Tíminn Sunnudagsblað - 12.07.1964, Blaðsíða 13

Þessi fallega geit var nýbúin að koma sér upp kiðlingum. ÞaS er Margrét Trausta*
dóttir á Sauðanesi, sem stendur hjá, en hún er f góðu vinfengl vtð geitur föðuf-
síns. {Ef
tilbúinn nœsta sumar, en það dregst,
því að þeir eru víst ekki enn búnir
að ákveða, hvar á að grafa göngin
í gegnum Strákana. Annars er ekki
iangt í veginn hins vegar frá héðan,
veginn úr Fljótunum, og ef unnið
verður við hann í sumar, ætti hann
að komast alla leið hingað fyrir
haustið.
— Þú ert með talsvert bú hér, er
það ekki?
— Ég er með kindur, þrjár geit-
ur, tvær kýr og þrjá hesta í eldi.
Það verður að hafa skepnur hér:
ekki aðeins til þess að hafa mjólk
og önnur gæði af þeim, heldur fyrst
og fremst til að hafa líf í kringum
sig. Þú ættir að.ganga upp og skoða
þig um, krakkarnir geta sýnt þér
féð og geiturnar.
Þetta samtal okkar hefur íarið
fram á hlaupum, því að ærið hafa
vitaverðirnir að starfa, þegar Árvak-
ur kemur með flutning. Á Sauða-
nesi þarf að bera allt upp úr bátn-
um upp á pallinn neðan við braut-
ina. Þar er fyrir sleði, sem pokun-
um er hlaðið á. Á brúninni er öfl-
ugt spil, sem dregur sleðann upp, og
þar stendur einnig dráttarvél með
vagni aftan í. Ég legg á brattann,
en ekki treystist ég til að fara
brautina, heldur klöngrast upp utan
við hana. Á brúninni dæsi ég og lít
í kringum mig. Við spilið stendur
unglingspiltur. Það er Baldur, son-
ur Trausta vitavarðar. Hann dregur
upp sleðann og ekur vörunum síðan
heim á dráttarvélinni. Skammt ofan
við dráttarbrautina er hús, en þar
eru ljósavélar staðarins. Sauðanes-
viti er rafknúinn eins og fjölmargir
vitar aðrir, og því þarf ekki að flytja
þangað gas. í staðinn kemur olía á
ijósavélina, en Árvakur flytur hana
ekki lengur til Sauðaness. Þar eins
og á Siglunesi er olíunni dælt beint
á iand úr olíubát, sem á sumrin er
notaður til afgreiðslu á olíu til síld-
veiðiflotans. Þetta er mikill vinnu-
sparnaður og léttir á Árvekringum,
því að olíutunnur eru erfiður flutn-
ingur að skipa á land við örðug skil-
yrði.
Vitinn er þarna skammt frá, en
dálítill spölur er heim að.bænum,
sem er nokkuð vestan við uppgöng-
una. Ég geng þangað heim, aðallega
til að líta á geitur Trausta bónda.
Vitaverðir virðast hafa undarlegar
mætur á geitfé. Trausti er síður en
svo sá eini þeirra, sem ræktar þess-
ar ágætu skepnur. Á Siglunesi eru
þó nokkrar geitur, og Jóhann Péturs-
son á Hornbjargsvita er með geitur
einar skepna. Hann fékk sínar geit-
ur frá Trausta á Sauðanesi, og það
gekk ekki átakalaust fyrir sig. Alls
konar nefndir og ráð þurftu að hafa
af því afskipti, hvort og þá hvaðan
nokkrir kiðlingar yrðu fluttir að af-
skekktasta bæ á íslandi, þar sem úti-
lokað eru öll samskipti við fénað frá
öðrum bæjum. Mig minnir, að Jó-
hann segði mér, að málið hefði geng-
ið í tvö ár um pappírskvörn embætt-
isverkanna, áður en hann fékk að
taka við geitunum, sem Trausti hafði
látið hann fá, og þá hefðu verið sett
ýmis heimskuleg skilyrði, sem þó
hefði verið hægt að falla frá, ef í
staðinn væri fullnægt einhverjum
öðrum skilyrðum og svo framvegis
og svo framvegis. Það er í rauninni
alveg makalaust, hvað pappírsmask-
ínan getur gert vitleysuna ábúðar-
mikla, þegar hún kemst í algleym-
ing.
íbúðarhúsið á Sauðanesi er mynd-
arlegt og snoturt steinhús, og þar á
hlaðinu hitti ég ellefu ára gamla
dóttur Trausta, Margréti að nafni.
Hún er fús til að sýna mér geiturn-
ar og heldur, að þær geti ekki verið
langt undan. Það reynist orð að
sönnu, því að spölkom utan við bæ*
inn finnum við þ*r innan um latpb*
ærnar, sem flestar eru nýlega born-
ar. Mér verður ljóst, þegar þarna er
komið, hvílík landkostajörð Sauða-
nesið er. Fyrir utan bæinn eru víð-
áttumiklar mýrar og vellir, sem gætu
verið mikið tún, ef þar væri lagt í!
ræktun. Og Trausti segir mér, að’
þarna sé naumast til steinn í þúfu
og því væri þetta tiltölulega auð-
ræktanlegt land. Þegar Strákavegur-
inn verður fullgerður (hvenær sent
það nú verður), yrði auðvelt að koma
mjólk til Siglufjarðar (verði þar ekki
allt farið í eyði vegna sildarleysis),
og þá ætti að skapast grundvöllur
fyrir ræktun þessa lands. Þá j rði
Sauðanes ekki lengur hálfgert kot á
afskekktu útnesi, heldur stórbýli í
þjóðbraut.
Sigluties, handan fjarðarins, er af
TIMINN - SUNNUDAGSBLAÐ
637