svona, segðu
það allt.“
Hún héit niðri í sér hlátrinum,
lagði munninn að eyra hans og hvísl-
aði:
„Já . . . ég hélt fram hjá honum.“
fskaldur hrollur fór um hann all-
an og smaug inn í merg og bein.
Hann vissi ekki sitt rjúkandi ráð og
stamaði:
„Þú . . . þú hélzt fram hjá honum
. . . í raun og veru?“
Hún hélt enn, að hann hefði mestu
skemmtun af þessu öllu og svaraði
fúslega:
„Ójá . . . í raun og veru og ræki-
lega“.
Hann varð að setjast upp í rúm-
inu, svo agndofa var hann. Orðin
stóðu í hpnum, og honum varð eins
mikið um þetta og hún liefði haldið
fram hjá honum sjálfum.
Fyrst gat hann ekkert sagt, en
eftir litla stund tókst honum að
stynja npp hljóði, sem ekki boðaði
neitt gott:
„Aha!“
Hún hætti einnig að hlæja
og skildi nú um seinan, að hún hafði
taiað af sér.
Loks sagði Leuiliet:
„Og með hverjum, ef ég mætti
spyrja?“
Hún sagði hikandi:
Hún þagði og reyndi að finna ráð
til að bæta úr mistökum sínum.
„Með hverjum?“ endurtók hann.
„Með ungum manni.“
Hann sneri sér hryssingslega að
henni og sagði byrstur:
„Já, ég gat nærri um, að þú hefðir
ekki gert það með eldabuskunni. Ég
spurði, hver þessi ungi maður hefði
verið — heyrirðu það?“
Hún svaraði ekki. Hann þreif til
sín rekkjuvoðina, sem hún reyndi að
byrgja andlitið með, og fleygði henni
yfir fótagaflinn á rúminu.
„Ég vil vita, hver það var, heyrirðu
það?“ drundi hann.
Henni tókst með erfiðismunum að
stynja:
„Ég var bara að gera að gamni
mínu.“
Hann froðufelldi af reiði.
„Hvað þá? Jæja, svo að þú varst
að gera að gamni þínu? Þú reyndir
að hafa mig að fífli eða hvað? En
ég læt ekki bjóða mér slíkt, skilurðu
það? Ég vil vita, hvað þessi ungi
maður heitir.“
Hún lá hreyfingarlaus á bakinu og
þagði.
Hanri greip í handlegginn á henni
og kreisti af öllum kröftum.
„Jæja, heyrirðu ekki? Ég krefst,
að þú svarir spurningu minni."
Hún muldraði óttaslegin:
„Svona, slepptu mér! Ég held að
þú sért ekki með réttu ráðí.“
Hann skalf af bræði, hristi hana
allt hvað hann orkaði og sagði aftur
og aftur þetta eina, sem honum datt
í hug í reiði sinni:
„Heyrirðu ekki? Heyrirðu ekki?“
Hún tók snöggt viðbragð til þess
að losa sig úr greipum hans og varð
þá á að reka höndina' í nefið á hon-
um. Hann hélt, að hún ætlaði að slá
sig og réðist á hana í blindu æði.
Hann þrýsti henni niður í koddana,
og sló hann hana heiftarlega í and-
litið hvað eftir annað og hvæsti:
„Þetta færðu . . . og þetta . . . og
þetta hérna . . . dækjan þín, losta-
fulla tíkin þín“.
Þegar hann gat ekki meira, reis
hann másandi á fætur og staulaðist
að náttborðinu til þess að hressa sig
á appelsínusafa eftir geðshrær-
inguna, sem hafði gert hann vita-
máttlausan í hnjánum.
Konan lá kyrr í rúminu og snökti
hátt, óhuggandi yfir að hafa eyðilagt
hjónabandshamingjuna og eiga sjálf
sökina.
Milli gráthviðanna stundi hún með
herkjum:
„Hlustaðu á mig, Antoine, ég var
bara að skrökva, það skilur þú vel.
Komdu hingað og hlustaðu á mig, og
þá skal ég skýra þetta alit fyrir þér“.
Og reiðubúin til varnar, vopnuð
slægð sinni og fortöluhæfileikum,
lyfti hún upp úfnum kollinum, þar
sem nátthúfan sat á skakk.
Hann sneri við og gekk til henn-
ar, skömmustulegur yfir að hafa sleg-
ið hana, en í sínu karlmannshjarta
bar hann nú óslökkvandi hatur til
þessarar konu, sem hafði svikið fyrir-
rennara hans.
Geir Kristjánsson þýddi.
Sauöanes - Siglunes
Framhald af bls. 639.
— Andskoti er að geta ekki gef-
ið ykkur hressingu, segir Einar, en
það er alltaf þessi sami asi á ykkur.
— Við þurfum víða að koma, seg-
ir Kristján, og höfum engan tíma til
að slóra. Túrinn verður víst nógu
langur samt.
— Já, en það er ekki á hverjum
degi sem maður fær svona góða
gesti, segir Einar, og það er sunnu-
dagur. Þið ættuð fyrir því að fá í
glas.
En það er um tómt mál að tala,
skipverjar og heimamenn raða sér
upp í röð í fjörunni og handlanga
staurana út í bátinn. Það er dálítið
farið að falla út, og öðru hverju verð-
ur að færa bátinn utar, svo að hann
standi ekki til muna. Þótt Tobba sé
ekki stór, er hún þung að færa hana
til á þurru landi. Það fjarar nokkuð
ört út, og einu sinni eða tvisvar tek-
ur Tobba svo vel niðri, að beita þarf
öllum mannaflanum til að losa hana.
En slík strönd eru daglegt brauð
vitaskipsmanna og naumast umtals-
verð, enda kunna þeir félagar manna
bezt að losa Tobbu aftur, snúa hennl
og ýta sitt á hvað og toga í dreka-
festina, þar til vatn flýtur aftur und-
ir kjöl.
Og áður en varir eru allir staur-
arnir horfnir úr fjörunni, en þá er
Tobba líka búin að fara allmargar
ferðir milli skips og lands. Dagur er
ennþá hátt á lofti, en það er ekki
um annað að ræða en að kveðja.
Síðustu orð Einars bónda, þegar ég
tek í hönd honum, eru þau, að ég
verði að koma sem bráðast aftur á
Siglunes og hafa þá betri tíma, geta
komið með honum heim að Reyðará
og jafnvel gengið í Héðinsfjörð,
næsta fjörð austan við Siglunes, þar
sem einu sinni var blómleg byggð,
en nú eru aðeins vallgrónar tóftir
eftir og kyrrð óbyggðanna einráð.
K.B.
644
ItDINN - SUNNUDAGSBLAÐ