Íslendingaþættir Tímans - 12.05.1971, Side 11

MINNING
Hans Ríkharð Beck
til börnin komust upp og höföu
lokið skólagöngu bæði hér heima
og erlendis.
Við Gasstöðina í Reykjavík starf
aði Jón í nær tvo áratugi. Þá var
sú starfsemi lögð niður, rafmagnið
og heita vatnið höfðu leyst hana
af hólmi, svo hún heyrir nú fortíð-
inni til. Eftir það gerðist hann
einn af stofnendum þjónustufyrir-
tækis í borginni og við rekstur
þess hafði hann sitt aðalstarf um
skeið. Þá urðu eigendaskipti.
Eitt af seinustu verkum Jóns
var að hafa forgöngu um byggingu
á stóru íbúðarhúsi í samvinnu við
börn sín og tengdabörn og þar
fengu fjölskyldurnar allar sitt eig-
ið húsnæði.
Jón Bjarnason á Skólavörðustígn
um, eins og frændur hans og vinir
kölluðu hann oft sín á milli, var
maður sem mundi tvenna tíma og
átti karlmannslund til að sigrast á
erfiðleikum byrjandans. Hann var
jafnan léttur í lund í hófsamri
bjartsýni sinni, tók mótblæstri af
stillingu og æðruleysi raunsæis-
niannsins.
Áreiðanlega var honum ljóst
mörgum fremur, að lífið, lífsorkan
og heilbrigðin voru ekki aðeins
gjafir skaparans, það voru verð-
mæti sem skyldugt var að nota til
gagns. Lifið var orka sem skyldi
falla í stuðla sannra lífsverðmæta.
Jón óskaði ekki eftir að vera í
sviðsljósinu en vann skyldustörf
sín í kyrrþey af vandvirkni og trú-
mennsku. hver sem þau voru. Það
stóð heldur aldrei á liðsinni hans
ef leitað var eftir. Það var eins oft
boðið og hann dæmdi ekki hart,
hann var velviljaður öllum ætt-
ingjum, vinum og samferðamönn-
um sínum, hvar f stétt sem þeir
voru.
Jón var trúhneigður maður,
hann átti sterka trú, sem alla ævi
var honum mikill afigjafi, hann
hefur vafalaust tileinkað sér á unga
aldrl orð sálmaskáldsins:
„Þitt orð er guð vort erfðafé
þann arf vér beztan fengum."
Og ennfremur: \
„Lát börn vor eftir oss
það blessað erfa hnoss.“
Nú er híð mikla tjald lífsins
fallið, hinu mannlega dagsverki
lokið við eóðan orðstír.
Ekki vitum við, sem eftir erum,
hvað við tekur, en í Davíðssálmum
Hans R. Beck bóndi á Kollaleiru
hér í Reyðarfirði andaðist í Fjórð-
ungssjúkrahúsinu Neskaupstað
sunnudaginn 21. febrúar s.l. Lífi
eipstaks eljumanns og ágætis-
drengs er lokið og það var staðið
lengur en stætt var. Áfram var
starfað, þótt kraftarnir væru til
þurrðar gengnir. Lífsstarf slíkra
manna verður seint til fjár metið
og á því byggist okkar þjóðfélag,
á starfi og eljusemi hinna vinn-
andi stétta, sem skapa okkar þjóð
arauð. Og þar var Hans enginn auk
visi, heidur lagði sitt af mörkum
ósvikið til hinztu stundar. Lífs-
starf hans var starf bóndans
hyggna og hagsýna, er aldrei féll
verk úr hendi í þrotlausri önn ein-
yrkjans fyrir framfæri sínu og
sinna.
En fyrst og síðast minnist ég
hans sem hins hlýja og heilsteypta
drengskaparmanns, ^er ætíð var
gott að mæta.
Það yljar hjartanu að eiga svo
góða mynd og skíra um samferða-
mennina og ég á um Hans. Hans
fæddist 16. febrúar 1901 og var
því nýorðinn sjötugur, er hann
lézt. Foreldrar hans voru Þuríður
Eyjólfsdóttir og Kristinn H. Beck,
er bjuggu á Kollaleiru allan sinn
búskap.
Þau hjón voru mikil atorku- og
sæmdarhjón, Kristinn orðlagt val-
menni og hún atorku- og mann-
kostakona. Um þau bæði á ég hug-
Ijúfar minningar sem barn og ungl
ingur.
Landbúnaðarstörf voru frá
bernskuárum störf Hans og á
Kollaleiru sjást handaverk hans,
þvf þeirri jörð fórnaði hann kröft-
stendur: „Sá. sem hefur hreint
hiarta, fær að stíga upp á fjall
Drottins og dveÞ'ast á hans helga
stað.“
Kæri frændi. þakka þér fvrir
vináttu og tryggð. fyrr og síðar.
Rvík. 21.2. 1971.
Bj. Ól.
um sínum óskiptum, tók við jörð-
inni að föður sínum látnum árið
1945 og bjó þar til dauðadags.
Hann kvæntist Hallfríði Guð-
mundsdóttur árið 1937 og lifir
hún mann sinn. Þau eignuðust 5
börn: Þuríði húsmóður í Reykja-
vík, Ingiborgu húsmóður hér á
Reyðarfirði, Kristin Guðmund Má,
stúdent og Þorbjörgu, sem öll eiga
sitt heimili á Kollaleiru enn.
Hallfríður er einhver sú dugleg-
asta kona, er ég hefi kynnzt og
hefur unnið heimili sínu allt, er
hún mátti.
Að þeim öllum er sár harmur
kveðinn við svo óvænt fráfall ást-
vinar síns og votta ég þeim inni-
lega samhryggð mína og minna.
Ég hefi minnzt hér á aðalstárf
Hans, búskapinn, en hinu má
ekki gleyma, hvílíkur ágætissmið-
ur hann var. Því kynntist ég vel
og ég dáðist að því, hve glöggt
smiðsauga hans var og hve fljótur
hann var að sjá, á hvern veg verk-
ið yrði léttast og bezt unnið. Og
fumlaus voru handtökin og örugg
við smíðina og þá var ekki síður
um vert, hve viðmótið var ætíð
jafn ljúft á hverju sem gekk,
vermt góðlátlegri gamansemi.
Hans var einlægur í skoðunum
sínum öllum og fastur fyrir, enda
greindur vel. Hann var mikill fram
sóknarmaður, en aldrei man ég þó
til þess, að skoðanamunur okkar
yrði til sundurþykkis, þótt oft
ræddi ég þióðmál við hann.
Það var ekki sízt eðlisbund-
ið frjálslyndi hans, sem þar
kom til og eins það, að
ég met menn meira fyrir það. að
hafa ákveðna skoðun og standa við
hana, en að þvkiast skoðanalausir
eins og nú virðist um alltof marga.
Af stíórnmálaskoðunum hans
leiddi að hann var einlæsur sam-
vinnumaður. en þar áttum við að
vonnm samleið.
Fámennt sveitarfélay okkar hef-
ur orðið fátækara við fráfall þessa
ágáetisdrengs. Hér erjaði hann
jörðina, lagði gjörva hönd á plóg
ÍSLENDINGAÞÆTTSR
11