Tíminn Sunnudagsblað - 09.08.1964, Side 21

„Hún er
Um aldamótin síðustu bjuggu i
Moshlíð á Barðaströnd hjónin
Gestur Samúelsson og Kristrún
Erlendsdóttir. Er Gesti svo lýst,
að hann maður smár vexti, glað-
lyndur og vel þokkaður, en átti
við erfiðan sjúkdóm að stríða, því
að hann var sullaveikur. Haustið
1904 dó Gestur úr lungnabólgu
frá mörgum .börnum og ungum.
En auk þeirra ómegðar átti Krist-
rún, ekkja hans, fyrir að sjá há-
aldraðri móður sinni, Margréti
Jónsdóttur frá Hlíð í Hörðudal, er
þá var fyrir nokkru komin að
Moshlíð, en hafði seinast búið í
ívarskofa á Hellissandi með
manni sínum, Erlendi Erlends-
syni. En þó að Kristín stæði höll-
um fæti, hélt hún áfram búskap í
Moshlíð, og tókst henni með þeim
hætti að berja ofan fyrir sér og
sínum.
Haustið 1907 gengu mislingar á
Barðaströnd, og barst sá vágestur
á hið barnmarga heimili í Mos-
hlíð. Átta ára gömul telpa, dóttir
Kristrúnar Erlendsdóttur, Kristín
Ingunn að nafni, fékk lungna
bólgu upp úr mislingunum og
andaðist 28. nóvember. Þennan
sama vetur bar svo til, líklega
nú sæl“
skömmu eflir andlát barnsins, að
Kristín tók allt í einu að syngja
sálm upp úr svefni. Söng hún um
hríð, unz grát setti að henni, og
köfnuðu orðin í ekka, er hún kom
fram í versið. B
Þegar Kristrún vaknaði, sagði 1
hún svo frá, að sig hefði dreymt S
fóstra sinn, Bjarna Jónsson í B
Knarrarhöfn, sem þá var fyrir |
löngu látinn, og hafi hann lesið |
sér vers um telpuna, sem dó. gj
Sungu þau síðan versið saman, og 1
mundi konan það allt, er hún
vaknaði. Maður, sem viðstaddur
var, er þessi atburður gerðist,
skrifaði versið morguninn eftir.
Var það á þessa leið:
Hún er nú sæl, þvi frelsi er
fegin
fyrir guðs tignarháum stól,
helstríðið dauðans gegnum
gengið,
gleðinnar heldur eilíf jól
útvöldum með í englakrans,
uinvafin höndum lausnarans
(Helztu heimildir: Nýtt kirkju-
blað, Árbók Barðastrandarsýslu,
prestsþjónustubók Brjánslækj-
ar, Dalamennj
Klettaborgir og
Framhald af 731. siðu.
ber nafnið með sér, að í Svalvogum
geti verið kuldalegt og ekki aukvisum
hent að búa þar.
Við töfðum við Svalvoga allan morg
uninn, og það var komið fram yfir há-
degi, þegar hægt var að halda áfram.
En íiú var það ekki útnes, sem skyldi
heimsækja, heldur eins konar innnes,
Langanes í Arnarfirði, en það skiptir
Ar'narfirðinum í Suðurfirði og Borg
arfjörð. Árvakur tók stefnuna inn
fjörðinn, og á báðar hliðar, þegar
siglt var inn, blöstu við breiðir dal-
ir og fagrar sveitir, þar sem einu
sinni var blómleg byggð, en nú er
allt í eyði eða því sem næst. Vestan
megin fjarðarins, eru Ketildalirnir
með Selárdal yzt, hið fornfræga höf-
uðból, þar sem áður sátu helztu skör-
ungar í prestastétt og græddu fé á
útgerð, en nú konia þar varla aðrir en
kaldhamrar —
uppflosnaðir Arnfirðingar, er halda
í pílagrímsferð á æskuslóðirnar í rútu
bílum að sunnan einhvern tímann
sumars, ef veður leyfir. Norðan meg-
in er Lokinhamradalurinn, og síðan
tekur hver bærinn við af öðrum inn
ströndina. Á Lokinhömrum mun vera
búið, en síðan hvergi fyrr en á Auð-
kúlu. Á Álftamýri, prestsetrinu
gamla, var ekkert lífsmark að sjá.
Langanesið gengur fram í fjörð-
inn á móts við Hraínseyri. Það var
nokkuð’’ farið að hvessa, þegar við
vorum kpmnir þangað inn, en þó
ekki þannig, að til meina væri. At-
hafnír voru þarna eins og annars
staðar: Árvakur varpaðí akkerum,
Tobba var sett á flot og hylkin dregin
upp úr lestinni og látin í bátinn.
Síðan stukku skipverjar niður í bát-
inn og Kristján stýrimaður setti vél-
ina af stað. Eftir andartak var bát-
urinn kominn á ferð og stefndi til
lands.
í nokkurri íjarðlægð var ekki ann-
að að sjá en órofinn bergvegg, þar
sem greinilega var bugsað til land-
töku. En þegar nær í.om, mátti sjá,
að framan við bergvegginn, sem reis
lóðréttur upp eina fjóra, fimm metra,
voru klappir, sem vel mátti fóta sig
á, og á einum stað var gat á berg-
vegginn og sá í dökka skriðu i gegn
um það gat. Bátnuin var lagí að-gat-
inu og hylkin dregin inn um það.
Þessi klettaveggur, sem virtist ókleif-
ur úr fjarlægð, er sérkennilegui berg
gangur, sem hefur risið þarna upp
einhverntíma í fyrndinni, þvert á
önnur jarðlög, en bak við hanri var
~aðéíns brött aurbrekka upp á höfð-
ann. sem vitinn stendur á Og til
allrar hamingju tyrír vitamáiastjórn-
ina hefur einhvern tímann myndazt
gat á þennan bergvegg og það á þeim
stað, sem bezt er til fallinn, því að
væri þetta gat ekki til staðar. myndi
erfitt að flytja varning tii vitans.
En nú var sem sagt ekkert að gera
annað en að draga nylkin inn um
gatið og upp úr kvosinni að baki því.
Það verk reyndist ekki taka langan
tíma, og þá var ekki beðið boðanna
með að balda um rorð aftui með
tómu hyikin, sem tekin voru
Nú var farið að tyttast i pessu
ferðalagi. Aöeins var eftir að korna
við á einum vita, Ólafsvitanum i Pat-
reksfirðt, og síðan var naldið áleiðis
til Reykjavíkur. Sú von skipsmanna,
að komast i heimahöfn á sjómanna-
daginn, virtist ætla að rætast. Menn
voru því yfirleitt iéttir í skapi á
sunnudagsmorguninn, þegar siglt var
suður Faxaflóann. Miklu erfiði var
nú aflokið, og á þessum þremur vik-
um, sem liðpar voru, síðan látið var
úr höfn á annan dag hvítasunnu,
hafði tekizt að koma ótrúlega miklu
.i verk.Flestir vitar á landinu höfðu
fengið eldsneyti til næsta árs, og
vitaverðirnir höfðu verið byrgðir
upp. Auk þess hafði skipið hrundið
hafskipabryggjusmíðinni Raufair-
höfn drjúgan spöl áfram, og radíó-
vitinn í Grímsey hafði verið settur
upp á eins skömmum tíma og frek-
ast var unnt. Það var því hægt að
segja, að ferðin hafi tekizt vel, enda
hafði veður verið framúrskarandi
allan tímann, eftir að kanadótsrudd-
anum við suðurströndina sleppti.
Þegar ég kom upp þennan síðasua
morgun ferðarinnar, voru flestir
skipsmenn á ferli, peir, sem voru á
vakt við skyldustörf sín, en hinir
voru farnir að tygja sig til
landgöngu.
Kokkurinn hafði kaffi standandi á
könnunni eins og alltaf, en var ann-
ars á leið að taka til síðustu máltíð-
ina um borð í þessari ferð, sjómanna-
dagssteikina.
„Jæja, hvernig hefnr þér liðið f
T f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ
741