Tíminn Sunnudagsblað - 12.07.1964, Blaðsíða 21

Úr frumskógum
Framhald af bls. 632.
lítið, en það rúmar samt bæði ran-
ann og mig sjálfan. Komdu rananum
varlega inn fyrir.“
Fíllinn þakkaði vini sínum og
sagði: „Þú hefur gert mér mikinn
greiða, og einhvern jtímann skal ég
launa þér góðsemdina."
En hvað gerðist? Ekki var fíllinn
fyrr búinn að stinga rananum inn í
húsið, en hann tróð hausnum þangað
rólega, og loks fleygði hann mann-
inum út í rigninguna, en lagðist sjálf
ur í makindum á gólfið í húsi vinar
síns og sagði:
„Góði maður, þú hefur sterkara
skinn en ég, og fyrst ekki er rúm
fyrir okkur báða inni, verður þú að
vera úti í rigningunni, til þess að ég
geti hlíft viðkvæmri húð minni við
haglkornunum “
Maðurinn, sem sá, hvað vinurinn
hafði gert honum, tók að mögla, og
dýrin í skóginum heyrðu hávaðann
og komu til að sjá, hvað væri á ferð-
um. Öll stóðu þau og hlustuðu á deilu
þeirra vinanna, mannsins og fílsins.
Þegar hávaðinn stóð sem hæst, kom
ljónið aðvífandi og urraði hárri
röddu:
„Vitið þið ekki, að ég er konungur
skógarins? Hvernig dirfisl nokkur að
rjúfa friðinn í ríki mínu?“
Þegar fíllinn, sem var háttsettur
ráðherra í frumskógarríkinu, heyrði
þetta, svaraði hann hógværiega:
„Herra, enginn er að rjúfa friðinn
í ríki yðar. Ég hef aðeins átt í smá-
vægilegum rökræðum við vin minn
hérna um eignarréttinn á þessu húsi,
sem yðar hátign sér, að ég er setzt-
ur að í.“
Ljónið, sem vildi hafa „frið og ró“
í ríki sínu, svaraði hátignarlega og
sagði: „Ég skal skipa ráðherrum mín
um að útnefna rannsóknarnefnd til
að kanna þetta mál gaumgæfilega og
skila síðan skýrslu.“ Síðan sneri
hann sér að manninum og sagði:
„Þér hafið gert vel að hafa vingazt
við þjóð mína, og það sérstaklega
fílinn, sem er meðal hinna ágætustu
ráðherra minna. Kvartið ekki meira,
þér hafið ekki glatað húsinu. Bíðið
þess aðeins, að hin opinbera rann-
sóknarnefnd mín komi saman, og þá
verða yður veitt næg tækifæri til að
skýra málstað yðar.“
Þessi fögru orð konungs frumskóg-
arins glöddu manninn, og hann beið
tækifæris síns í þeirri einlægu trú, að
hann hlyti að fá hús sitt aftur.
Fíllinn, sem varð að hlýðnast fyrir-
skipunum húsbónda síns, tók nú til
óspilltra málanna, ásamt hinum ráð-
herrunum, við að skipa nefndina. Eft
irtaldir öldungar voru tilnefndir til
að sitja í nefndinni: 1. Hr. Nashyrn-
ingur, 2. Hr. Vísundur, 3. Hr. Krókó-
Afríku
díll, 4. Hans hágöfgi, Refur lávarður,
formaður nefndarinnar, og 5. Hr.
Hlébarði ritari nefndarinnar. Þegar
maðurinn sá útnefninguna, mótmælti
hann og spurði, hvort ekki væri
nauðsynlegt, að í nefndinni sæti ein-
hver fylgismaður hans líka. En hon-
um var sagt, að það væri ógerlegt,
því að enginn hans manna væri nógu
menntaður til að skilja hin flóknu
lög frumskógarins. Auk þess hefði
hann ekkert að óttast, því að nefnd-
armenn væru allir kunnir fyrir óhlut-
drægni sína og réttlætisást. Guð hefði
kjörið þá til að gæta hagsmuna kyn-
þátta, sem byggðu við vanþróaðar
tennur og klær, og því mætti hann
treysta því, að þeir myndu rannsaka
málið m'éð fyllstu gaumgæfni og skila
óhlutdrægri álitsgerð.
Nefndin hóf vitnaleiðslurnar.
Fyrst var fíllinn kallaður fyrir. Hann
virtist öruggur með sig og núði víg-
tennurnar með viðarteinungi, sem
frú Fíll hafði látið hann fá, og cagði
fyrirmannlega: „Frumskógaherrar,
ég hef enga ástæðu til að sóa hinum
dýrmæta tíma yðar með því að segja
sögu, sem ég er viss um, að þér kunn
ið allir. Ég hef ætíð talið það skyidu
mína að vernda hagsmuni vina
minna, og það virðist hafa komið af
stað þessum misskilningi milli mín
og vinar míns hér. Hann bað mig að
koma i veg fyrir, að hvirfilvindur
feykti húsi hans burt. Þar eð hvirfil-
vindurinn notfærði sér hið ónotaða
rými, sem var í húsinu, taldi ég nauð-
synlegt til að vernda hag vinar míns
að nýta hið vanþróaða rými á hag-
kvæmari hátt og setjast þar að sjálf-
ur, þessa skyldu hefðí hver yðar, rem
er, áreiðanlega framkvæmt jafnfús-
lega við svipaðar aðstæður:"
Eftir að hafa hlýtt á vitnisburð
fílsins, kallaði nefndin lafði Hýenu
fyrir og aðra öldunga frumskógarins,
sem allir studdu framburð herra Fíls.
Síðan kölluðu þeir á manninn, sem
byrjaði að rekja útgáfu sína af deil-
unni. En nefndin greip fram í fyrir
honum og sagði: „Góði maður, haldið
ýður við efnið. Vér höfum þegar
heyrt um atvikin frá mörgum hlut-
lausum aðilum. Það eina, sem vér vilj
um, að þér segið oss, er, hvort ein-
hver annar hafi nýtt hið vanþróaða
rými í húsi yðar, áður en hr. Fíll
kom á vettvang?" Maðurinn svaraði
strax: „Nei, en . . . “ En þegar þar
var komið lýsti nefndin því yfir, að
vitnisburði væri íokið af beggja hálfu
og lokaði sig inni til að semja úr-
skurðinn. Er hún hafði setið veizlu á
kostnað hr. Fíis, kom hún sér saman
um niðurstöðuna, kallaði manninn
fyrir og gerði eftirfarandi kunnugt:
„Vér teljum, að deila þessi hafi
stafað af hörmulegum misskilningi,
sem frurnstæður hugsunarháttur yðar
á sök á. Vér teljum, að hélfra FíU
hafi uppfyllt þá heilagu skyldu sína
að gæta hagsmuna yðar. Þar eð yður
er greinilega í hag, að rýmið sé nýtt
á sem haganlegasta hátt og þar e3
þér hafið enn ekki náð því þenslu-
stigi að geta fyllt allt rýmið, teJjum
vér nauðsynlegt að gera málamiðlun,
sem báðir aðilar geti sætt sig við,
Hr. Fíll skal halda áfram að nýta
hús yðar, en vér gefum yður leyfi til
að finna lóð, þar sem þér getið byggt
yður ný’tt hús, er betur samlagist
þörfum yðar, og vér munum sjá um,
að þér njótið öruggrar verndar.“
Maðurinn átti ekki annars úrkosta
en gera eins og nefndin lagði til,
því að hann óttaðist, að hann yrði
tönnum og klóm nefndarmanna að
bráð, ef hann neitaði. En ekki hafði
hann fyrr reist sér nýtt hús, en hr.
Nashyrningur stakk horni sínu inn
og skipaði manninum að hypja sig.
Konungleg rannsóknarnefnd var aft-
ur skipuð til að kanna málið, og hún
komst að sömu niðurstöðu og fyrr.
Þetta endurtó’k sig, þar til hr. Vís-
undur, hr. Hlébarði, lafði Hýena og
öll hin viliidýrin höfðu orðið sér úti
um ný hús. Þá sá maðurinn, að hann
varð að taka upp aðrar aðferðir sér
til haldkvæmrar verndar fyrst rann-
sóknarnefndirnar komu að engu
haldi. Hann settist niður og sagði:
Ng énda thi ndeagaga motegi, sem
þýðir bókstaflega „ekkert er það til,
sem ekki er hægt að veiða í gildru**
eða með öðrum orðum, það er hægt
að blekkja menn um stundarsakir,
en ekki til eilífðarnóns.
Dag nokkurn, þegar húsin, sem
herrar frumskógarins höfðu lagt una
ir sig, voru farin að hrörna, fór mað-
urinn og byggði sér stærra og betra
hús spölkorn frá hinum. Ekki hafði
hr. Hlébarði fyrr komið auga á nýja
æúsið er hann kom þjótandi, en
fann þá, að hr. Fíll var þegar kom-
inn og lá sofandi á gólfinu. Næstur
kom hr. Hlébarði inn um gluggann
og Ljón konungur, Refur lávarður
og lafði Hýena inn um dyrnar og hr.
Krókódíll brölti á þakinu. Öll dýrin
byrjuðu undir eins að deila um rétt
sinn til innrásarinnar, og deilan
endaði með bardaga. En þegar þau
voru öll komin í hár saman, bar mað-
urinn eld að húsinu og brenndi það
til ösku með frumskógaherrum með
öllu saman. Síðan hélt hann heim-
leiðis og sagði:
„Friðurinn er dýrkeyptur, en
hann er þess virði,“ og hann lifði
hamingjusamlega æ síðan.
K.B. þýddi.
645*
TIMINN - SIRVNUDAGSBLAÐ